26-jun-2006
Dilemma's in de Ardennen
Rens brengt de volgende kwestie naar voren. Vorig jaar was hij met zijn vrouw en kinderen op vakantie in het bergachtige Karwendel in Oostenrijk. Het is mooi wandelweer als hij besluit zelfstandig een dagtocht te maken naar een top op 2500 meter. Op tweederde van de afstand en 1800 meter hoogte stuit hij onverwachts op een Klettersteig. Om de top te bereiken moet Rens zonder de zekering van touwen en zonder de bescherming van een helm, via traptredes, beugels en een staalkabel omhoog. Hoewel de tocht enige risico’s met zich meebrengt en hij eigenlijk niet goed voorbereid is, besluit hij toch naar boven te klimmen. Hiermee wilde Rens aangeven dat hij geen controlefreak was, maar dat hij toch voldoende controle voelde om de klim verantwoord uit te voeren. We besluiten de kwestie nader te onderzoeken.
Risicoloos is de klim niet, vertelt Rens. Loslaten of uitglijden kan tot een fatale val leiden. Ook vallende stenen kunnen dramatische gevolgen hebben. Maar een soortgelijke Klettersteig het jaar daarvoor in het Mont Blanc gebied geven hem voldoende vertrouwen dat hij de top zonder brokken kan bereiken. Al geeft hij aan toen goed voorbereid te zijn. Een gevoel van ‘ik kan het’ overheerst echter. ‘Het is toch een kick om uiteindelijk boven op de top te staan’, legt hij uit. Hij beseft dat de veiligheidsmarges klein zijn, maar de angst voor ongelukken maakt hem juist scherp en alert. Gezien de goede afloop van de beklimming heeft hij het gelijk aan zijn kant.
We besluiten Wouter te vragen wat hij zou doen in een dergelijke situatie. Klimt hij ook naar boven of maakt hij rechtsomkeer. Wouter is heel duidelijk, ‘geen haar op zijn hoofd’. Hij vindt het ‘totaal onverantwoord’ om verder te gaan. Toch had Rens niet het idee onverantwoord bezig te zijn, waarom zou dat voor Wouter wel het geval zijn als hij door zou klimmen. Het verschil van inzicht blijkt te maken te hebben met ‘persoonlijke kunde’. Rens vond dat zijn eerdere ervaring hem voldoende kunde gaven. Wouter had deze ervaring niet. Anders zou het voor hem geweest zijn als hij iemand bij zich had gehad die die ervaring en kunde wel zou hebben en hem zou vertellen dat de beklimming voldoende onder controle is. Hij zou daar op kunnen vertrouwen net als komende beklimming van de Elbrus het geval zal zijn. De vraag ‘hoe belangrijk eigen verantwoordelijkheid is’ laten we liggen. Wouter legt verder uit dat hij zichzelf in dergelijke situaties niet helemaal vertrouwt. ‘Als ik vermoeid raak, word ik slordig’, lichtte hij toe. Hij wil daarom juist extra veiligheidsmarges inbouwen.
Ook de rest van de groep wordt gevraagd wat te doen in een dergelijke situatie. John en Wendy zouden er niet om malen een andere keer terug te komen, maar dan wel voorbereid. Dergelijke risico’s willen zij niet lopen. Niels legt de nadruk op het feit dat hij een dergelijke beklimming nooit alleen zou doen. Als er iets gebeurt kan dat om die reden fataal zijn. De mobiele telefoon van Rens en de vrouw van Rens, die weet waar hij uithangt, overtuigen Niels niet. Hij zou desondanks niet naar boven gaan. Eigenlijk is dat het algemene gevoel. De meeste denken een goede afloop onvoldoende te kunnen controleren. Hebben we dan hier te maken met een uiterst verstandige groep, misschien zelfs een beetje controlfreaks....
Toch gaan we met z’n allen de Elbrus beklimmen. Een expeditie niet zonder gevaren, waar velen gemotiveerd zijn om grenzen te verleggen en de top te halen. Situaties als die van Rens, waar we op een gegeven moment zullen moeten beoordelen wat de risico’s zijn van doorgaan, teruggaan of blijven staan, komen we daar zeker tegen. Zullen we dan met zijn allen in staat zijn om de meest verstandige keuze te maken. We zullen het zien!
Namens het TEAM, Marc
print begin