16-jul-2006
Nijmeegse 1-daagse
Teamactiviteit 8 juliKilometers maken is het motto van onze teamactiviteit op 8 juli: we doen de derde dag van de Nijmeegse vierdaagse. Olivier is ditmaal onze expeditieleider, aangezien de etappe zo ongeveer in zijn achtertuin in Heiligland Stichting begint. Hij heeft zelf al 12 keer de vierdaagse gelopen en kent de 40 kilometer van het parcours uit zijn hoofd.
Deel 1: appeltaart met slagroom
We verzamelen om 9.00 uur bij hotel Rozenhof: Niels, Mark, Paul, Olivier, Ferry, John, Nico en Wouter (uw wandelende reporter). Mark en ik hebben er dan al een aardige treinreis opzitten uit Amsterdam en Haarlem, maar dat is tegelijk ook wel een relaxte start van de dag. Bepakt en bezakt met eten en drinken lopen we in stralend weer door de omgeving van Nijmegen. De temperatuur valt in het begin nog mee en we lopen ook een heel stuk langs het koele water van de Maas. Het is duidelijk te merken dat Olivier dit vaker gedaan heeft: zonder aarzelen gidst hij ons in een behoorlijk tempo over 's Heren wegen. Na een dikke twee uur lopen is het tijd voor de eerste pauze (Olivier heeft ons er drie van elk 20 minuten beloofd, om vast te wennen aan het afzien op de Elbrus). In Mook ploffen we op een terras neer en laten ons de appeltaart (al dan niet met slagroom) goed smaken. Behalve dan Mark, want de appeltaart is niet zelfgebakken! Hoe zo wennen aan het afzien op de Elbrus?! Wen er maar aan dat je daar alles lekker vindt wat je wordt voorgeschoteld! Of zou ie toch een paar kilo nog willen afvallen voor we omhoog gaan lopen? Hoe minder kilo's, hoe makkelijker het immers gaat. Zelf ben ik al genoeg kilo's afgevallen, dus voor mij appeltaart mét slagroom.
Ik heb van internet de route uitgeprint en we zien met z'n allen dat we al op ongeveer eenderde van de de route zitten. Het tempo zit er dus goed in. Inmiddels is het warm geworden en voor we verder gaan wissel ik mijn lange broek en shirt voor een korte broek en mouwloos T-shirt. De rugzakken gaan weer om en we vervolgen de route. Even wordt er nog geopperd om een flink stuk af te steken, maar niemand drukt dat echt door. Gedwee volgen we Olivier weer voor het volgende deel.
Deel 2: waar blijft die pauze?
Het kost even wat moeite om weer op gang te komen na de rustpauze; pas na een paar kilometer zitten we weer in het ritme. De omgeving is ondertussen wel aardig maar niet spectaculair: heel veel asfalt. De meesten van ons hadden verwacht dat deze etappe (en misschien ook wel de andere drie) meer door de bossen zou gaan. Dat is natuurlijk lastig met ongeveer vijftigduizend deelnemers, maar wel veel leuker dan over de weg lopen. Ongeveer halverwege het tweede deel doemt er een helling op en zakt mijn tempo in. Op dat moment weet ik echter nog niet dat we pas halverwege dit deel zitten en hoop ik dat de volgende stop niet lang meer op zich laat wachten. Het tegendeel is het geval: Olivier blijft maar doorlopen. Eindelijk, als we Groesbeek al weer bijna uit zijn en we al meerdere keren aan Olivier gevraagd hebben wanneer we weer pauze hebben, lopen we een terras op.
Bovenbenen, kuiten en vooral voeten zijn erg blij met deze pauze! Doet u mij maar een cola én een fanta, want het is nu echt flink warm en behoorlijk afzien voor een ongeoefende wandelaar als ik. Maar ik ben in goed gezelschap, want er zijn er meer die hun moeie voeten uit hun schoenen bevrijden en hun spieren wat oprekken. Het kaartje geeft aan dat we op ruwweg tweederde zitten van het parcours, dat gaat dus goed. Voor het donker zijn we vast wel thuis ;-).
Deel 3: de laatste loodjes...
We vullen onze waterflessen en camelbacks, wringen onze voeten weer in de schoenen en zwaaien onze rugzakken weer op de ruggen: tijd voor het laatste deel. De Zevenheuvelenweg ligt op ons te wachten. Die valt mij nog wel mee, het zijn vooral de voorafgaande kilometers die nu hun tol eisen. Bovendien vermoed ik een paar blaren onder mijn voeten en dat is niet bevordelijk voor lekker ontspannen lopen. Het laatste stuk is toch wel echt afzien en ik ben blij als Olivier op een gegeven moment zegt dat het nog maar tien minuten is. Moe maar voldaan ploffen we neer bij hotel Rozenhof: het zit er op! Vijfendertig kilometer in netto zeseneenhalf uur, geen slechte prestatie.
Back home
Na het nodige bier en fris breken we op. John zet Mark en mij af bij het station en met een laatste groet sjokken we naar de trein. Jammer genoeg is er ergens een ongeluk gebeurd, waardoor we via Den Bosch moeten reizen. Heel fijn is dat de NS dit omroept als we al in de trein zitten en de conducteur al op zijn fluitje blaast voor het vertrek. Als een speer stormen we de trein uit (even niet letten op de zere voeten). En natuurlijk duurt het twintig minuten voor de trein naar Den Bosch vertrekt en hebben we in Den Bosch ook een riante overstaptijd. Maar dat is altijd nog beter dan nu van Nijmegen terug naar Haarlem en Amsterdam rijden met de auto.....
print begin