21-jun-2006
TEAMverslag zondag 18 juni 2006: Wennen aan de hoogte, tempo en aan elkaar
Dag 0 (Dagleiding: Miranda en Birgit)Vroeg opgestaan om eerst te ontbijten en dan aan de eerste acclimatisatie tocht te beginnen. Ze hadden ons gezegd dat we vanaf half acht konden gaan ontbijten. Helaas was er niemand om die tijd te vinden. Na ongeveer drie kwartier gewacht te hebben hebben we Niels gebeld. Hij zei dat het allemaal geregeld was en dat er mensen moesten zijn. Gelukkig ging dan om iets over half negen de deur voor ons open en konden we gaan ontbijten. Een uur later zijn we op weg gegaan. De planning was naar een hut te lopen die op 2100 meter hoogte ligt.
We hadden van ons Base Camp in Nederland (Nog bedankt Roland) te horen gekregen dat het in de ochtend droog zou zijn en om een uur of drie zou er onweer komen. Het was inderdaad super lekker weer, veel beter dan die dag daarvoor. Het was een mooi pad om te lopen door de bossen redelijk stijgend. Na twee uur zijn we met z’n allen gaan picknicken om vervolgens weer onze weg te vervolgen.
Na een aantal uur lopen heeft onze dagleiding besloten de doelen bij te stellen en eerder dan gepland terug te keren naar het dal. We hebben de twee duizend meter grens aangehouden als streef hoogte. Na dit gehaald te hebben en even genoten te hebben van het uitzicht zijn we op weg gegaan naar beneden. Het slechte weer dat al enige tijd boven het Mont Blanc gebergte hing kwam steeds meer onze kant op. We moesten ons enigszins haasten om op tijd te kunnen schuilen. We hadden geluk dat er dicht bij ons een café, hut was waar we onder het genot van Cola, koffie en gebak het slechte weer aan ons voorbij konden laten trekken. Precies om drie uur barstte het los. Een hoop regen en onweer. Na ongeveer een half uur was het weer opgeklaard en konden we onze weg vervolgen.
Alles liep gesmeerd totdat een vijftal mensen een afslag hadden gemist, niet hadden gezien, te druk waren met praten of wat dan ook voor een smoes hadden. Ongeveer tien minuten voor het einde van de tocht zijn we elkaar alsnog kwijt geraakt. Lang leven de mobiele telefoon. Het is maar goed dat we straks aan elkaar vast zitten.
Terug in de hut zijn we ons even op gaan frissen om daarna samen met onze begeleiders, Paul en Niels die ondertussen ook gearriveerd waren, lekker ergens te gaan eten. En vervolgens heerlijk te gaan slapen.
aanverwante berichten:
print begin