9-apr-2006
Profiel Wouter Stigter
De hoogste berg van Nederland had ik nog nooit gezien toen ik als kleine jongen met mijn ouders al door de Alpen naar de Italiaanse meren reed. We zijn er heel vaak geweest en toch bleef de reis mij elke keer weer boeien. Die machtige bergen met hun besneeuwde toppen en de enorme afwisseling in het landschap en natuurlijk de schitterende vergezichten. En gelukkig zijn er drie hoofdroutes (St. Bernard, St. Gotthard en Simplon pas/tunnel), dus de reis was niet elke keer hetzelfde.
Ook als wat grotere jongen blijven de bergen mij lokken; op de motor heb ik inmiddels al aardig wat Alpenpassen gereden. Met "Der grossen Alpenstrassenfuehrer" in de tanktas en een tentje achterop lekker toeren door de bergen. Tijdens een van die tochten heb ik in Interlaken kennis gemaakt met het parapenten en sinds kort probeer ik dat zelf onder de knie te krijgen. Daarbij zijn bergen natuurlijk onontbeerlijk en het is dus niet zo vreemd dat ik afgelopen zomer in de franse Alpen Wilco tegen het lijf liep: hij was een van de instructeurs.
Het gevoel dat je krijg als je als een vogel zo vrij door de lucht vlieg komt aardig overeen met het gevoel van vrijheid op de motor. Alleen heb ik op de motor 100 paardekrachten die het werk voor mij doen, terwijl ik bij het parapenten af en toe zelf met een rugzak van tegen de 20 kilo moet zeulen als er geen berijdbare weg is en ook geen lift om een mooie startplek te bereiken. En dat zeulen viel beslist niet mee met mijn conditie, of liever het gebrek daaraan. Ik heb al eerder geprobeerd om daar wat aan te doen, maar de motivatie om echt door te zetten ontbrak.
Inmiddels heb ik die motivatie gevonden in Wilco's boek "Naar nieuwe hoogte" dat voor mij wat dingen duidelijk maakte, waar het in het leven om draait. De lessen uit zijn boek komen voor mij neer op: niets gaat vanzelf, je moet de dingen zelf doen, zelf beslissingen nemen en doorzetten. Een concreet doel kan daarbij voor voldoende motivatie zorgen. En dat doel is dus de beklimming van de Elbrus geworden, wederom met dank aan Wilco. Ik kan er mijn liefde voor de bergen in kwijt en om er te komen zal ik wat aan mijn conditie moeten doen, anders blijft het bij dromen van de hoogste berg van Europa. Jammer genoeg blijft de motor deze keer thuis, evenals de parapente.
Ik ben ook heel benieuwd hoe het is om met twaalf onbekende mensen alle voorbereidingen te doen en naar boven te klimmen. Op de motor zit ik in mijn eentje en kan ik helemaal zelf bepalen waar ik heen ga, wanneer het tijd is om te stoppen en waar ik de tent opzet. Dat wordt nu ietsje anders en voegt een extra dimensie aan het avontuur toe!
aanverwante berichten:
print begin