31-mei-2006
TEAMverslag Ardennen: lopen, lopen en nog eens lopen...
Dag 1: oriëtatieloop
Het is tegen negenen als we vrijdagavond 26 mei in La Roche en Ardenne de auto parkeren om wat te gaan eten. 'We' zijn in dit geval Ferry, Marc Wendy en Wouter. Onderweg hebben we bij de Mac in Maastricht al de eerste hongerklap opgevangen. En tegen alle berichten in was die hap best lekker; Wendy heeft zelfs twee keer besteld! Nu hopen we op een Belgische culinaire tractatie, maar helaas: de pizzeria waar we aan tafel gaan vraagt ons vriendelijk weer op te hoepelen. Ze hebben alle resterende tafeltjes nodig voor een groep van 19 mensen. Met een hongerig gevoel staan we weer op straat en dolen door La Roche op zoek naar een eettent die de moeite waard is.
Foto: Joh, Marc, Niels, Rens, Wendy, Wouter, Alie en Ferry
Opeens gaat de telefoon: Alie aan de lijn. Zij is met Rens en John ook net in La Roche aangekomen; wat een timing! Gelukkig is La Roche niet al te groot, dus we hebben elkaar al snel gevonden en stappen vol goede moed een restaurantje binnen. De serveerster is een koppig Waals en vooral eentalig type, dus wordt de baas er bij gehaald om uit te leggen dat we graag snel willen eten, want Niels verwacht ons om 22.00 uur in La Vache. Geen probleem zegt de baas, dus schuiven we aan. Tijdens het wachten bellen we Niels alvast om te melden dat we in de buurt zijn. Hoewel er vijf borden spaghetti zijn besteld en zelfs de magnetronjunks onder ons weten dat pasta hooguit een kwartiertje nodig heeft om uitelkaar te vallen, duurt het toch een uurtje voor we onze honger eindelijk kunnen stillen. We zijn dus ietsje later in Warempage dan de bedoeling was, maar de ontvangst is niet minder hartelijk door Lydia en Niels in base camp La Vache.
Na een halfuurtje uitleg over het weekend en wat bijpraten met Niels dreigen enkelen spontaan in slaap te vallen. Tijd dus voor actie. Niels heeft een oriëntatietocht met kaart en kompas op het programma staan, ook wel bekend als dropping. Hij raadt ons aan om ons net zo te kleden als zouden we de Elbrus gaan beklimmen. Via de pinautomaat (om de liquide middelen van Marc aan te vullen) in La Roche droppen Lydia en Niels ons bij de stuwdam in de Ourthe. Met een minimalistisch stukje kaart en een kompas wenst hij ons een plezierige wandeling. Onmiddelijk neemt Rens het heft in handen, of beter gezegd de kaart. Na democratisch overleg stappen we de stuw over en lopen langs de rivier stroomopwaarts. Het is stikdonker en dus ideaal om onze hoofdlampjes uit te proberen. Iedereen heeft een modern ledlampje met die hoeveelheid licht verdwijnt het donker als sneeuw voor de zon. In het schijnsel van onze lampjes zien we een halfdozijn vuursalamanders in diverse groottes ons pad kruizen; we verbazen ons er over dat ze totaal niet op ons reageren, evenmin trouwens als de padden die we tegenkomen.
Het kleine stukje kaart dat we hebben meegekregen lijkt niet helemaal te kloppen met de werkelijkheid. Sommige paden staan er niet op of liggen dichter bijelkaar dan verwacht. Meestal is enkele minuten praten en doornemen van alle mogelijkheden voldoende om tot een keus te komen. Eén keer duurt de discussie Wouter te lang en stapt hij het bos in op zoek naar een pad op honderd meter van de plek waar we staan. Gelukkig loopt het pad er inderdaad, waardoor zijn eenmansactie wordt geaccepteerd. Ondertussen heeft hij het knap warm gekregen in zijn nieuwe wind- en waterdichte mountain pants met daaronder een thermo onderbroek tot op de enkels. En de teamsweater is ook bepaald niet koud, zeker niet met daaronder nog een thermoshirt! De sweater verdwijnt op enig moment in zijn rugzak, maar zijn jack houdt-ie aan: het witte thermoshirt is te aantrekkelijk voor allerlei insecten-gespuis. Het jack wordt ondanks de ademende kwaliteiten natter van binnen dan van buiten. Hopelijk is het op de Elbrus kouder!
Slechts een keer moeten we op onze schreden terugkeren als blijkt dat we toch dat eerdere paadje naar rechts hadden moeten nemen. Daarna gaat het echter in vlot tempo naar de verharde weg en weten we dat we helemaal goed zitten. Tegen de verwachting in is het droog gebleven, maar wel helemaal bewolkt. Daardoor kunnen we niet genieten van een mooie sterrenhemel. Waar we wel van hebben 'genoten' is de modder in het bos: het heeft de afgelopen dagen enorm geregend, waardoor het af en toe glibberen was over de paden en de rotsen. Twee uurtjes na ons vertrek bij de stuwdam zijn we weer terug in base camp, waar Niels ons zonder soep maar met bier opwacht. Het was een geslaagde tocht in een keurige tijd. De snelste tijd tot nu toe is gelopen door een groep die hun GPS gebruikten om thuis te komen. Dat lijkt wel doping!
Onderweg hebben we ook alvast de ingevulde karaktertest doorgenomen. Bijna niemand scoorde hoog bij 'loyalist'; het gezelschap bestaat uit levensgenieters, helpers, perfectionisten en bazen. John is zelfs zo'n perfectionist dat hij de test twee keer heeft ingevuld! Maar allemaal vonden we de test nogal ongenuanceerd, zelfs Wouter die altijd zijn mening klaar heeft en die met grote stelligheid verkondigt. De vraag over het inruimen van de vaatwasser leverde mooie reacties op: van “ik heb geen vaatwasser” tot “ik kook nooit, dus ik was nooit af”. En toch geven 39 vragen een beeld van iemand dat heel redelijk klopt, zelfs met ongenuanceerde antwoordmogelijkheden en onzinnige vragen. Moe maar voldaan rollen we halverwege de nacht ons bed in.
Dag 2: lopen om het stuwmeer
Zaterdagochtend negen uur is het de bedoeling om gezamenlijk te ontbijten, maar behalve Niels en early bird Wouter ligt iedereen nog op een oor. Langzaam loopt de eetkamer toch vol en genieten we van een heerlijk ontbijt. Het weer valt alleszins mee, dus besluiten we om vandaag een flinke wandeling te maken om het stuwmeer heen. Lunchpakketten worden gemaakt, rugzakken gevuld en om elf uur stappen we de deur uit. Het miezert een een beetje: te weinig om nat te worden en te veel om droog te blijven. De temperatuur is verder met een graad of 16 prima, en Wouter heeft dit keer veel minder kleren aan gedaan. Desondanks is het soms flink zweten tijdens het hellingop lopen.
Bij daglicht zien we hoe mooi de omgeving is en terwijl Ferry blijft proberen om een yell te bedenken vliegen de kilometers onder onze voeten door. De muzikale begeleiding van de yell is in ieder geval wél geregeld via de ontluchting van de darmen van Ferry en Marc en de boerenkapel die Wouter de wereld inslingert. Bij de stuwdam eten we onze lunchpakketten op en gunnen we onze benen en voeten even rust.
Na de lunch kiezen we het verkeerde pad, waardoor we een eindje omlopen en het beslissingsproces van de groep mooi getest wordt. Zonder problemen komen we tot een keuze en stappen we door richting Engreux. We komen er echter nooit aan, want we komen iets anders uit dan gepland en kiezen nu maar voor de zekere route langs de rivier. Het is ondertussen halverwege de middag en de filosoof in Marc is ontwaakt. Hij is op zoek naar het antwoord op de vraag: hoeveel controlle heb je nodig? Aan de hand van een klimsituatie van Rens ondervraagt Marc ons over wat de factoren zijn die onze keuzes bepalen. Zie elders op de site voor het verslag hiervan. Om zes uur zijn we weer terug bij La Vache, waar Lydia een heerlijke chili con carne op tafel zet.
's Avonds geeft Niels uitleg over het scheiden van de zakelijke wegen van Wilco en Jeroen. We vinden het allemaal jammer, maar hebben er wel begrip voor. Soms is een lastige keuze onvermijdelijk en uiteindelijk beter dan doorgaan tegen beter weten in. Minstens zo jammer is het dat de vervanger van Jeroen, Paul Voorthuis, er ook niet is en Wilco bezig is met zijn laatste voorbereidingen voor zijn vertrek naar Pakistan. Zodoende staat Niels er alleen voor, maar dat gaat hem prima af. Hij geeft een uitgebreide toelichting op het programma van dag tot dag tijdens onze expeditie in augustus. We vliegen op dinsdag 8 augustus om 9uur35 met de KL903 van Amsterdam naar Moskou en landen op zaterdag 19 augustus om 17uur20 weer op Schiphol. In de tussentijd acclimatiseren we en is de geplande toppoging op dinsdag 15 augustus. Afhankelijk van de weersverwachting hebben we voldoende speling om dit een dag eerder of later te doen.
Voordat we naar de Baksanvallei kunnen afreizen hebben echter nog een visum nodig. Alie heeft met het aanvragen al enige ervaring en die is niet al te positief. Natuurlijk moeten er diverse formulieren worden ingevuld en meegestuurd, maar belangrijker is dat we onze paspoorten tien dagen kwijt zijn. Dat is voor Alie een probleem, want ze reist elke week naar Duitsland voor haar werk. Een visum aanvragen in één dag kan wel, maar kost 110 euro. Bovendien moet ze dan vrijnemen, want je moet persoonlijk naar het consulaat. Gelukkig zijn er ook bureaus die dit tegen vergoeding allemaal regelen, al ben je ook dan je paspoort tijdelijk kwijt. Wouter gaat alles nog eens uitzoeken om onaangename en dure verrassingen te vermijden. Een niet onbelangrijk onderwerp is verder de kleding. Ook daar weet Niels ons over bij te praten. Met name de schoenen blijken een duur geintje, maar zijn eventueel ook te huur. En tenslotte heeft Niels nog een interessante aanbieding Polar outdoor horloges voor ons. Bovendien heeft hij er voor iedereen een meegenomen om morgen tijdens het hardlopen uit te proberen. Ondertussen loopt het tegen middernacht en duiken we een voor een moe, maar voldaan ons bed in.
Dag 3: hardlopen en inpakken
Uitslapen is er op zondag niet bij: om 8 uur staat iedereen klaar om te gaan hardlopen. Na wat rekken en strekken lopen we in rustig tempo onder een lekker zonnetje tussen de groene velden door. Het is heerlijk lopen bij een graad of 13 en met een licht briesje. En terwijl Niels met Alie en Wendy alvast de douches laat warm worden, plakken Marc, Rens, John, Ferry en Wouter er nog een rondje aan vast. Het luie zweet is er nu wel uit en het ontbijt smaakt daarna prima met lekkere eitjes en vers brood (in België bestaat dat nog op zondag).
Niels laat ons zien hoe de Polar horloges met de laptop kunnen worden uitgelezen en de hartslag keurig in een grafiekje verschijnt, niet alleen afgezet tegen de tijd maar ook tegen de hoogte. De stijgingen in het parcour komen mooi overeen met een toename van de hartslag. Van de AXN500 die hij voor ons in de aanbieding heeft verschijnt ook een gelimiteerde oplage met oranje wijzerplaat. Philipe, de echtgenoot van Lydia, heeft het horloge al gezien en beaamt dat het er prachtig uitziet.
Het weekend zit er bijna op; de spullen worden gepakt en na nog een lekkere kop soep nemen we afscheid van Niels, Lydia en Philipe. Het was een TOPweekend en een prima voorbereiding op onze expeditie!
print begin