9-apr-2006
Profiel Alie Snijders
Het begon al bij de Russische ambassade in London……. Na 4 uur wachten en geen stap verder gekomen te zijn bleek dat de ambassade gesloten was voor visa aanvragen i.v.m. vakantie drukte. Helaas! De volgende dag ging ik vol goede moed terug en stond voor het toegangshek …… toen de meneer na 4,5 uur kwam zeggen dat ze gingen sluiten voor die dag….. meer pech dus. De dag erna ben ik om 4:30 in de morgen in de rij gaan staan, als 12 de. Alles leek goed te gaan en ik mocht zowaar na een uurtje de ambassade in. Daar bleek dat ik een geschreven verklaring nodig had van mijn verzekeringsmaatschappij die moest bevestigen dat ik ook in Rusland verzekerd was. Dit bewijs mocht echter geen 3 weken oud zijn….. Dus weer de ambassade uit, bellen naar de verzekering in Nederland, een fax opzoeken en nummer doorbellen. Na een uurtje had ik mijn verklaring en dus terug, ze lieten me er zowaar nog in ook! Even een formuliertje invullen en mijn paspoort incl. visum zou worden opgestuurd naar mijn huis. Helaas had ik alleen een rode pen bij me, dus gevraagd of het daarmee mocht (aan het uitlenen van pennen konden ze niet beginnen). Gelukkig mocht dat, invullen en inleveren dus, helaas konden ze het formulier niet accepteren, volgens de regels mocht het niet met rode pen…… Geprobeerd te achterhalen wat men met het formuliertje ging doen: handmatig overtikken in de computer. Mijns inziens maakte het dus niet uit of het in rood, zwart of enig andere kleur was, uiteindelijk werd mijn formulier geaccepteerd en kreeg ik mijn visum!
Twee en halve maand later was ik met vrienden aan het bergwandelen in Mongolië toen we met slecht weer kennelijk de Russische grens waren overgestoken (zonder stempel te krijgen). Dit vonden de grenswachten niet leuk en dus werden we min of meer opgepakt. Het feit dat we een visum hadden maakte allemaal niet uit. Toen men fotoapparatuur ging installeren hebben we onderling besloten om zo hard mogelijk weg te rennen, hopelijk terug naar Mongolië. Nadat iedereen uitgeput was gestopt, bleek dat er gelukkig niemand achter ons aan en zat en iedereen zijn paspoort nog had, alleen wat bagage kwijt.
De derde kennismaking met Rusland was beter, na een zeer grondige inspectie waarbij alles uitgepakt moest worden en mijn paspoort in een keer onbruikbaar vol gestempeld was, kon de trein verder met ons erin. We waren in Rusland en we waren er min of meer welkom, een gevoel dat ieder station sterker werd. Rusland was prachtig, alle drama's waren vergeten!
Reizen naar Rusland bleek een behoorlijke uitdaging maar het was het allemaal meer dan waard geweest. Ik besloot ooit nog een keer te gaan als er mede enthousiastelingen gevonden konden worden. Ergens in de loop van het jaar kwam er een mailtje mbt een test expeditie naar de Elbrus. Omdat het beklimmen van bergen een waanzinnige uitdaging vormt voor mij en Rusland eigenlijk ook nog steeds is dit dus een kans die ik niet kan laten liggen.
aanverwante berichten:
print begin