15-jun-2007
Waarom?
Veel mensen hebben voorafgaand aan en na afloop van de expeditie aan mij de ‘waarom’ vraag gesteld. Waarom zo’n berg beklimmen, waarom zoveel geld en tijd hierin stoppen, waarom zoveel risico nemen, waarom???
Hierop kan ik (naar waarheid) antwoorden dat de mogelijkheid simpelweg op mijn pad kwam. Dat het een unieke kans was om met één van Nederlands meest professionele klimmer een niet te onderschatten berg te beklimmen. Een serieuze uitbreiding van mijn bergklim ervaring zou opleveren. En niet te vergeten, een fysieke en mentale uitdaging zou zijn die ik graag wilde aangaan.
Maar eigenlijk kun je het waarom alleen begrijpen als je er bent geweest en het hebt beleefd.
Ik kan wel zeggen dat ik mijn fysieke uitdagingen heb gekregen. Gelukkig heeft dit alleen op de eerste dag van de expeditie geleid tot een probleem. Op weg van Base Camp (BC Airstrip) naar ons eerste kamp (Base of Ski Hill) ben ik ‘stuk’ gegaan. Ondanks alle hardlooptrainingen waarbij ik zelfs met een rugzakje met 7,5 kg aan gewicht heb getraind, bleken mijn benen het uiteindelijk op te geven: kramp. Het lopen met een rugzak met daarin ongeveer 20 kg aan gewicht en daarbij het voorttrekken van een slee met nog eens 40 kg aan materiaal bleek uiteindelijk te veel. Gelukkig beschikt Wilco (ogenschijnlijk) over een onuitputtelijke hoeveel energie en kracht. Hij heeft mijn slee overgenomen waarna we verder zonder probleem ons eerste kamp hebben bereikt. Dit zet je wel even aan het denken…… nu al een fysiek probleem! Het begint pas…… het kan niet zijn dat de rest van de expeditie minder zwaar is! Wat nu? Gelukkig ben ik iemand die niet snel praat over half lege glazen. Na een goede nachtrust bleek mijn lichaam weer goed te zijn hersteld. Dit ‘stuk’ gaan bleek dan ook een eenmalig incident.
De rest van de expeditie is zeker geen ‘walk in the park’ geweest. In tegendeel. Het is zwaar, heel zwaar geweest. Maar als klein, flexibel en professioneel team waarbij samenwerken vanzelfsprekend is, hebben wij in zeer korte tijd ons kunnen positioneren voor een toppoging. Om dit te bereiken hebben wij bijvoorbeeld onder zeer zware omstandigheden geklommen van Motor Cycle Hill (3.400 m.) naar Medical (4.300 m.).
Ja, zondag 20 mei hadden wij het mooiste weer dat een klimmer kan wensen voor een toppoging. Ja, dit kun je geluk noemen. Maar, als wij in de dagen hieraan voorafgaand niet ontzettend hard hadden gewerkt, hadden wij pech gehad in plaats van geluk. Dus geluk krijg je niet, geluk dwing je af.
Deze ‘ones in a lifetime experience’ was voor mij ondenkbaar geweest zonder de professionele en gedreven (bege)leiding van Wilco en het bewonderenswaardige uithoudingsvermogen, doorzettingsvermogen, kracht en niet in de laatste plaats kookkunst van Marjan.
Velen thuisblijvers zoals familie, vrienden en collega’s hebben dagelijks met spanning onze belevenissen op de weblog gevolgd. Vooral de wijze waarop Niels onze belevenissen heeft weten te verhalen heeft iedereen geboeid en steeds weer opnieuw naar de weblog getrokken. Niels namens alle lezers complimenten en dank.
Tot besluit rest mij nog Gerald en Annie in Anchorage, Alaska te bedanken voor de onbegrensde gastvrijheid waarmee wij zijn ontvangen. De adviezen van Gerald en de materialen die hij beschikbaar heeft gesteld hebben zeker bijgedragen aan ons succes op Mount McKinley. De zorgzame begeleiding van Annie bij het inkopen van het eten heeft er voor gezorgd dat wij heerlijke ;-) maaltijden hadden tijdens de expeditie. En de gastvrije opvang in hun huis en het gebruik van hun VW Transporter Westfalia bus hebben de laatste week in Anchorage tot een ware vakantie gemaakt.
Nieuwe expeditie belevenissen van ondergetekende zijn weer te lezen vanaf 8 januari 2008 als ik met mijn vriendin Miranda onder de inspirerende expeditieleiding van Wilco met een topteam op expeditie ga naar de Aconcagua, Argentinië.
Allemaal bedankt, Roland
print begin