MBExperience 2008

21-sep-2008

WE DID IT!

Het is zondag 21 september en ik leef in een complete droomwereld..... Pas nu besef ik waar ik heb gestaan…. Alle fantastische uitzichten die ik onderweg heb mogen aanschouwen gaan steeds in mijn gedachten voorbij. Vele emoties komen nog los. De Bergen zijn zo overweldigend… enorme resepect, respect voor de Bergen!! Dit pakken ze niet meer van me af!

Dinsdagavond 17 september kregen we te horen dat we de volgende dag van start zouden gaan met onze tocht naar de top van de Mont Blanc.

De zenuwen gierden door mijn lijf. Na een wat onrustige nacht heb ik mijn tas gepakt. Op het moment dat alles was gepakt, en ik zeker wist dat ik alles had, waren mijn zenuwen weg. Ik wilde nu alleen maar gewoon gaan….

Vertrekpunt Nid Aigle (2372 mtr), de tocht begint!!! Op weg naar onze eerste stop, Tete Rousse (3167 meter). Het valt me op hoe snel we al ijs en sneeuw tegen komen. De tocht was mooi. Lekker inkomen en “warm” worden. Na wat gegeten en gedronken te hebben zetten we onze tocht voort naar de Gouterhut (3817 meter). Door de steilheid van deze tocht is het noodzakelijk dat we in touwteams verder gaan. Ik zit samen met Roos, Daan en onze berggids Stefan in het team.

De graad is behoorlijk stijl waar enige klim en klauterwerk noodzakelijk is. Persoonlijk vond ik dit technisch gezien het mooiste stuk. Fantastisch dat klimmen. Ik voelde me helemaal op me gemak en genoot van alle dingen die ik onderweg zag. Eind van de middag komen we in de Gouterhut aan waar we gelukkig toch nog een bed een eten kunnen bemachtigen. Dit is  mooi mee genomen want ik had me er volledig op ingesteld dat we geen eten hadden en gewoon zittend aan tafel moesten slapen. Het eten ging er bij mij alleen niet in. Ik kreeg bijna geen hap door mijn keel. Gewoonweg omdat ik geen honger had. Na het eten gingen we ons klaarmaken voor bed. 2x thermo ondergoed, sokken, sjaal, fleece, twee dekens en oordopjes. Dat moet wel lukken… nog even van een fantastische zonsondergang genieten en dan heerlijk onder de wol. Ik heb heerlijk geslapen!

Donderdag 18 september 2.30 worden we wakker gemaakt. Check, check dubbel check van kleding en materiaal. Alles in orde, let’s go! Rond 4 uur vertrekt ons team. Ik voel me erg ontspannen en realiseer me dat dit zwaar moet gaan worden. Het is uiteraard nog donker als we vertrekken naar Dome du Gouter (4260 meter). Dit is een vrij steile beklimming. In het begin werd een hoger tempo aangehouden door Stefan zodat we warm werden en daarna gingen we in een lager constant tempo verder. In het begin had ik erg moeite met de hoogte. Dat wil zeggen met de ademhaling. Ik was daar niet zo mee bezig. Totdat ik me ging concentreren op inademen door mijn neus en uitademen door mijn mond. Ik had het ritme goed te pakken. Dit stuk was zwaar en het leek of er geen einde aan kwam…. Ik realiseer me pas na een half uur dat mijn hoofdlamp het niet meer doet. Uiteraard was ik goed voorbereid en had ik extra batterijen binnen handbereik. Maar het was niet nodig. We hadden enorm veel licht van de maan. En ik kan je vertellen, dat is vele malen mooier!!! Adembenemend!!!! Nog steeds als ik hier aan denk voel ik de emoties weer opkomen. Onderweg drinken we af en toe snel wat om weer snel verder te gaan.

Uiteindelijk komen we aan in het Vallot-bivak (4362 meter). Roos heeft het zwaar. Ze kan zich door de hoogte en inspanning niet meer focussen. Even speelt het bij haar op dat ze niet verder wil. Waarop ze wordt aangemoedigd door ons dat het nog maar 400 meter is (hoogtemeters uiteraard maar daar spreken we even niet over) Door aanmoediging en doorzettingsvermogen van Roos (Roos, ik ben zo enorm trots op je!!) gaan we als team door naar de top.

Ze zeggen de laatste loodjes…. En dat waren ze…. De laatste zware zware loodjes….. Ik krijg wat last van de hoogte. Ik voel me duizelig en ben wat zweverig. Daarnaast doen mijn longen pijn. Ik wilde voelen wat deze hoogte met je lichaam doet en ga bewust wat hoesten. En dat voel je. Goed om te voelen wat het met je lichaam doet. Ik besef dat ik bewuster mijn voeten neer moet zetten. Doordat ik wat duizelig en zweverig ben krijg ik meer last de wind. Een keer werd ik door de wind bijna omver geblazen maar door concentratie gaat het goed.

Onderweg komen we het eerste touwteam tegen. Zij komen net terug van de top. Ik realiseer me dat we het gaan halen! De laatste meters naar de top laat ik een traan…een traan van geluk. Ik kan dit gevoel helaas niet beschrijven. Dit gevoel zal ik altijd met mij mee mogen dragen!!

Door de harde wind maken we snel een foto en moeten we gauw weer afdalen. Geweldig! Ik sta gewoon met Daan en Roos op de top!!! We did it!!!

De afdaling begint. Deze is lang en vermoeiend. Door de kou blijven we zoveel mogelijk doorlopen. Uiteindelijk komen we in de Gouter hut aan en zien we iedereen weer. Geweldig! Iedereen heeft de top gehaald!!! 

Nu nog de Gouter graad afdalen. Even warm worden in het begin maar daarna ging het zo super. Roos en Daan, jullie zijn geweldig. We waren een goed team!

Terugkijkende op deze week kan ik alleen maar zeggen;

Dit smaakt naar meer….:-)

Nicole

21-sep-2008

Revanche!!!

 

Dinsdag 16 september

Wir gehen!! Eindelijk het is zover. Na 1,5 jaar komt eindelijk de tweede kans om de top van de Mont Blanc te halen. Tijdens de eerste poging bereikte ik mijn waterloo in het Vallot-bivak (4362 mtr). Door uitputting moest ik daar helaas afhaken (zie ook /mbex07-wm). Maar nu gaan we dus weer. De gidsen (Christian, Corbie, Stephan) hebben samen met Jelle besloten om een dag eerder dan gepland naar boven te gaan. Een goede keuze bleek later!

Snel de spullen klaarmaken en woensdagochtend vertrekken we met kabelbaan en treintje naar vertrekpunt Nid Aigle (2372 mtr).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mont Blanc woensdagochtend 17 september 7.00

Woensdag 17 september

Het is inmiddels rond half elf als de rugzak op de rug wordt gehesen en de eerste etappe naar de Tete Rousse hut (3167 mtr) wordt ingezet. Het weer is zonnig en zelfs warm. Uitstekend dus! Al snel moeten de stijgijzers onder. Er ligt veel sneeuw die nog niet bepaald aan het smelten is en zo hebben de gidsen ook meteen de gelegenheid om te kijken of er echt nog ‘stijgijzerkneuzen’ in de groep zitten. Gelukkig niet bleek later! De klim naar de Tete Rousse is leuk. Een forse wandeling, waarna uiteindelijk de Goutergraad (met hut) en de Tete Rousse hut opdoemen. De laatste wordt dan ook zonder problemen bereikt. Tijd voor de lunch!

Een omeletje, een soepje, wat thee en veel water en wij zijn klaar voor de steile klauterpartij de Goutergraad op. Als ik zeg dat het hoogteverschil tussen de Tete Rousse (3167 mtr) en de Gouterhut (3817 mtr) precies 650 mtr is en dat deze hutten slechts een paar honderd meter hemelsbreed uit elkaar liggen, dan weten jullie wel hoe steil deze klim is. Heel steil dus!

Dit is ook het punt waar we aan het touw gaan. De touwgroepen worden ingedeeld zoals de avond daarvoor besproken is. Wat maakt dat de jonge honden Eric (iets minder jong!!), Timon en Matthew aan het touw komen bij gids Corbie. Een rustige, sterke kerel. Dus dat moet lukken!

En nu de graad op naar de hut. Allereerst stijgen naar de rand van het steenslaggevoelige (deze dagen gelukkig niet) Grand Couloir, dit met een half sprintje oversteken en dan klauteren in de hitte met een volle rugzak totdat we voet kunnen zetten in de hut. Het gaat super! Het touwgroepje klopt! De gids klikt goed met ons en wij zijn in goede vorm.

Eind van de middag wordt de Gouterhut (3817 mtr) dan ook bereikt. Het uitgangspunt voor de toppoging. En nu moeten we onszelf goed verzorgen. Veel drinken, eten (wat moeilijk is op deze hoogte) en hopen op een slaapplaats. Het is niet druk in de hut, dus dat laatste moet toch lukken…

Een paar uurtjes later hebben we de maaltijd binnen, onze thermosfles afgegeven voor thee deze nacht en staat de wekker op 2.30 voor de toppoging. Wekker? Ja inderdaad we hebben een bed! In een enorm stapelbed met zo’n 50 mensen. Gezellig! Slapen doe je dan ook niet veel. Rusten is het voornaamste!

Donderdag 18 september

2.30 is het zover. We gaan! Aankleden in het donker, nog snel een kleine sanitaire stop, eten en gaan! Om 3.30 staan we met zo’n 50 mensen buiten in het donker klaar om te gaan. Verwarring en zenuwen alom en na wat zoekwerk naar wat handschoenen (ik noem geen namen!!) zijn we om 3.45 klaar om te gaan. We voelen ons fit, goed beschermd tegen de koude (minus 20 graden) en zijn vol motivatie.

In het donker gaan we op weg naar het eerste grote obstakel van de toppoging. De schouder van Dome du Gouter (4260 mtr). Een ontzettend saaie en vooral steile sneeuwbult van zo’n 450 mtr hoog op weg naar de top. Gelukkig beklimmen we dit ding in het donker, waardoor de motivatie kan worden vastgehouden. Wat een prachtig gezicht. Zo’n 10 á 15 touwgroepen wurmen zich naar boven op deze bult. Overal lichtgevende treintjes in het donker!

In de luwte van de Dome du Gouter nemen we een korte pauze. Het is vrij koud (meer wind hier) en het tempo is aangenaam. Ik geniet dan ook met volle teugen van deze klim. Vorig jaar ging ik hier helemaal stuk en nu gaat het relatief gemakkelijk. Genieten geblazen!!

Na de korte pauze gaan we verder naar het Vallot-bivak (4362 mtr). In deze enorme vuilnisbak (wat een …zooi zeg!!) maken we de balans op. Kunnen we verder? Ja we kunnen verder. We voelen ons sterk en zitten nog niet in de reserves. Gerald maakt dan ook terecht de opmerking naar mij: ‘Vorig jaar viel je hier uit en nu sta je te lachen man, top!!’.

En nu door dus. Op naar die top. Op naar het bewijs dat je het kunt (bedankt Wilco voor de motivatie!). Maar nu wordt het echt zwaar. De opdoemende bergkammen van Les Bossons zijn steil en we zitten hier ook al rond de 4400 mtr. Zwaar dus, erg zwaar! Harde wind en kou maken het feest compleet. Maar we gaan door. Alle leden van het touwgroepje (Eric, Timon, Matthew) gaan kapot. Maar stoppen en omdraaien? No way, knallen nu. We gaan het flikken!! Net onder de top komen we de eerste touwgroep (Luuk, Thomas, Sietse) tegen en direct achter ons zitten Jelle, Gerald en Ed. Handen worden geschud en felicitaties worden overgedragen. Jullie gaan het halen mannen!

En inderdaad we halen het! Om 7.40 bereiken de jongen honden de top. Helemaal en dan ook helemaal super! Hier doe je het voor, we staan er! IJskoud door de combinatie van een lage temperatuur en wind van zo’n 30 km/h. Maar we hebben het gedaan! Een snelle topfoto en nu afdalen…

Overmand door emotie en uitputting ben ik helemaal van de kaart. Doel bereikt, missie geslaagd en nu veilig afdalen…

Wat volgt is een ellenlange afdaling (waarin we eerst de laatste touwgroep tegenkomen) van zo’n 2400 meter naar beneden. Slopend, maar who cares… De top is binnen en nu de concentratie vasthouden om geen fouten te maken.

Dat lukt en later die dag zitten we aan het bier en de kippenvleugels in de MBC. Uitgeput en enorm tevreden.

De afgelopen week was voor mij niet te beseffen. Met een enorm leuke en sterke groep hebben we onder professionele begeleiding de top van de Mont Blanc gehaald. Een absoluut hoogtepunt en de kroon op de laatste 2 jaren waarin ik mezelf dit doel had gesteld. Super!! Natuurlijk wil ik ook nog een paar mensen bedanken. Allereerst mijn touwgroepje. Eric, Timon (und Corbie) het was geweldig! Het klikte, het paste en we hebben het gedaan! Daarnaast alle overige teamleden en de begeleiding. Jelle je bent een kei in je sport! Gerald; jouw enthousiasme heeft de groep gevormd tot wat het was! Und naturlich der 3 Bergfuhrer (Christian, Corbie, Stephan) es war Super!!! Daarnaast het thuisfront bedankt! Familie, vrienden, kennissen en last but not least een ieder die de moeite heeft genomen om ons te volgen en te steunen in deze prestatie.

Bedankt!

Matthew

21-sep-2008

FANTASTISCH !!!!

Het was me allang duidelijk, maar deze week is nog eens bewezen; met positief ingestelde mensen kunnen geweldige prestaties worden bereikt en bovendien is het hartstikke leuk!

Om zo’n berg te beklimmen is een unieke ervaring.

Mont Blanc, teamgenoten en thuisfront hartstikke bedankt.

Thomas

20-sep-2008

Kabouters

Als kleine kabouters met lichtjes vertrokken wij nog in de nacht om de grote reus te bedwingen. Tegen de ochtend keken we in de diepste dalen en óp de hoogste bergen. Op de top werden we door de eerste zonnestralen in het licht gezet. Wat waren we blij! Ik was trots op mezelf én ik was ook trots op Sietse en op Thomas: wij waren één! In de afdaling liepen we de andere teamgenoten tegemoet. Ieder teamlid ging het halen! In feestelijke stemming begroetten we elkaar: "Mont Blanc, la montagne qui unit".

Luuk

18-sep-2008

vervolg; TOP gehaald

Het belangrijkste nieuws weet iedereen al: “WE HEBBEN HET ALS TEAM GEHAALD” en, wij zijn heel ‘trots’ op ons zelf. Maar het is natuurlijk ook aardig om te weten hoe we de top gehaald hebben. Allereerst: “Het was loeizwaar, voor ons allemaal”. Dat de een wat eerder boven was dan de ander wil niet zeggen dat de eersten het minder zwaar hebben gehad. Maar even terug naar het begin.

 

Op dinsdag avond arriveerden onze 3 Duitse gidsen. Nauwelijks nadat we aan elkaar zijn voorgesteld melden ze al dat het best wel mogelijk zou zijn om al de volgende dag een TOP poging te wagen. De vrijdag ziet voor wat het weer betreft er minder gunstig uit (klopt want het is gaan sneeuwen). Niet iedereen is even blij met deze aanpassing van het schema. Immers de dag ervoor was ook al zwaar geweest. Maar we weten ons snel aan te passen.

De meeste van ons worden de volgende morgen  niet echt uitgerust wakker. Met zo’n spannende dag voor de boeg slaapt het toch wel wat onrustig.

En dan breekt de D-day aan. Het weer ziet er goed uit dus ‘het gaat onze dag (en volgende) worden. Na een relaxt ritje per kabelbaan en tandradbaantje worden we gedropt op 2.400m en van daar is het LOPEN geblazen. Het begint nog tamelijk ontspannen, voor zover je daar van kunt spreken op zo’n tocht. Na 300m vinden de gidsen dat het tijd wordt om de stijgijzers onder te binden. Gelukkig hadden we daar al eerder mee geoefend dus dat schrikt niet af. Die dag moet er 1.400m geklommen worden. Halverwege is de eerste tussenstop in de Tête Rousse. Een uitstekende hut waar we de inwendige mens kunnen versterken en dat is hard nodig. Toen we ‘s ochtend uit Chammonix vetrokken, stond de zon al te stralen boven de Mont Blanc en tot nu toe heeft de zon ons niet in de steek gelaten. Van enige vermoeidheid is nog geen sprake dus vol enthousiasme beginnen we aan onze klim naar de Gouter hut op 3.800 m. Maar nu blijkt voor het eerst dat we aan een echte klimtocht zijn begonnen. Dit deel van het traject is een stuk zwaarder. Het woord klimmen zou misplaatst zijn binnen de ‘klimmerswereld’ maar voor ons is dit het wel. Klimmem betekent in dit geval dat je je  handen volop nodig hebt bij het naar boven komen en dat er heel wat staalkabel is gespannen (zeg maar gerust dat het een enerverende klauterpartij). Onnodig te zeggen dat we al lang aan elkaar gezekerd zijn in de touwgroep waarmee we ook onze TOP poging gaan ondernemen. Eenmaal boven op 3.800m is het koud maar de zon schijnt nog steeds, maar bovendien is de stemming nog steeds opperbest.

Wat er echter minder gunstig uitziet is onze slaapplaats en de mogelijkheid om nog iets eetbaars te krijgen. Voordat we vertrokken  had Gerald ons nog aangemeld bij de hut. Maar de Fransen schijnen niet zoveel begrip te kunnen opbrengen voor ‘amateurs’ uit Nederland die de Mont Blanc willen beklimmen. Het antwoord op Geralds verzoek, was eenvoudig en duidelijk. “Er zijn geen slaapplaatsen en het eten wordt ook niet gegarandeerd”. Toch had ons dit niet afgeschrikt en op ‘goed geluk’ waren we aan onze tocht begonnen.  Volgens Jelle werd de soep toch niet zo heet gegeten als hij werd opgediend en Jelle blijkt gelijk te krijgen. Er wordt onze echte hete soep voorgezet waarna we vervolgens onthaald worden op een voedzame Couscous en met een zoete cake als toetje. Als het er op aankomt, weten de Fransen  toch hoe je dat klimmersvolk een voedzame maaltijd moeten voorzetten. Ondanks dat we voorbereid waren op een nacht zonder slaapplaats bleek ook dit niet het geval. Voor iedereen was er een slaapplaats en om 20.00! werd het licht uitgedraaid en klonk het ‘bevel’ van Gerald dat iedereen stil moet zijn. Om half drie  zouden we gewekt gaan worden (als we naar de TOP zouden gaan, anders mochten we uitslapen). Hoeveel mensen een oogdicht hebben gedaan is onduidelijk, maar veel geslapen is er niet. De spanning had ons allen in zijn greep gekregen.

 

Half drie opstaan, WE GAAN! Bij deze woorden heeft bijna iedereen zijn kleren al aan want we staan stijf van de zenuwen. Hoe zal het gaan, wat staat ons nu echt te wachten. Het is nog snerpend koud als we, na een ontbijtje genuttigd te hebben, door onze gidsen worden aangelijnd. En dan vertrekt de eerste touwgroep om half vier richting top. De eerste 10 minuten wordt een hoog tempo aangehouden, om warm te worden! En dan begint het echte werk. Het is donker maar de berghelling wordt verlicht door een heldere maan en de talloze hoofdlampjes van de klimmers die al voor ons uit lopen. We sjokken de gids achterna en waar hij zijn voeten zet de tweede loper ook zijn voeten. We sjokken werkelijk omhoog en dat is maar goed ook want zelfs dit tempo is zwaar. We zigzaggen de berg omhoog en hebben er werkelijk geen idee van waar we zijn of hoe hoog (en dat is maar goed ook). De route naar boven is ingedeeld in twee / drie tussenstops waar we de warme thee kunnen drinken die we meegekregen (lees duur gekocht) hebben uit de hut. Het lijkt maar niet op te schieten, steeds verdere omhoog zonder enig idee hoe ver we nog moeten. Een paar van ons hebben hoogtemeters bij zich maar dat is soms eerder ontmoedigend dan bemoedigend, steeds maar hoger. Op enig moment, na vele uren gelopen te hebben, kleurt een roze gloed de horizon. We wilden bij zonsopkomst op de top van de berg staan, dus dat zou beteken dat de top in zicht komt. Nog een laatste steile klim naar boven en dan wordt de bergkam vlakker. Nog 100 m en de eerste klimgroep staat boven. GEHAALD.  Op ons idee om gezamenlijk op de foto te gaan (even op elkaar wachten!) wordt in de kiem gesmoord als we boven zijn. Het is ‘stervenskoud’ de temperatuur wijst -18 graden aan en het waait ook nog hard, waarmee de gevoelstemperatuur op ongeveer – 25 graden uitkomt. Dus: foto maken en wegwezen. En dat geldt voor elke touwgroep. Het weer was schitterend en het uitzicht geweldig maar daar hebben we uiteindelijk niet zo veel oog voor gehad. Als de eerste touwgroep weer naar beneden afdaalt, komen ze al snel de andere groepen tegen. Dat geeft moet. Het is dus niet meer zo ver en het is mogelijk!. Allemaal bereiken we uiteindelijk de top. Maar dan zijn we nog niet beneden. Nu de zon de berg verlicht en we temidden van een witte wereld staan, zie je pas goed waar je gelopen hebt. Het was niet alleen op sommige stukken echt stijl maar bovendien heel smal. Het pad op de graad die naar de top leidt is niet breder dan 1 m. en aan weerszijden gaat het stijl en héééél diep naar beneden. Dat hebben we in het donker gelopen (hadden we niet moeten weten).

We weten dat het dalen niet altijd gemakkelijker loopt dan het naar boven gaan. Op deze hoogte is dat zeker van toepassing. Toch heeft niemand echt last gehad van de hoogte en als de laatste uiteindelijk weer op het punt van vertrek in de Gouter hut  is aangekomen, zijn we gelet op de omstandigheden nog in een redelijk fitte conditie. Dat moet ook wel want er resteert toch nog een afdaling van 1.300 m. De gidsen hebben begrip voor de slijtage slag en geven ons een uurtje rust om wat aan te sterken. We krijgen de tijd tot 11.00 uur. Dan moeten we weer zijn aangelijnd om onze tocht naar beneden te kunnen vervolgen. Het eerste deel is al dadelijk heel stijl en de staalkabels hangen er niet voor niets. Toch lopen we wonderwel in een hoog tempo naar beneden. Een rust pauze blijkt nauwelijks nodig en om 15.00 bereikt de laatsten het treinstation waar we onze tocht een dag eerder zijn begonnen.

Nog even resumerend om kwart voor vier begonnen vanaf 3.800 meter om vervolgens ruim 1.000 m te klimmen en daarna wee 2.400 te dalen en dat alles in 11 uur. We kennen onze plaats maar we zijn toch wel een beetje trots op ons en elkaar!!

 

18-sep-2008

100% score!!!

Vanochtend tussen 07:15 en 8:15 hebben alle touwgroepen op de TOP van de Mont Blanc gestaan. Een unicum, nog nooit hebben alle teamleden uit een MB expeditie de top gehaald.

Het team van Sietse, Thomas en Luuk hebben zelfs het voorrecht gehad om de zonsopgang vanaf de top te aanschouwen, en dan te bedenken dat zij pas om 3:45 vertrokken, binnen de 4 uur van Gouter naar TOP een ongeloofelijke snelheid. Condities op de berg waren dan ook perfect, goede sporen, heldere maan, en in eerste instantie weinig wind. Alleen op en rond de top was het even doorbijten, de wind blies tussen de 30 en 40 km/h wat zorgde voor een gevoelstemperatuur van -25 celsius. Iedereen is dan ook maar zeeer kort op de TOP geweest.

Het team is inmiddels weer veilig en gezond in Chamonix, het eerste biertje is al op. Binnenkort volgt een uitgebreid verslag.

17-sep-2008

De finale gaat beginnen!

Net een opgewekte Gerald aan de telefoon gehad!

Het hele team zit op dit moment in de Goute hut! Iedereen is razend enthousiast, zeer goed gehumeurd en dolblij. Alle teamleden voelen zich ook goed. De hele klim verliep vandaag prima zonder problemen. Het ritme zat er goed in, en niemand had veel problemen.

Vooral de twee dames zijn echt helemaal gillend enthousiast.

Het ziet er naar uit dat ze allemaal eten krijgen, en kunnen slapen in een fatsoenlijk bed. Iets was ontzettend zeldzaam is in deze hut. Dus nu mogen ze er ook extra van genieten… ;-)

Morgenochtend zal het team vroeg beginnen met de toppoging. Om 01:45 komt er ontbijt op bed… en dan zal er hard gewerkt moeten worden. Aangezien de vooruitzichten voor morgen in de namiddag iets slechter zijn (voornamelijk veel wind) is er een limiet gesteld wanneer uiterlijk het Valleau bivak bereikt moet worden, om vervolgens nog veilig naar de top toe te kunnen en weer helemaal terug naar beneden. Dit moet in maximaal 5 uur gebeuren, anders komt te planning in de war. In principe moet dit goed te doen zijn, aangezien ze allemaal ook vroeger willen vertrekken.

 

De touwgroepen zijn als volgt:

1^e touwgroepje: Luuk, Sietse en Thomas samen met gids Christiaan

2^e touwgroepje: Matthew, Timon en Eric samen met gids Corbi

3^e touwgroepje: Gerald en Ed samen met Jelle

4^e touwgroepje: Daan, Nicole en Rosalie samen met gids Stephan

 

Dat wordt dus positieve kaarsjes branden! Stay tuned!

Philip de Roo

16-sep-2008

Planning gewijzig; woensdag naar Gouter hut

Een uur geleden hebben we besloten om morgen al naar de Gouter hut te gaan, en donderdagochtend voor de TOP poging.

Het weerbericht ziet er voor morgen en donderdagochtend goed uit. Donderdag in de middag zal er veel sneeuw vallen en de wind toenemen, wat de risico's dusdanig verhogen dat er dan geen top in kan zitten, dus morgen al vertrekken.

Morgenochtend besluiten we definitief, zodra het laatste weerbericht is beoordeeld.

We hebben er allemaal meer dan zin in, en gaan ervoor!!!!!!!

Namens het MB Experience team.

Jelle & gerald

 

 

 

16-sep-2008

Inspirerende voorproef; tocht naar Albert I hut

En dan wordt je wakker en zie je dat de zon op doorbreken staat. Dat is wel even wat anders dan de voorgaande miezerige dagen. Nog voordat we met het ontbijt beginnen, wordt ons een eerste blik op de Mont Blanc gegund.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zou het dan toch gaan gebeuren. Maar zover is het nog niet. Eerst staat nog een pittige wandeling naar de Albert 1 hut op het programma. Op onze vraag aan Jelle hoe zwaar het gaat worden, haalt hij een beetje zijn schouders op. Tsa wat versta je daar onder en wat voor antwoord mogen we verwachten van iemand die net terug is van de Norit expeditie naar de K2. Maar voordat we ons klaarmaken, wordt ons een aantal basis beginselen bijgebracht. Hoe loop je straks aan het touw en hoe bindt je je klimijzers onder en waar kun je je ijspikkel voor gebruiken. Het klinkt allemaal niet zo ingewikkeld uit de mond van Jelle, en op het grasveldje achter onze gite is het niet zo moeilijk om de onwillige stijgijzers onder te binden. Met koude vingers zal dat straks wel anders zijn.

Na nog wat mondvoorraad te hebben ingeslagen gaan we dan tegen de middag op weg, richting het onbekende. De zon staat stalend aan de hemel dus alleen daarom al verkeert iedereen in een uitstekende stemming. De eerste paar 100 meter gaat het door een flauw stijgend weiland waar de koeien rustig staan te grazen, maar eenmaal bij de bosrand aan gekomen begint het toch al gauw te stijgen. En na een half uurtje begin je toch wel te beseffen dat dit wat anders is dan een uitgezette goedbewegwijzerde touristische route die iedereen wel kent van de zomervakanties in de Alpen. De eerste pauze wordt ingelast als we er 600 m klimmen op hebben zitten. Onder ons zien we het groene dal liggen en boven en naast ons komen de gletsjervelden in zicht. Pikant detail is wel dat we met eigen ogen kunnen zien hoe de gletsjer zich terugtrekt, Volgens de kaart hadden we al omringd moeten zijn door het eeuwige ijs, maar daar is geen sprake meer van.

 

En dan gaan we verder omhoog. Het landschap wordt kaler en niet veel later zien we ons eindpunt voor die dag in zicht komen. Een ieder loopt inmiddels zijn eigen tempo maar het gaat ons allemaal uitstekend af. Om 5 uur bereikt Thomas als eerste de hut waarna de anderen al snel volgen. De hut is een 'echte' hut voor klimmers. Heel basaal maar uitstekend toegerust. Men weet hoe een voedzame maaltijd er uit moet zien en of dat niet genoeg is, ook wijn is in ruime mate (en heel betaalbaar) aanwezig. Om halftien duiken we ons bed in. Daar waar de een in zijn boxershort slaapt heeft de ander heel veel kleren en dekens nodig om warm te blijven.

Om 6.45 uur 'brult' Thomas ons wakker, We hebben een kwartier de tijd om ons klaar te maken alvorens we aan het ontbijt 'moeten'.  Na een snel ontbijtje te hebben verorbert, begint het echte werk op de gletsjer. Jelle neemt ons mee naar de gletsjer 100m beneden ons en brengt ons de eerste beginselen bij van het lopen op het ijs. Het blijkt mee te vallen. Maar het blijft opletten.  Na nog wat bergoefeningen en klauterpartijen, vindt de dagleiding dat het moment is aangebroken om ons klaar te maken voor de terugweg. Er wordt vakkundig uitgerekend hoe lang we er naar verwachting over gaan doen. Drie uur is de uitkomst. En dan beginnen we aan onze tocht naar beneden. Al bij het wakker worden scheen de zon uitbundig en nog steeds is het prachtig weer. De groep lijkt wel een stel dartele klimgeiten want het tempo naar beneden is hoog, maar blijkbaar heeft niemand ergens last van. Is het overmoed of laten we elkaar zien wat we nu nog kunnen. Het maakt niet uit, het gaat goed en de stemming in de groep is opperbest. Binnen 3 uur staan we beneden en dan te bedenken dat we ook nog een half uur gepauzeerd hebben.

Eenmaal weer terug in Chammonix neemt Jelle ons mee naar het meteostation. Via een  fraaie maquette die ze daar hebben, laat hij ons haarfijn zien welke route we moeten lopen naar de top van Mont Blanc. Even zakt ons de moet weer in de schoenen, Tsjonge dat is toch wel een heel eind. Maar Gerald weet ons gelukkig op te beuren. Het is wel hoog maar gelet op wat we vandaag en zondag gelopen hebben, moet het te doen zijn.

Vanavond arriveren onze gidsen en dan zullen we te horen krijgen of de weergooden ons goed gezint zijn en of  we vandaag of morgen een poging zullen wagen. In elk geval zijn de weersvooruitzichten voor woensdag er goed uit.

 

 

 

14-sep-2008

De eerste TOP in de pocket; Brévent, 2.368 m

Het team op de flanken van de Brévent

 

lees extra

13-sep-2008

Aangekomen in Chamonix

Het hele team is net gearriveerd in Chamonix! Het regent en alles is nat, maar dat mag de pret absoluut niet drukken, want iedereen is dol enthousiast! De rit was ontzettend lang, maar met de teamspirit die het team heeft, kwamen ze er allemaal wel door.

Op nu naar een lekkere hap met eten, en dan lekker slapen.

Van wat betreft de weersvoorspellingen, nog geen nood! Het team is een dag vroegen naar Chamonix toe gegaan, en de weersvoorspellingen die nu gelden is er nog niet direct nood aan de man. Laten we even een paar dagen afwachten…

 

Groet,

Philip de Roo

Basiskamp

12-sep-2008

We gaan ervoor...

Morgen staat de tocht naar Chamonix op het programma. Iedereen is goed voorbereid, en TOP of geen TOP we gaan er alles uithalen wat er in zit.

 

Helaas heeft Philip de Roo voortijdig moeten afhaken, na een klimpartijtje was zijn lucht op. Helaas luchtte dit niet op, en zal Jelle Staleman hem gaan vervangen. Daarom is het super dat Philip bereid is om ons basiskamp in Nederland te bemannen. Dagelijks zal hij de weblog voorzien van updates en daar waar nodig het team ondersteunen.

Nogmaals, Philip, amigo, alvast reuze bedankt!!

Namens het MB EXperience 2008 team,

Gerald

8-sep-2008

Voorbereidingsperiode in uitstekende teamsfeer afgesloten!

 

          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          Timon beklimt een naar voren hellende wand....

De laatste teamactiviteit als voorbereiding op onze tocht naar de Mont Blanc is door Daan, Eric en Matthew georganiseerd. In eerste instantie was bedacht dat we een kanotocht zouden gaan houden. Maar met de slechte weervooruitzichten in het verschiet (héél veel wind) hadden ze besloten het programma aan te passen. Hieruit blijkt het inzicht, organisatietalent, wijsheid etc. van in ieder geval drie leden van ons team.

Ons aangepaste programma op zaterdag 6 september speelde zich af in den Haag. Helaas bleken Daan en Nicole beiden door ziekte afwezig te zijn. Philip kwam wel, ondanks dat hij jammer genoeg niet mee kan gaan naar Chamonix. Zijn vervanger Jelle zal het moeilijk krijgen om net zo geïnspireerd en humoristisch ons te “leiden” als Philip.

 

We zijn eerst naar het Omniversum gegaan om te kijken naar de film “the Alps”. Als we al niet enthousiast waren om naar de Mont Blanc / Alpen te gaan, dan zijn we het daarna wel geworden. De film speelt zich af in een fantastische omgeving, is het mooi weer, gebeuren geen ongelukken, wordt lekker gegeten en gedronken; kortom we hebben een beter idee gekregen hoe onze week in Chamonix eruit gaat zien. De film is echt een aanrader voor diegene die van de Alpen houdt.

Ook het actieve gedeelte van de dag was heel leuk. We zijn naar een klimwand gegaan. Twee instructeurs lieten ons eerst kennis maken met de korte wand en daarna gingen we aan de slag op de hoge wand. In de wanden zijn diverse klimroutes uitgezet met verschillende moeilijkheidsgradaties. De eenvoudige route ging bij iedereen redelijk tot heel goed, maar voor de iets moeilijker route (voor een beetje bergbeklimmer eenvoudig free style te doen) moeten we nog wat oefenen. Het was wel heel leuk om te doen, al hebben sommigen van ons er wel behoorlijke spierpijn in de bovenarmen aan over gehouden. Dit terwijl er was gezegd dat je vooral met je benen moet klimmen!

Als afsluiting van de dag hebben we in het avondzonnetje een terras bezocht. Sietse maakte daar kennis met een ober die nog niet gewend was om een vol blad recht te houden. Daarna zijn we lekker en ook gezellig gaan eten. In Chamonix houden we dit culinaire en sociale element de hele week erin. Na afloop konden een aantal van ons de verlokking van een terras niet weerstaan en met name de oudere jongeren meenden er wijs aan te doen om vast te vertrekken.

Al met al een goed georganiseerde en hele leuke dag, die hopelijk exemplarisch is voor hetgeen ons in Chamonix staat te wachten.

8-sep-2008

MB Experience in de media

En ook in Amersfoort beginnen de media al voor ons avontuur warm te lopen:

http://www.stadamersfoort.nl/page/Lokaal/Regionaal/Sport/Altis-atleten-beklimmen-Mont-Blanc.256955.news

7-sep-2008

Weerbericht en webcams Mont Blanc

Het gaat nu echt spannend worden....

De laatste puntjes zijn op de 'i' gezet en de laatste week voor vertrekt wordt gevuld met rust en een enkele lichte training. Wij zijn er klaar voor, hopelijk de berg ook...

Daarom voor de liefhebbers:

Het actuele weerbericht voor het Mont Blanc massief: http://www.chamonix.com/page.php?page=11&r=meteo_chamonix&ling=en

En de webcam:

http://www.webcam-montblanc.com/webcam/ (diverse webcams met vooral een mooie close-up van de Goutergraad 'mont_blanc_gouter'.

 

 

26-aug-2008

Mag ik u voorstellen: Jelle Staleman

Beste allemaal,

Zoals jullie inmiddels weten is Philip de Roo een tijdje uit de running. Na het oplopen van een klaplong (voor hem reeds de 2e keer) zal hij moeten herstellen en vooral ook uitdokteren wat de consequenties voor hem zijn in de toekomst. In eerste instantie een klap in zijn gezicht, maar nu het beter met hem gaat vind Philip ook weer de drive om er straks weer klaar te zijn voor allerlei mooie avonturen en uitdagingen.

Zijn vervanger....... Jelle Staleman,

 Jelle Staleman is een van de “jonge honden” uit het K2 team. Jelle is werkzaam geweest bij het Korps Mariniers en heeft daar de berg en winter training gevolgd. Hij heeft het Korps verlaten om daarna te gaan trainen voor een van de berggids opleidingen in een van de alpen landen. Momenteel is hij werkzaam als skileraar en medewerker in de bouw. Tussendoor probeert hij zoveel mogelijk in de alpen te zijn. Zelf noemt hij de salbitschijen westgraad en de droites noord oostwand de mooiste tochten die hij ondernomen heeft. Ook heeft hij ervaring op hoogte. In 2001 stond hij op de top van de cotopaxi 5995, en zoals jullie wellicht allemaal weten heeft hij de 8.000 meter aangetikt op de K2.

Jelle zegt: "The flow, de rust die je in de bergen krijgt en de uitdaging zijn de dingen die het klimmen mooi maken"

 

24-aug-2008

Het komt steeds dichterbij: Wandelen rond Amersfoort!

Nog maar een paar weken te gaan en dan begint het ´grote´ avontuur waar we toch met de nodige spanning naar uit kijken. Wat staat ons straks te wachten. Zijn we fysiek en mentaal in staat om de berg te beklimmen. Om dat eerste verder uit te testen, stond er voor zaterdag 23 augustus nog een stevige wandeling op het programma.

Thomas had aangeboden om een aantrekkelijke route uit te stippellen rond Amersfoort en onder zijn bezielende leiding zouden we om 10.30 vertrekken.

 

 

 

 

 

 

 

Amersfoort is niet alleen een oude stad (volgend jaar wordt het 750-jarige bestaan gevierd) maar ook een stad gelegen in een gebied met veel natuurschoon. Aan de oostkant de Veluwe en aan de westkant de Utrechtse heuvelrug. en ten noorden van de stad beschermd polderlandschap met veel weidevogels. Dus het uitzetten van een fraaie wandeling koste Thomas dan ook geen enkele moeite. De eerste 5 km trokken we door dit poldergebied. Langs de Eem lopen we, om in Hoogland-West het water over te steken en via het Klompenpad richting Birkhoven te lopen.

[Dit Derde Erf klompenpad loopt door verschillende landschappen; polders in de vallei van de Eem, een oud park, bossen en de stuifduinen van de zanderige Heuvelrug].

 Als we het polderlandschap verlaten en het bos inlopen hebben we er 1,5 uur wandelen opzitten. Het bos is voor een aantal van ons bekend terrein. Elke week op de zaterdagochtend wordt hier gejogd, gerend en gewandeld. Thomas, Luc en Sietse kennen dit gebied dan ook op hun duimpje en kunnen de anderen dan ook een prachtig stukje natuurgebied laten zien. Staatsbosbeheer heeft de afgelopen jaren de nodige bomen gekapt waarmee een meer open landschap is ontstaan. Vanuit het bos lopen we richting de Korte Duinen. Samen met de Lange Duinen vormt dit de Soesterduinen.

[In de laatste ijstijd is het zand van de duinen afgezet door de wind. Toen het ijs zich terugtrok ontstonden bossen en heidevelden. Door het plaggen van de heide en overbegrazing raakte de grond kaal en begon het zand te stuiven. Door de introductie van kunstmest werd minder geplagd, en heroverden de bossen terrein].

Gelukkig blijft het weer goed. Ondanks de voorspelde regen blijft deze uit en zit na 2,5 uur wandelen de eerste 15 km erop. We gunnen ons zo halverwege een korte pauze bij restaurant de Soesterduinen. En dan gaat het weer verder richting de Vlasakkers. Op de Vlaskkers staat de hei inmiddels in volle bloei (evenals vorige jaar bloeit de hei weer erg vroeg; de overvloedige regenen is hier mede debet aan) en met de zon die zich geregeld laat zien tussen de wolken ziet het er schitterend uit. Thomas wist hoe hij moest lopen en daarmee liet hij de niet-Amersfoorters onder ons kennismaken met een prachtig stuk natuurgebied. Het valt je dan op hoe weinig mensen je onder weg tegenkomt. Goed wandelweer, mooie natuur maar nauwelijks een fietsers of wandelaars te bekennen.

 Als we het bos weer achter ons laten moeten we nog zo´n 10 km lopen. De terugweg voert weer door het open polderlandschap maar door een iets andere route te kiezen brengt Thomas ons naar een klein cafeetje waar we, met nog zo´n kwartiertje te gaan ,ons een pilsje niet ontzeggen. Eenmaal terug op het punt van vertrek hebben we er tussen de 30 km en 35 km opzitten en ook Daan, als meest ervaren wandelaar onder ons, laat weten dat we een stevig tempo hebben aangehouden.

Al eerder, tijdens het Ardennen weekend, waren we er achter gekomen dat Thomas een ´levensgenieter´ is. De maaltijd die hij en Gerda ons daarna voorzetten is ´eenvoudig doch voedzaam´ en bijzonder smaakvol, bedankt!!

Al met al kunnen tevreden terugkijken op een bijzonder geslaagde dag.

20-jul-2008

Wat ons te wachten staat...

Een korte impressie:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Goutergraad komt in zicht

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Goutergraad

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vallot, les Bosses en de top van de Mont Blanc

 

Dit beloofd dus nog wat!!!

17-jul-2008

Fysieke test 2, woensdag 16 juli

                                                                                                                                  Nog 2 maanden te gaan en dan is het zover. Dan reist het team af naar Chamonix om de expeditie richting de top van de Mont Blanc te gaan voltooien. Één van de vereisten voor het halen van de top is een goede fysieke conditie. Na de nulmeeting (misschien wel letterlijk?!?) van de Lektocht in april (lees ook verderop de website), was het nu tijd om te bepalen hoe we er als groep (en natuurlijk ook individueel) voor stonden.

Locatie van de test was het strand- en duingebied achter Wassenaar. Aanwezig waren, Nicole, Timon, Luuk, Rosalie, Matthew en natuurlijk onze expeditieleider Gerald. Afwezig waren Sietske (vakantie), Ed (vakantie), Daan (4 daagse van Nijmegen) en Thomas (lichte blessure).

Rond zevenen werd verzameld op de parkeerplaats alwaar ons hart iets sneller ging kloppen, want wie weet wat Gerald nu weer voor ons had verzonnen... Een merkwaardig busje (helaas geen foto’s), klimgordels, touwen en de hardloopoutfit aan en je gaat steeds meer twijfelen aan de bedoelingen van ons opperhoofd…

Toch maar op pad gegaan, je kunt tenslotte nu toch niet meer terug… Al hardlopende doorkruisten we de duinen op weg naar het heilige zand. Via de rode, blauwe en gele route, of was het misschien een andere volgorde (?!?), werd het strand bereikt. De spieren waren warm en de rugzakjes konden in het zand geplaatst worden. Tijd voor het 1^e gedeelte van de test.

De opdracht was simpel. We verdelen de 6 aanwezigen in 3 groepjes van 2 en vervolgens krijgen we een half uur de tijd om zoveel mogelijk meters op het strand (van paal naar paal, duinen doorsteken en vervolgens door de duinen terug) af te leggen.

De start was flitsend (en vals!) van Eric en Luuk. Deze twee heren hebben we dan ook pas weer teruggezien op de parkeerplaats! In de achterhoede werd vervolgens gestreden, om de ‘vernedering’ van de laatste plaats te ontlopen, tussen de koppels Timon/Nicole en Rosalie/Matthew. Deze strijd werd in het voordeel van de laatsten beslist, mede door een opspelende knie van Nicole.

Zo, het 1^e gedeelte was met goed gevolgd afgelegd. Nu tijd voor deel 2. De klimgordels kwamen voor de dag en ook de 2 touwen werden er door Gerald bijgepakt. Klimgordels aan (hilariteit alom) en met 3 personen aan een touw was de volgende opdracht om hardlopend in een half uur tijd zoveel mogelijk meters van strandpaal naar strandpaal te maken. Ditmaal met een fles rosé als prijs voor de overwinnaars.

Deze wedstrijd werd tot 250 meter van het einde aangevoerd door het team Luuk/Nicole/Matthew, maar helaas moest door de opspelende knie van Nicole gepast worden voor de eer. De laatste meters werden dan ook wandelend afgelegd, waardoor de overwinning naar het team van Eric/Rosalie/Timon ging. Persoonlijk vond ik het een beetje een ‘Duitse overwinning’, met een buitenspeldoelpunt ver in blessuretijd. Maar vooruit… Het resultaat telt dus alle lof voor de overwinnaars!

Ook dit 2^e deel van de test kon de goedkeuring krijgen van Gerald en al nakeuvelend werd, met een zakkende zon en een dartelende ree, koers gezet richting de auto’s. Tijd voor een korte evaluatie onder het genot van een glas rosé, alwaar wij allemaal tot de conclusie kwamen dat we op de goede weg zitten. De conditie is goed, de trainingsarbeid is behoorlijk en vooral de sfeer in de groep is uitstekend!

Nog twee maanden doorbijten en dan gaat het feest van start! Stay tuned!

Namens Eric (en de rest van het team),

Matthew

lees extra

10-jul-2008

IJsklimmen, dinsdag 8 juli

IJsklimmen, dinsdag 8 juli

Vanavond hadden we om 19:00 afgesproken bij “Steep Part” in Den Haag om te gaan ijsklimmen. Uiteindelijk zijn Eric, Luuk en ondergetekende wezen klimmen. Gerald kwam ons, keurig in pak, aanmoedigen J

Na enige uitleg en de benodigde materialen die werden uitgereikt, gingen we de “koelcel” in. In deze cel is het -10 tot -20 graden. En de ijswand is ruim 12 meter hoog.

De stijgijzers gingen onder en de helm op. Als je binnen gaat ijsklimmen is het abseilen iets anders dan bij het gewone klimmen. Als je bij gewoon klimmen gaat abseilen dan zit er weinig tot geen speling in het touw. Bij binnen ijsklimmen zit er vrij veel speling in. Je moet je als het ware laten vallen (en dat duurt heel even voordat je het gevoel hebt dat je echt hangt) en je pikhouwelen langs je lichaam houden. Dat laten “vallen” is even een gevoel waar je aan moet wennen...

We werden gezekerd aan een soort control. De bedoeling is dat je de pikhouwelen zo hoog mogelijk boven je hoofd in het ijs hakt. Je benen houd je iets uit elkaar omdat je anders met je stijgijzers vast kan komen te zitten in je eigen broek. Je trekt jezelf als het ware omhoog en zet vervolgens je voeten neer op een plek waar het kan. Je voeten hou je zo horizontaal mogelijk. Het is behoorlijk zwaar en je krijgt dan ook snel verzuring in je armen.

Eric is onze ijshakker J. Hij hakte er dan ook aardig op los J maar hij ging als een speer... Luuk, jawel gewoon in spijkerbroek ging rustig en gecontroleerd omhoog. Et moi.... natuurlijk hoe kan het ook anders..... had ijshanden J. Maar het was super gaaf!!!

Erg goed om te ervaren hoe die stijgijzers zitten en hoe je deze moet om doen. En ik moet eerlijk zeggen; het lijkt simpeler dan het is. Het is toch nog best zwaar.

Weer een ervaring rijker!

Nicole

16-jun-2008

Het Ardennenweekend

Dag 1: Vrijdag 13 juni

Vrijdag 13 juni was het dan eindelijk zover. Het langverwachte Ardennenweekend. Na veel overleg en zoekwerk was het onze expeditieleider Gerald dan toch gelukt een geschikte locatie te vinden voor het Ardennenweekend.

De 1^e missie was om stipt 20.30 te verzamelen in de lokale kroeg van Floreffe (gelegen in Wallonie tussen Namen en Charleroi), want vrijdagavond 20.45 was de aftrap voor het tweede (belangrijke) duel van ons Oranje tegen Frankrijk.

Zo gezegd zo gedaan en omstreeks 20.00 reden Daan en ondergetekende het dorp in. Allemaal leuk en aardig, maar nog geen ‘ollander’ te zien. Na het raadplegen van de andere auto’s bleek dat wij de eersten waren. De rest was nog onderweg, dus aan ons de eer om een tv (met kroeg) te zoeken. Dit was echt appeltje eitje, want onze oranje kleding was voldoende om ergens naar binnen ‘getrokken’ te worden. De tv was gevonden en de rest van de groep was in aantocht.

De wedstrijd begon een druppelsgewijs arriveerden de andere teamleden. In de rust laaide echter de discussie op, kijken we wel of niet naar de tweede helft? Na enig overleg kwamen we tot het democratische besluit (uitslag 8-2) om zeker de tweede helft te kijken, want ongeacht wat Gerald nog voor ons in petto had, wilden we zeker zien hoe onze jongens deze wedstrijd verder voortzette. Nou daar hebben we geen spijt van gehad. Wat een kneiter van een overwinning zeg!

Direct na de wedstrijd was het dan echt tijd om aan het programma te beginnen. De auto’s werden uitgeladen en met alle bagage werd begonnen aan een tochtje door het bos naar wat later bleek onze verblijfplaats voor dit weekend. Gelegen vlakbij het kasteel en de grotten van Floreffe. Daar aangekomen kregen we de opdracht van Gerald om ons klaar te maken voor de tocht naar de Gouterhut (figuurlijk natuurlijk). ‘Neem alles mee wat je nodig denkt te hebben en houdt er rekening mee dat we geen slaapplaatsen hebben’.

Ok, de rugzakken werden gevuld en vervolgens werd het team in tweeën gedeeld om apart in het bos gedropt te worden. De eerste groep werd gevormd door Sietse, Timon, Nicole, Eric en Matthew. Zij werden gedropt aan de rand van een bos. Een kaart met de route en een kompas waren alle hulpmiddelen om deze missie tot een goed einde te voltooien. De eerste opdracht was om het kasteel in het bos te vinden en hier het jaartal van te noteren. Na een dik uur lopen bleek dat we het hele kasteel gemist hadden en de reden daarvan was ook te verklaren. We waren namelijk op een andere plaats (bewust of onbewust) gedropt dan op de kaart was aangegeven. Maar vooruit we zaten op de route en mede door de perfecte navigatieskills van Sietse kostte het ons weinig moeite om binnen 2 uur de startlocatie (ons kampement) te vinden.

De tweede groep daarentegen, kostte het heel wat meer moeite (2 uur langer, kort samengevat) om de route te volgen. Leider Ed zorgde (volgens de verhalen) voor heel wat discussie in de groep met betrekking tot de route. Het beste voorbeeld hiervan was een kruising waarbij iedereen een andere richting op wilde, waarna Ed door middel van de tactiek ‘verdeel en heers’ zijn keuze liet prevaleren, waarna vervolgens nog verder werd afgedwaald. Maar vooruit deze groep was met name voor de training in de Ardennen en dus werd elke minuut extra volledig benut. Waarvoor hulde!

Na aankomst van de tweede groep (omstreek 3.30) werd rond het inmiddels hoog opgelaaide kampvuur nog een biertje/wijntje gedronken en een nootje genuttigd, waarna iedereen zich terugtrok in de twee tenten om van de welverdiende nachtrust te genieten. Snel de slaapzak in, want je wist immers, maar nooit was ons nog te wachten stond…

Namens het team,

Matthew

Dag 2: zaterdag14 juni

Welverdiende nachtrust…..?

Na tweeeneenhalfuur werden we wreed uit onze slaap verstoord omdat Gerald het nodig vond om ons al om 7.00 uur te wekken!

Enfin, wel lekker ontbeten, met “hesp” vers van de ham gesneden. Aansluitend hebben we de enneagrammen gezamenlijk doorgesproken. Enneagram vonden we eigenlijk een iets te moeilijk woord, dus noemden wij het gewoon de “KRO-test”. Op een luchtige wijze werden de onderlinge karakterverschillen geduid, waarbij overigens opviel dat er ook veel overeenkomsten waren. Binnen de groep zit namelijk een opvallend hoog gehalte aan “perfectionisme”. De scores op “romantiek” binnen de groep zijn daarentegen, zeer tot teleurstelling van de dames, laag.

Deze zaterdag werd een echte klim- en klauterdag. Kasteelheer Jean-Marie wijdde ons in in de geheimen van het klimmersmateriaal. Voor kletteren, abseilen en speleologie blijken verschillende soorten touw en musketons te worden gebruikt. Bij elke uitleg van goede toepassingen gaf Jean-Marie ook voorbeelden van verkeerde toepassingen, waarbij zijn herhaaldelijke toevoeging “is dodelijk” ons simpel bij de les hield.

We gingen eerst de aangeleerde zekeringstechnieken oefenen in het “Zwevend Woud”, een soort van apenbaan hoog in de bomen. Daarna volgde het meer echte werk over de “Via Ferrata”. Een Via Ferrata is niet de naam van een spoorlijn in Italië. Deze via bleek een geweldige klimmersspeeltuin te zijn die Jean-Marie had aangelegd op en langs de aanwezige kloven, rotswanden en ravijnen.
In de namiddag hebben we ons nog vermaakt met enkele abseilafdalingen. Controle op touw en zekeringen door assistent Michiel werkte geruststellend op onze gemoedstoestand. Mede daardoor werd het een heel speelse dag. We hebben ons werkelijk als kinderen vermaakt.

Na dit klimfestijn bedankten we Michiel en Jean-Marie (“Ooievaar!”) en kregen we van Gerald de opdrachten voor het avondeten: in groepjes kregen we taken voor de voorbereiding van een driegangen barbecuemaaltijd.
Maar eerst doken we de wijnkelder onder het kasteel in op zoek naar geestrijk vocht. De wijnkelder bleek onderdeel te zijn van de grotten van Floreffe waarboven het kasteel was gebouwd.
Aldus werd het een zeer relaxte afsluiting van de dag. Omdat onze expeditieleider ook hier het goede voorbeeld gaf, lieten wij ons de wijn en het bier (Abdij van Floreffe!) bijzonder goed smaken. ’s-Avonds gingen we ook nog een wandelingetje maken en zijn we bij de abdij een kijkje wezen nemen. Vanaf de hooggelegen abdijtuin werden we getrakteerd op een indrukwekkend uitzicht over de vallei van de Sambre, waarbij de rood ondergaande zon de vallei de mooiste, feeërieke kleuren meegaf.

Best wel een beetje romantisch….. toch?

Luuk

Dag 3: zondag 15 juni

Denk je alles wel gehad te hebben dan ken je Gerald nog niet. De zondag stond dus ook weer in het teken van lichamelijke activiteiten. De dag begon nog zo mooi met een zonnetje maar niets genieten van een croissant met cammewattes op een terrasje uitkijkend over 'gorge du Floreffe'....er moest hardgelopen worden.
Gelukkig kwam Luuk ons ter redding want hij was in charge voor het programma van de ochtend. Eerst gingen we ons warmlopen door naar de nabijgelegen abdij te joggen. Hierna kregen we een aantal oefeningen om geest en lijf voor te bereiden op Mont Blanc expeditie. Tijdsgevoel en vertrouwen op je expeditieleden stonden hier centraal. Met je ogen dicht je al hardlopend laten leiden door je teamgenoten...no guts no glory natuurlijk. Hierna hebben we nog even 20 minuutjes 'normaal' hardgelopen richting de rivier en terug naar het basiskamp. Bij het basiskamp 'lees kasteel Floreffe' kregen we vervolgens 10 minuten om onze hikegear aan te trekken en ons klaar te maken voor de volgende activiteit die voor iedereen nog een verassing was. Althans, we moesten terug naar de rivier dus we hadden al zo onze vermoedens. De opdracht was om een vlot te bouwen. We werden in twee teams verdeeld en wie het snelste een vlot had gebouwd en naar de overkant was gepeddeld was de winnaar. Het was natuurlijk niet verassend dat het team met de twee vrouwen aan boord het sterkste team was. Het andere team kon dit niet verkroppen en probeerde te enteren. Dankzij het kloeke optreden van Sietse werd de aanval afgeketst. Ook tijdens deze activiteit hebben we elkaar weer een beetje te goed leren kennen ;-). Hierna hebben we ons allemaal neergevleid in het groene gras, van het zonnetje genoten, sterke verhalen verteld en vooral de belofte gedaan dat we in september met het hele team op de top zullen staan.

 

 

Namens het team,

 

Rosalie

 

 

5-jun-2008

Bowlen

Na de vorige (fysiek) heftige teambijeenkomst, waarna alle deelnemers aan de komende expeditie weten waar hun bovenbeenspieren zitten, hebben Rosalie en Timon een meer ontspannen invulling gegeven aan de teambijeenkomst. Aangezien de bijeenkomst in Amsterdam was georganiseerd en iedereen met files rekening had gehouden, die er niet waren, was iedereen ruimschoots op tijd. Om het groepsbeeld over Ed in stand te houden, kwam Ed gelukkig op het verwachte tijdstip binnen. Ed gaat ons vast op de top van de Mont Blanc verrassen door wel op tijd te zijn.

Op deze avond was ons nieuw expeditielid, Luuk Gijselhart, voor het eerst aanwezig.Luuk heeft onder het eten met iedereen kennis kunnen maken.

Er werd tijdens het eten een beroep gedaan op de creativiteit van de expeditieleiding. Enerzijds moet het programma in het Ardennenweekend volledig doorgang kunnen vinden, anderzijds willen de voetballiefhebbers de wedstrijd Nederland – Frankrijk op de televisie kunnen volgen. Een voorproefje van improvisatievermogen.

Na de lekkere kaas- en vleesfondue gingen we bowlen op twee banen. Het bleek dat de ene baan een stuk moeilijker was dan de andere. Op de “goede” baan stimuleerde onze expeditieleider Gerald ons geweldig door consequent slechter te gooien dan de gewone teamleden, zodat wij ons echte winners konden voelen. Helaas kon wegens tijdgebrek de tweede ronde niet worden afgerond, zodat hij zijn echte kwaliteiten niet alsnog kon tonen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Omdat bij een aantal deelnemers de tijd van de parkeermeter bijna was verstreken, was het drankje na afloop alleen voor een select gezelschap weggelegd. Al met al een zeer geslaagde avond.

 

18-mei-2008

Teambuilding2: Spinnen!

Dat je een goede conditie moet hebben om de top te kunnen halen was ons al verteld. Een halve marathon moet je in een redelijke tijd (ja wat is redelijk) kunnen lopen.

Gerald had in zijn eerste PEP praatje toch wel aangegeven dat drie  keer per week trainen het minimum was. Het maakte niet zoveel uit wat je zoal deed, als je maar duurvermogen aan het opbouwen was.

Vol goede moet waren we dan ook, iedern op zijn eigen manier, aan het trainen geslagen. Fietsen, hardlopen, de sportschool, en fikse wandeltochten zijn daarbij onderdeel geworden van ons weekritme.

Niet alleen individueel trainen, maar ook gezamenlijk mentaal en fysiek trainen hoort daarbij en op  woensdag 14 mei werden we door Nicole en Ed ´verrast´ op een uurtje spinnen.

Als je, zoals sommigen van ons, veel aan hardlopen doen, denk je in eerste instantie ´dat is geen enkel probleem, ik fiets wel een stukje mee´. Nou dat viel zwaar tegen. Onder opzwepende muziek werd er een ´rustig´ programma afgedraaid, maar na afloop waren ook de doorgewinterde hardlopers volkomen kapot. Een uur hardlopen levert minder zweetdruppeltjes op dan 10 minuten spinnen. Je hebt zo wie zo al respect voor de Tour de France fietsers maar nu weet je echt wat zij in hun benen moeten hebben.

Voor degenen onder ons die nooit aan spinnen doen, was het een goede kennismaking met wat ons te wachten staat als we de vele meters - onder hopelijk niet al te zware omstandigheden –  in september naar boven moeten lopen. We zullen nog wat vaker de trap dagelijks pakken!

16-mei-2008

Jullie Expeditieleider heeft het zwaar!

Update Philip de Roo vanaf Groenland:
Philip en zijn team hebben het zwaar de eerste meters op het ijs. Luister vanavond (vrijdag 16 mei om 22.20 uur) naar 3FM voor een live verbinding met de mannen!

Zie ook: www.Notice-Expedition.nl.

16-mei-2008

Wilco's Norit K2 Expedition 2008 van start!

Wilco vertrok vanochtend richting Pakistan voor zijn K2 Expeditie. Daar gaat hij een poging doen om de top van de 8.611 meter hoge K2 te bereiken. Deze gigant wordt ook wel 'killer mountain' genoemd vanwege het feit dat voor elke van vijf klimmers die de top halen er één het niet overleeft. Het is een zeer steile berg met veel technische passages en kans op vallend gesteente en lawines. Daar weet Wilco alles van, tijdens zijn eerste expeditie naar K2 (1995) moest hij, getroffen door een steenlawine, geëvacueerd worden van de berg. Wilco heeft de afgelopen maanden een sterk en gemotiveerd team gevormd met daarin acht mannen uit diverse landen waarbij ook twee Nederlandse 'jonge honden' geselecteerd zijn. Tijdens de eerste K2 expeditie in 1995 was Wilco samen met klimvriend Cas van de Gevel zelf jonge honden.

Volg Wilco alsof je er zelf bij bent: www.NoritK2.nl. Door middel van helmcamera's en een satelliet communicatiesysteem kan echt alles op de voet gevolgd worden.

Vrijdagmorgen vroeg in de ochtend.
05.00 uur Schiphol; je bent gek als je komt mailde Wilco me nog. Maar als je dan toch zo gek bent.... neem dan meteen een Polar Outdoor Computer uit ons testpakket mee. Ik kom er eentje tekort. Ik liet nog even in het midden of ik zou komen. Maar in mijn achterhoofd wist ik dat ik er zou staan. Zodoende.... het moeilijke dilemma op donderdag, vroeg naar bed of een nachtje doorhalen aangezien ik zo rond 04.15 uur richting Airport moest. Ik had de intentie om te gaan slapen, echter de slaap kon ik niet vatten. Waarschijnlijk doordat tot mij doordrong dat Wilco naar de dodelijkste berg ter wereld gaat voor zijn derde poging. Een moeilijk afscheid voor 3 maanden.

Op Schiphol wilde Wilco het volgende nog op de weblog zetten:
'Heel veel succes tijdens de voorbereidingen voor jullie Mont Blanc TOPpoging! Ik leef met jullie mee op momenten dat ik in het Basiskamp zit te wachten op goed weer. Laat Gerald straks zien als hij terug is van vakantie, dat jullie niet stil gezeten hebben. Weet dat ik de de komende tijd de weblog vanuit Basiskamp kan volgen; ik heb hier straks een mega-internetverbinding... hoop ik ;-). Jullie verhalen geven mij weer energie! Avontuurlijke groet, Wilco'

Wilco succes de komende maanden, take care! We gaan je volgen en vooral aanmoedigen!

15-mei-2008

Strandtocht Scheveningen-Katwijk