11-jan-2007
Sponsoractie Deloitte TEAM
In september 2006 heeft het Deloitte Mont Blanc Expedition Team een poging gedaan om de hoogste berg van West-Europa te bedwingen. Zoals bekend moest het Team in een heroïsche strijd tegen de elementen enkele honderden meters onder de 4.810 meter hoge top omkeren naar de Gôuter hut om zo lijf en leden tegen een ijzige sneeuwstorm te beschermen.
Hoewel de top van de Mont Blanc niet is bereikt hebben alle Teamleden een topprestatie geleverd, zowel voor zichzelf, voor het team als voor het goede doel: Right to Play; de sponsoractie voor Right to Play heeft namelijk maar liefst € 7.000,- opgebracht !! Op 20 december jl. is dit bedrag middels een cheque overhandigd aan Right to Play ambassadrice en oud-toptennister Kristie Boogert, zie bijgaande foto.
Maar, een sponsoractie kan geen succes worden zonder de hulp van sponsors... het hele Team wil u dan ook namens Right to Play hartelijk danken voor uw bijdrage! Daarnaast wil het Team graag een woord van dank richten aan expeditieleider Wilco van Rooijen en expeditieorganisator Niels Koekkoek; hun (bergsport)ervaring en organisatietalent heeft een stel "kantoortijgers" binnen enkele maanden omgevormd tot een hechte groep fanatieke bergsporters!Met sportieve groet,
Het Deloitte Mont Blanc Expedition Team 2006
We willen het Deloitte TOPteam bedanken voor de fijne week die we met elkaar gehad hebben. Niet alleen de expeditieweek was top, ook het gehele traject vanaf de kick off hebben we als prettig ervaren. Dank voor jullie enthousiasme! Helaas hadden de externe omstandigheden afgelopen week de overhand en zat het er niet in dat we de top konden halen. Dat hoort nu eenmaal bij bergsport. Toch geven de omstandigheden hopelijk een positieve en vooral onvergetelijke ervaring! Bij ons in ieder geval wel.
Mark, Martijn, André en ondergetekende pakten voor het laatst onze spullen en gingen samen met Wilco en de drie gidsen Volkert, Tommy en Christian op weg met het treintje richting gletsjer Mer de Glace. 
die zich in een gletsjer spleet liet zakken. Het is de bedoeling dat de pikkels in het ijs worden geslagen en als evenwichtshulp dienen. Het klimwerk gebeurt vanuit de benen door de punten van de stijgijzers in het ijs te zetten en voetje voor voetje omhoog te lopen en de pikkels te verplaatsen.
ijd voor een diepere steilere spleet. Ook hier wisten we ons allen redelijk makkelijk met het gebruik van de twee pikkel techniek naar boven te werken. 
Toen kon het echte werk beginnen, met een relatief eenvoudige klim naar Tête Rousses, onderweg hebben we genoten van het prachtige weer en de steenbokken die rustig toekeken hoe wij naar boven klommen. In de hut op Tête Rousses hebben we snel een kop pompoenensoep genuttigd en ons klaar gemaakt voor de klim naar de Gôuter hut. De stijgijzers onder geknoopt en het Grand Couloir over gestoken, dit is een oversteek waar regelmatig stenen en rotsen naar beneden komen, dus dit moest in snel tempo… Vlak nadat wij de oversteek hadden gemaakt, kwam er een flinke kei naar beneden gestuiterd, deze ging rakelings langs Niels.
Eenmaal aangekomen en het weerbericht gehoord te hebben, besloot Wilco dat we om 0:30 al aan de toppoging moesten beginnen omdat het weer er niet goed voor stond…
in de ene na de andere glijpartij en een ploeterende weg naar boven. Voor het eerst dachten we hardop na waar we in godsnaam mee bezig waren en of we nog wel verder moesten gaan. Net toen we aan de gids wilden vragen hoe ver het nog was, kwam het Vallot Bivak in zicht. Door de dikke laag mist heen konden we zien dat die nog maar 10 meter boven ons lag. Met onze tong op de schoenen bereikten we als sneeuwpoppen het Vallot Bivak, een rommelhok op 4400 meter. Hier konden we redelijk beschut tegen de wind en sneeuw bijkomen met een slok thee en een reep chocola. Toen werd ook echt duidelijk dat dit het eindstation zou zijn. Er stond een te harde en onregelmatige wind om de top te kunnen bereiken. Vanaf het Vallot Bivak moet je namelijk over een smalle bergkam richting de top, waar je bij dit weer vanaf geblazen wordt. Onverantwoord en levensgevaarlijk dus om nog verder te gaan.
de gids de kaart en zijn GPS systeem voor de derde keer tevoorschijn haalde, begon ons de moed een beetje in de schoenen te zakken. Als we maar niet weer terug omhoog moeten klimmen…. Onze energieniveaus waren inmiddels tot het nulpunt gezakt en door de aanhoudende sneeuw werd onze weg steeds zwaarder. Had laatst niet in de krant gestaan dat een aantal klimmers op de Mont Blanc een iglo hadden moeten bouwen omdat ze in verband met slecht weer niet gered konden worden met helikopters? Maar dat ging ons toch niet gebeuren, want wij hadden toch een kaart en GPS?!?
Na een intensieve tocht naar de Albert I hut bleek op dinsdagavond dat we de meeste kans op een sucesvolle toppoging maakte als we zo snel mogelijk zouden starten. Zo gezegd zo gedaan, na he bepalen van de touwgroepen vertrokken Mark, Alie en ik naar de kabelbaan in Les Houches, samen met de rest van de touwgroepen. Na een tocht met een kabelbaan en met het treintje naar Nid d’Aigle begon de eerste klimtocht naar de Tête Rousse (3200m.), een mooie voorbereiding voor het echte werk dat nog komen gaat. Na een prima vullend bakje pompoenensoep in deze hut begon de grote uitdaging van de woensdag, door het Grand Couloir (met steenslag) over de loodzware Gouter graad. Deze graad van 600m. bestaat uit klimmen en klauteren van de hoogste plank. Halverwege checken we de status van ons touwgroepje, we voelen ons prima en het weer is geweldig. Laat die berg maar komen! Boven aangekomen is dat nog steeds zo, Mark, Alie en ik hebben geen last van hoogteziekte en hebben zin in de tocht naar de top.
Maar aangezien we niet op vakantie zijn, werd de beklimming weer snel hervat. Na anderhalf uur bereikten we de Refuge Albert Premier. Onder het genot van een biertje werd de zonsondergang bewonderd. 
Maandag stond de Albert 1 op de agenda. Albert1 is een hut op 2700 meter hoogte links van een gletsjer. We begonnen op 1400 meter hoogte. De dagleiding bestond uit Jonne, Rob en André. Zondag avond zijn we kort maar krachtig gebriefed door de dagleiding. Tevens zijn de weersvoorspellingen voor de aankomende paar dagen doorgenomen. Tot en met woensdag wordt er wisselvalig weer verwacht. De weersverwachtingen op de geplande toppoging (donderdag en vrijdag) zijn een stuk minder.
De volgende ochtend zijn we rond 8.30 uur vetrokken richting de gletsjer. Eenmaal aangekomen op de gletsjer. Moesten we voor de eerste keer de stijgijzers en klimgordel om doen. Wilco leerde ons een aantal technieken die essentieel zijn voor het gletsjer klimmen, waaronder wat te doen als je in een gletsjerspleet terechtkomt. 
Op de terugweg zijn Niels en Wilco en nog even snel langs het weer bureau gereden om te kijken hoe de weersvoorspellingen zijn voor de aankomende paar dagen. Het zijn de weersvoorspellingen niet al te best, waardoor er besloten wordt om niet op donderdag maar op woensdag de richting de Mont Blanc te vertrekken. Een ieder was enigszins geschrokken toen we dit hoorde, omdat een ieder er toch vanuit ging dat de toppoging een dag later zou beginnen. Nu moesten er snel nog een aantal zaken worden geregeld, zoals de laatste inkopen.
Het team is vanochtend verrast met wederom slecht weer. Dat gaf het team de mogelijkheid om rustig aan te doen en ondergetekende de mogelijkheid om de communicatieproblemen met de gprs verbinding te herstellen. Met dank aan Deloitte ICT Services is de verbinding hersteld. Aan het eind vande ochtend zijn we toch vertrokken naar le tour voor de eerste acclimatisatietocht. Inmiddels zijn we aangekomen op 2.709 meter hoogte en overnachten ook op deze hoogte in de Albert 1 hut. Het team is nu Adventure Food aan het klaarmaken. Later op de avond zullen we fotos uploaden. Groet, Niels
TEAMlid Luuk van der Pal heeft helaas in Nederland het besluit moeten nemen om niet naar Chamonix af te reizen. Tijdens zijn vakantie kwam hij tijdens een sprong in het ondiepe water van het zwembad ongelukkig terecht. Dit leverde een gescheurde meniscus op waaraan Luuk geholpen moet worden. Daarnaast zal er na de operatie nog enige tijd gerevalideerd moeten worden. Luuk kan in afwachting op de operatie nauwelijks lopen, laat staan de Mont Blanc beklimmen. Het is jammer dat we hierdoor een enthousiast TEAMlid moeten missen en we wensen Luuk dan ook veel sterkte toe tijdens zijn herstel! 
De collega's van Core Audit in Eindhoven hebben Jonne en Rob (foto) wel op een hele speciale manier succes gewenst: een slagroomtaart stond het tweetal vandaag op kantoor op te wachten. De collega's willen er voor zorgen dat Rob en Jonne voldoende energie (calorieën) hebben om de expeditie met succes te volbrengen en weer heelhuids zullen terugkeren. 
Als het laatste baantje erop zit hijs je jezelf uit het water, ontdoe je je van de badmuts en ren je richting je fiets. Na een korte omkleedsessie spring je op de fiets en nog nadruppelend van het chloorwater rij je het mooie Gelderse landschap in. Vier ronden van vijf kilometer later spring je van de fiets en ren je met de fiets aan de hand door het parc-ferme om daar je fiets weer in de rekken te hangen en snel je hardloopschoenen aan te doen. Helm af en als een dolle weer het parcours op om de laatste vijf kilometer te voet af te leggen. Nou ja, als een dolle… de man met de hamer stond al om de eerste hoek om een geweldige klap uit te delen; het valt namelijk niet mee om na het wielrennen je benen te moeten omschakelen naar het hardlopen… Afijn, u begrijpt dat het niet vervelend was om na het laatste onderdeel de finishlijn te passeren! Na de wedstrijd werden nog kort de ervaringen gedeeld en ging iedereen snel naar huis om ook daar nog even van het lekkere weer te genieten en rustig de nieuwe sportieve ervaringen van vandaag op zich te laten inwerken. 
Het Mont Blanc team dat tijdens deze loop vertegenwoordigd werd door Jonne, Martijn, Sinan, Rob en ondergetekende begon vol goede moet aan wat een zware test bleek te worden. De temperatuur lag ruim boven de dertig graden en het parcours dat ons door diverse weilanden uit de omgeving van Weesp loodste kende weinig plekken met schaduw. 
Na een wat rustiger tempo te hebben aangemeten komt Rob langs zij en hebben wij de rest gezamenlijk gelopen. Dit was erg lekker, we hadden hetzelfde tempo en konden aan elkaar optrekken als een van beide er even doorheen zat. Ook die ene sproeier die door een bewoner op de weg was gezet was een ware oase waarvan we zowel op de heen als terug weg dankbaar gebruik hebben gemaakt. 
Het TEAM (in dit geval Menno) doet verslag vanuit de Ardennen: 
Dag 1, PEP eindigend in zwempartij
Terug in ons basiscamp krijgen we de opdracht een maaltijd te bouwen voor 13 personen. Team Voorgerecht maakt een Frans voorgerecht, team Hoofdgerecht maakt een Italiaans hoofdgerecht en team Nagerecht maakt een Zwitsers nagerecht (bestaat dat eigenlijk wel??). Samen met André maak ik het hoofdgerecht. Ik hoop dat de collega’s zich wel realiseren dat ik mezelf inmiddels met mijn kookkunsten al 2 keer een voedselvergiftiging heb bezorgd, maar besluit hier maar niet verder over te communiceren.
Het TEAM blijkt in ieder geval één ding gemeen te hebben: het tijdig aankomen. Het verkeer zat tegen, oké, maar het TEAM kwam uiteindelijk toch aan in donker Warempage. Wilco en ik hebben daardoor extra makkelijke afzetpunten uitgekozen om te voorkomen dat het TEAM rond 6 uur op het eindpunt zou aankomen. Nu zitten we onder het genot van sterke...... verhalen ;-) te wachten op het TEAM. Morgen zal het TEAM verslag doen van 
de activiteit.
Het Deloitte TOPTEAM 2006 bestaat uit:
Voor Niels is het basiskamp van de Mont Blanc in Chamonix een tweede thuisbasis. Zie hiervoor zijn verslagen van de verschillende expedities 
Beste lezer,
print begin