31-aug-2008
Two down....
Niels, er mist een belangrijk item op de paklijst voor de 3 peak challenge...Paracetamol! Wat een heerlijk spul...
Uiteraard was mijn door en door getrainde lijf al nagenoeg volledig hersteld van de ontberingen van vrijdag, twee witte jongens van 500 mg elk gisteravond en vanmorgen hebben ongetwijfeld bijgedragen aan de geweldige wandel-, klim- en klauterervaring van vandaag.
Die ervaring begon eigenlijk al gisteravond. Althans met name voor de mensen voorin de bus. De Scafell Peak ligt in een gewelidig mooi gebied. Veel groen, meren temidden van heuvels, gezellige dorpjes, met mooie hotelletjes en dito pubs in valleien en... ons Hostel... in the Middle of Digley Doo... opnieuw een min 5 sterren tent op 5 sterren locatie, tussen de schapen en romantisch gelegen aan het meer. Gelukkig waren we ook hier in gezelschap van het dames hockey team (uit 1883) dus alle ingredienten voor een Topavond aanwezig!
Wat zeg je? Zouden we het niet hebben over het dames hockey team? Oops, sorry.... Het moest allemaal wel gebeuren vóór half 11 want dan was het kinderbedtijd en ging het slot op de koelkast.
Lopen maakt dorstig dus de tafel had al snel net zoveel groene en bruine flessen als een spel Mens Erger je Niet pionnen op een regenachtige zondagmiddag bij een Oer Hollandsche familie met 11 kinderen... Had ik al vermeld dat we hier wel heerlijk stromend warm water ter beschikking hadden? En dat sommigen dat toch best wel konden gebruiken na 28 uur reis- klim- en angstzweet??
Fris en fruitig een lekkere lange nacht tegemoet. Ik moet zeggen, je went op een gegeven moment wel aan de bijgeluiden van 4-5 anderen in je slaapkamer... 14 km in de benen en een Weissbier helpen daar ook bij...
Zijn jullie er nog? De tocht gaat beginnen!
We hebben tot nu toe bijzonder veel mazzel met t weer.
Er zijn wat wolken, maar het is wederom droog en heerlijk zacht.
Een korte rit brengt ons terug uit No Mans Land naar het begin van de route. Lee heeft ook goed geslapen en stuurt behendig om het vrij rondhuppelend Shoarmavlees heen. Die eigenwijse koppen zullen een rode draad worden tijdens de tocht. Ze lopen echt op de meest afgelegen grasveldjes.
In tegenstelling tot gisteren, waar ik na de eerste 100 passen eigenlijk al een droog shirt had kunnen gebruiken loopt hier het pad eerst mooi vlak. Beekjes en stroompjes overal bevestigen dat het toch echt bijzonder is dat het hier nu even niet regent.
De job begint na het, op verschillende manieren te nemen hekwerken (zie de later te bestellen DVD) met een scherpe bocht naar rechts en een pittige klim.
Die wordt echter gevolgd door een mooi vlak stuk, doorsneden door een riviertje waar we langslopen en geflankeerd door serieuze heuvels met opnieuw Shoarmavlees. De groep trekt zichzelf langzaam in een lang lint uiteen. De verkenners nemen een voorsprong (ik denk dat zij dat doen om een langere pauze te kunnen hebben...) en de achterhoede die probeert de hartslag en het transpiratievocht nog iets te beheersen. Martin, onze beroepsavonturier houdt controle, corrigieert zo nu en dan de richting van onze verkenners en loopt vooral superirritant de hele route met de handen in de zakken.
Ik geef het je te proberen...
Even is er op een cruciaal keuzemoment enige twijfel.
Alle pieken zijn onzichtbaar door de wolken, verschillende paden lijken vanuit deze splitsing te vertrekken en bovendien is Wilco vergeten om Martin de handleiding van de GPS mee te geven... :-) Martin doet veel verticaal werk en dan heb je toch niet zo veel aan zo'n ding.
We pakken de kaart, spotten een ander groepje al verderop op het pad, lezen het kompas, en beginnen vervolgens vol vertrouwen aan de achtervolging. Even nog laten een aantal Verkenners zich het hoofd op hol brengen door een Engels Huppeltutje, die in d'r uppie op weg was en een andere richting voorstelde. We hebben haar niet meer gezien die dag...
Het echte werk ging nu wel beginnen. Om 22% gemiddelde stijging te kunnen halen moet je serieus omhoog als je net met twee vingers in de neus een kilometer horizontaal hebt gesloft. En serieus omhoog ging het. Handen en voetenwerk inclusief.
De groep die we eerder gespot hadden werd door ons volledig gedecimeerd bij zo'n klauterpunt. Het bleek dezelfde groep die we op de Ben Nevis ook al fluitend inhaalde. Geeft toch wel een lekker gevoel als je als amateur rookie zo'n clubje voorbij stiefeld. Tweemaal maakt het alleen maar lekkerder... Ook deze ploeg hebben we overigens niet meer teruggezien... Ook niet op de weg terug. Verkeerde top gekozen in de bewolking denk ik. Hadden ze maar een eigen Martin moeten regelen! We zullen het ze morgen wel even vragen...
Onze route liep via de Corridor. Een uitdagend steil stuk met losse rotsblokken van allerlei formaat. The only way is up dus waarom dan niet de kortste? Even een klein moment als uit de mist het onheilspellende geluid van heftig schuivend grind opdoemd. Angelo en ik kijken omhoog, nutteloos overigens niks te zien en no place to hide, maar het valt allemaal mee. Niels was alweer tot stilstand gekomen en had de grip weer gevonden. We krijgen de smaak te pakken. Ik moet zeggen, het klautert allemaal wel een stuk fijner als de beenspieren lekker pijnloos meewerken.
Bovenaan de Corridor is het rechtsaf. Veel mensen gaan hier de mist in, letterlijk en figuurlijk want je ziet geen moer van de toppen en er zijn er meer. Martin bewijst wederom zijn waarde en heeft ons de juiste kant uit gestuurd. De verkenners zitten natuurlijk alweer lang en breed aan de soep in het top-restaurant maar voor de achterhoede wacht de laatste 100 mtr omhoog... Even een aanval op de psyche, persoonlijk dacht ik bovenaan nml even dat we er zouden zijn. We bikkelen nog even door en komen aan op de Top! Nummer 2 is half binnen. En ook hier het restaurant gesloten. Slechte service hoor... Gelukkig zelf repen en koeken meegenomen dus een korte pauze in de luwte van een uit lokale stenen opgebouwd vierkant monument (?) en even recupereren.
Er staat een stevige koude bries dus we neigen al snel naar het comfort van de warme, comfortabele luxe bus met de gezellige Lee...
Nog een paracetamolletje erin, flesje zelfgemixte Gatorade achterover en we zijn er weer klaar voor! De afdaling geeft een iets andere groepsindeling. Twee van ons hebben ongetwijfeld ergens in de familie inmenging van een moedig geslacht berggeiten. Anderen kiezen voor een omzichtigere afdalingsmethodiek. Persoonlijk denk ik dat ik de mixverhouding van de Gatorade poeder voor mijn powerdrink niet helemaal goed had. Ik kom in een merkwaardige flow, en surf als op een roze wolk het moeilijke stuk omlaag. Marco, Angelo, Niels en ik worden door Martin gecontroleerd omlaag geescorteerd. Met respect worden we bekeken door de toenemende aantallen collega's die enkele uren langer op bed zijn blijven liggen. Desgevraagd en niet te beroerd om een portie positieve stimulans over te brengen meld ik dat het een schitterende route is met lekker weer op de top...
Het blijft beneden (wel) heerlijk weer en de afdaling verloopt voorspoedig. De lopers die we vooruit hebben gestuurd om de keuken op onze komst voor te bereiden hebben de pompoensoep al op. We worden beter want deze maal was de voorsprong maar 45 minuten en geen uur.
We zijn inmiddels op de B-wegen van Wales beland. Een heel ander landschap: ruige rotsachtige heuvels/bergen. Kaler vooral.
Ook hier veel Shoarmavlees, maar wel van een ander merk zo te zien.
Ik ga maar eens naar buiten kijken nu. Genieten van het uitzicht en ik word kotsmisselijk van al die bochten anders.
Tot later!
Mike
en de rest natuurlijk...
aanverwante berichten:
reacties(2) print begin