15-jun-2007
Waarom?
Veel mensen hebben voorafgaand aan en na afloop van de expeditie aan mij de ‘waarom’ vraag gesteld. Waarom zo’n berg beklimmen, waarom zoveel geld en tijd hierin stoppen, waarom zoveel risico nemen, waarom???
Hierop kan ik (naar waarheid) antwoorden dat de mogelijkheid simpelweg op mijn pad kwam. Dat het een unieke kans was om met één van Nederlands meest professionele klimmer een niet te onderschatten berg te beklimmen. Een serieuze uitbreiding van mijn bergklim ervaring zou opleveren. En niet te vergeten, een fysieke en mentale uitdaging zou zijn die ik graag wilde aangaan.
Maar eigenlijk kun je het waarom alleen begrijpen als je er bent geweest en het hebt beleefd.
Ik kan wel zeggen dat ik mijn fysieke uitdagingen heb gekregen. Gelukkig heeft dit alleen op de eerste dag van de expeditie geleid tot een probleem. Op weg van Base Camp (BC Airstrip) naar ons eerste kamp (Base of Ski Hill) ben ik ‘stuk’ gegaan. Ondanks alle hardlooptrainingen waarbij ik zelfs met een rugzakje met 7,5 kg aan gewicht heb getraind, bleken mijn benen het uiteindelijk op te geven: kramp. Het lopen met een rugzak met daarin ongeveer 20 kg aan gewicht en daarbij het voorttrekken van een slee met nog eens 40 kg aan materiaal bleek uiteindelijk te veel. Gelukkig beschikt Wilco (ogenschijnlijk) over een onuitputtelijke hoeveel energie en kracht. Hij heeft mijn slee overgenomen waarna we verder zonder probleem ons eerste kamp hebben bereikt. Dit zet je wel even aan het denken…… nu al een fysiek probleem! Het begint pas…… het kan niet zijn dat de rest van de expeditie minder zwaar is! Wat nu? Gelukkig ben ik iemand die niet snel praat over half lege glazen. Na een goede nachtrust bleek mijn lichaam weer goed te zijn hersteld. Dit ‘stuk’ gaan bleek dan ook een eenmalig incident.
De rest van de expeditie is zeker geen ‘walk in the park’ geweest. In tegendeel. Het is zwaar, heel zwaar geweest. Maar als klein, flexibel en professioneel team waarbij samenwerken vanzelfsprekend is, hebben wij in zeer korte tijd ons kunnen positioneren voor een toppoging. Om dit te bereiken hebben wij bijvoorbeeld onder zeer zware omstandigheden geklommen van Motor Cycle Hill (3.400 m.) naar Medical (4.300 m.).
Ja, zondag 20 mei hadden wij het mooiste weer dat een klimmer kan wensen voor een toppoging. Ja, dit kun je geluk noemen. Maar, als wij in de dagen hieraan voorafgaand niet ontzettend hard hadden gewerkt, hadden wij pech gehad in plaats van geluk. Dus geluk krijg je niet, geluk dwing je af.
Deze ‘ones in a lifetime experience’ was voor mij ondenkbaar geweest zonder de professionele en gedreven (bege)leiding van Wilco en het bewonderenswaardige uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen, kracht en niet in de laatste plaats kookkunst van Marjan.
Velen thuisblijvers zoals familie, vrienden en collega’s hebben dagelijks met spanning onze belevenissen op de weblog gevolgd. Vooral de wijze waarop Niels onze belevenissen heeft weten te verhalen heeft iedereen geboeid en steeds weer opnieuw naar de weblog getrokken. Niels namens alle lezers complimenten en dank.
Tot besluit rest mij nog Gerald en Annie in Anchorage, Alaska te bedanken voor de onbegrensde gastvrijheid waarmee wij zijn ontvangen. De adviezen van Gerald en de materialen die hij beschikbaar heeft gesteld hebben zeker bijgedragen aan ons succes op Mount McKinley. De zorgzame begeleiding van Annie bij het inkopen van het eten heeft er voor gezorgd dat wij heerlijke ;-) maaltijden hadden tijdens de expeditie. En de gastvrije opvang in hun huis en het gebruik van hun VW Transporter Westfalia bus hebben de laatste week in Anchorage tot een ware vakantie gemaakt.
Nieuwe expeditie belevenissen van ondergetekende zijn weer te lezen vanaf 8 januari 2008 als ik met mijn vriendin Miranda onder de inspirerende expeditieleiding van Wilco met een topteam op expeditie ga naar de Aconcagua, Argentinië.
Allemaal bedankt, Roland
Graag wil ik iedereen bedanken voor hun support en het volgen van de website. Het is geweldig te horen hoeveel mensen (en van over de hele wereld!) met ons meegeleefd hebben tijden onze expeditie. Wij konden zelf niet altijd reageren op de reacties, maar we hebben ze wel gehoord tijdens de trip. Dank jullie wel!
Roland jarig!
Toppoging in de media
Wilco, Marjan en Roland zijn op dit moment begonnen aan de afdaling richting Achorage. Gerard heeft deze afdaling een kleine week geleden gemaakt na het bezoek aan het team. Hierover vertelt hij het volgende:
'Goedenacht, we staan met z'n drietjuhs op de summit', 20 mei 16.15 uur McKinley tijd / 21 mei 02.15 uur BaseCamp-NL tijd. Roland heb ik als eerste aan de telefoon en vertelt de omstandigheden: waanzinnig mooi weer, bijna windstil en ontzettend mooie uitzichten! Wilco van Rooijen, Marjan Klingeman en Roland Heijsen staan al een tijdje op de top aangezien ze uiteraard eerst de noodzakelijke topfoto's moesten maken. Videocamera heeft het helaas in de kou begeven, maar de foto's moeten schitterend zijn.
Boven Wilco en Roland (rechts op de foto staan ze nog in High Camp) klom nog een andere klimmer. Op het moment dat ze hem zagen omdraaien, wisten ze dat de situatie niet beter zou worden en besloten toen ook om de afdaling weer in te zetten. Wilco meldt positief 'nu zijn we in ieder geval nog beter geacclimatiseerd dus dat zal in ons voordeel gaan werken bij de volgende toppoging'. Volgende toppoging?? 'JA', zegt Wilco; 'we zijn nu in High Camp, we gaan wat uitrusten en morgen staat voor ons poging twee gepland; we voelen ons goed en sterk en zodra het kan, gaan we die kans pakken'. 
'Hallo'. Marjan begroet mij na vele verbindingspogingen. Het team ligt nog in de tent en Marjan heeft zich snel haar donspak aangedaan en buiten de tent de telefoon aangenomen. Buiten is het bereik namelijk beter. Roland en Wilco zijn nog aan het wakker worden. Het team zit nog steeds in Medical Camp. Ze vermaken zich hier prima. Gisteren hebben ze een tweede (wigwam achtige) tent opgezet om daar te koken en te zitten. Zodoende blijft hun The North Face tent als slaaptent dienen. Tevens heeft het team hun kampje volledig met sneeuwblokken beschermd en wappert de Heineken vlag zoals een Heineken vlag behoort te wapperen. De vlag hadden ze niet voor niets opgehangen. Het was in de hoop om zo de andere Nederlanders naar hun tent te 'lokken'. Echter het Amerikaanse team met de vier Nederlanders hebben nog steeds niet Medical Camp bereikt. 
Het afgelopen weekend heeft BaseCamp NL geen contact kunnen leggen met het team. Vandaag bleek waarom: het is slecht weer op de berg en ondanks dat, gaat het team gewoon door met het transport van bagage richting Medical Camp en daardoor zaten ze in de 'zone' waar het toestel geen bereik zou hebben. Kortom, vanaf nu weer live updates en in deze update veel nieuws!
tweede dag in bar en boos weer duurde dezelfde tocht 7-8 uur. Op zo'n slechte dag zitten alle teams een beetje afwachtend naar elkaar te kijken wie er toch een poging durft te ondernemen om verder die koudste berg op te gaan. 'Wij trekken ons eigen plan, en gaan gewoon door', vertelt Wilco. Ook al houdt dat in dat wij het zware werk moeten doen en dus moeten sporen.
. Dit US-team heeft het niet aangedurfd om met de carry direct door te klimmen naar Medical Camp en hebben wel eerst een stop gemaakt bij het Depot om daar bagage te droppen. Dit leverde een achterstand op waardoor dat team nu nog bezig is met de carry van bagage naar Medical Camp en daar in ieder geval vandaag nog wel mee bezig zal zijn. Marjan meldt nog dat dit team vooral erg goed is voorbereid op het eten.... 'Zij hebben veel meer voedsel dan wij bij ons, vooral dingen die wij juist hebben thuisgelaten zoals worsten'.
Vandaag tevergeefs contact proberen te zoeken met het klimteam op Mount McKinley. Dat kan volgens mij alleen maar goed nieuws betekenen en dat het team dus met alle carry's in kamp Motor Cycle Hill is aangekomen. Vanuit daar is het zaak om de bagage nog verder omhoog te krijgen naar het volgende depot. Zie ook de kampen en depotplaatsen in Google Earth. De gegevens hiervan staan in het linkje bij aanverwante berichten. Hopelijk komen ze snel hoger op de berg zodat de verbinding weer tot stand kan worden gebracht.
ook wel de reisdokter genoemd, raadplegen en zo het team op de berg adviseren. In het basiskamp van Mount McKinley is ook een arts aanwezig en het team is nu op weg richting Medical Camp op 4.300 meter. Daar vindt een soort van 'check' plaats voor alle klimmers die verder omhoog willen. Dit is gedaan om de klimmers tegen zich zelf te beschermen en hier dus een advies krijgen om wel/niet verder te klimmen. Tevens heeft Wilco als expeditieleider een uitgebreide First Aid Kit bij de hand zodat hij met al zijn ervaring eerste hulp kan verlenen.
wordt steeds zwaarder en het is loodzwaar om met de uitrusting te sjouwen.
brengen. Dit was een waanzinnig mooie vlucht, vertelt Marjan mij. Heel apart om in redelijk slecht weer te vertrekken en uiteindelijk toch in mooi weer door de bergketen te vliegen. Het team besloot na de 'dropping' direct snel verder te gaan met alle bagage op kleine sledes achter zich aan. Dit was een loodzware onderneming. Ondanks de geringe stijging viel dit zwaar tegen om met zoveel bagage (volledige uitrusting) van 2.150 naar 2.400 meter te komen.
dagen gemaakt om zoveel mogelijk bagage zo hoog mogelijk op de berg te krijgen. Het team heeft al veel andere teams hiermee ingehaald en dat voelt goed en komt het zelfvertrouwen ten goede. 
Vandaag zat BaseCamp NL weer op het afgesproken tijdstip bij de telefoon. Helaas kwam de verbinding niet tot stand. Wel heb ik nauwlettend de webcam in de gaten gehouden van Talkeetna Airport. Vanochtendvroeg (07.00 uur Alaskatijd; 17.00 uur NLtijd) zag ik zowaar een heldere lucht. Nog niet zoals op bijgaand plaatje (die is van november) maar wel een heel eind in die richting. Het bergmassief was in ieder geval zichtbaar. Nu houd ik rekening met het volgende scenario:
Vandaag had ik Wilco aan de telefoon. Ik belde iets eerder dan afgesproken en het team was net een beetje aan het wakker worden. Helaas bleek dat het regende en de hemel dicht getrokken was. Zodoende kon het vliegtuig niet uitvliegen. Dat is natuurlijk flink balen aangezien gisteren nog alles volgens schema ging: de laatste voorbereidingen zoals het inkopen en samenstellen van de voedselpakketten. Het team zit nu met ongeveer 30 andere klimmers (die niet allemaal naar Mount McKinley gaan) te wachten tot ze mogen vliegen. 
Na een ongelooflijk lange vlucht (KLM is dus NIET die geweldige, met top verzorgde vliegtuigmaatschappij die ze trachten te zijn in hun communicatie en veel te dure vluchten;-). Na een nog redelijke vlucht van A'dam naar Minneapolis met goed eten en zelfs een persoonlijk TV screentje en zelf uit te kiezen (goede films) kwamen we redelijk mat aan zonder echt geslapen te hebben in Minneapolis. De vluchthaven was niet echt groot of luxe met veel (outdoor)winkels maar ze hadden een STAR BUCKS en dus lekkere koffie en bier in een wel aardige tent. Uiteraard eerst het lokale bier van een laffe 1.5% (Heineken Light) noemen ze dat geloof ik. Dit vanwege de 'light' gekte van America omdat je anders te dik wordt! Maar wel overal suiker op en in en aan. Op je muffin, op de cornflakes, op de koekjes en alle andere tussendoortjes etc.
In het dagelijkse leven is Roland Business Consultant bij één van Nederlands grootste ICT dienstverleners.
Enkele jaren geleden zijn Niels en beroepsavonturier Wilco van Rooijen in elkaars netwerk terecht gekomen. Nadat Wilco Niels 'uit de bergsport- en managementboeken had gehaald' en had meegenomen met een 'echte expeditie', is zijn passie voor expeditiereizen in een sneltreinvaart gekomen. 
Every experience is Unique!
print begin