27-jun-2006
TEAMlid Martijn van Swieten doorgelicht
Vrijdag 9 juni, twee uurtjes eerder weggegaan van het kantoor in Eindhoven voor een sportmedische keuring in Utrecht. Bij gebrek aan airco in de auto in de zinderende hitte, maar gelukkig zonder al te veel file. De keuring is onderdeel van de voorbereiding op de beklimming; daarnaast voor sommigen misschien een confronterende test, voor anderen een mooie gelegenheid om je door een professionele sportarts eens goed te laten doorlichten op eventuele verborgen gebreken. De test was zeer compleet; van sportverleden tot spierreflexen, van bloedproef tot urinetest, van hartmetingen tot longtest en, met als toetje een stapjestest. De stapjestest is echt de uitsmijter van de middag, want de eerste drie kwartier dacht ik, nou, die medische keuring is best relaxed… maar sportarts Aldert Nooitgedacht had het huzarenstukje van de keuring tot het laatst bewaard… Een stapjestest gaat namelijk als volgt; je gaat op een prehistorische hometrainer zitten en je krijgt een stuk of 15 plakkers met elektroden op je romp, waar draadjes aanzitten die naar een computer gaan. Als je achter je op het beeldscherm kijkt, zie je – net als in ER en Medisch Centrum West – netjes je hartslag van links naar rechts lopen. Je begint te fietsen en elke minuut komt er automatisch wat weerstand bij. En ik moet zeggen, de eerste paar minuten fietsen waren best oké, maar omdat je de hele tijd dezelfde snelheid moet houden, en je tussendoor niet mag rusten, wordt het al vrij snel zwaar, en zwaarder, en zwaarder… Elke minuut merk je dat de computer de fiets zwaarder laat lopen, en, gefocust op de tempometer trap je je elke seconde verder in het zuur… Tot je op een gegeven moment de teller echt niet meer op de minimumcadans kunt houden, en je denkt dat je longen en je hart het niet meer aan kunnen, dan is het ook in één keer afgelopen en lig je zwaar hijgend over het stuur van het oerdegelijke apparaat, dat toch weer van je gewonnen heeft…Achteraf denk je dan natuurlijk; waarom ben ik nú al gestopt, en had ik niet nog één minuutje langer kunnen doorfietsen… maar goed, het is een mooie test om eens te kijken waar je ongeveer staat en je onder professionele begeleiding helemaal leeg te fietsen!
Na een koele douche zat ik tien minuten later nog nazwetend in de auto, met een rugzak kennis over de staat van het eigen lichaam weer op weg richting het zuiden, in ieder geval met veel zin en vertrouwen in een mooie Mont Blanc beklimming!
print begin