Mount Elbrus Xpedition 2006

9-sep-2006

Daar is ie dan: de TOPfoto!

19-aug-2006

Aangekomen

Vandaag is het TEAM goed en wel aangekomen op Schiphol. Na een lange vlucht uit Moskou lande het TEAM zonder enige problemen om 17.09 uur op Schiphol. Nadat alle bagage ingezameld was, kon het TEAM eindelijk de gate door om daarna naar de familie en vrienden toe te gaan! Iedereen was weer blij om elkaar weer terug te zien! De felicitaties gingen over en weer, gezamenlijk met bloemen en andere verrassingen. Na kort met de hele groep bijgepraat te hebben is het TEAM na een paar fotosessies terug gegaan naar huis.

Foto’s van de aankomst komen zo snel mogelijk op de website, net als het TEAM verslag!

19-aug-2006

To the airport!

Het TEAM is onderweg naar het vliegveld van Moskou! Ze zitten in dezelfde bus als op de heenreis, en dezelfde 'gek' zit weer achter het stuur zij Niels. Het is en blijft een expeditie!

Iedereen heeft weer zin om naar huis toe te gaan! Laten we ze een mooi, en warm welkom geven op Schiphol! Zijn de spandoeken al klaar?

18-aug-2006

TEAMgroeten vanuit Moskou

Vanuit het Olympisch hotel te Moskou wil het TEAM de trouwe achterban virtueel groeten. Uiteraard hopen we morgen op Schiphol iedereen persoonlijk te mogen begroeten.

Nu (het is nu bijna half 2 Russische tijd), snel naar bed (hoewel Bleu, Oli4 en Ferry nog niet terug zijn vanuit nachtelijk Moskou; en er rijdt geen metro meer) want morgen is het plan om 07.00 uur te ontbijten en rond 08.00 uur een van de grootste markten te gaan bezoeken.

Rond 12.00 uur (Russische tijd) start onze busrit naar the Airport. Hopelijk rijdt onze chauffeur morgen direct goed en hebben we voldoende tijd om in te checken.

Namen het TEAMski,
Niels

18-aug-2006

Bijna thuis...

Het TEAM is vandaag om 11.00 uur Russische tijd (09.00 uur NL tijd) vertrokken uit het basiskamp naar het vliegtuig. Onderweg moest er een douane gepasseerd worden. Ondanks dat de papieren van Herco nu wel in orde waren (onze Russsische contactpersoon had in de tussentijd e.e.a. gecorrigeerd), werd er door de buschauffeur toch weer een tip als omkoopgeld in het paspoort gedaan om ervoor te zorgen dat het TEAM niet alle bagage hoefde uit te pakken.

Tijdens het telefoon gespek wat Niels en ik voeren moet ik goed luisteren naar wat hij zegt. De muziek draait keihard, de sfeer is zeer goed, bijna oorverdovend. Het is dezelfde expeditiebus als de heenreis met allerlei toeters en bellen zoals vlaggetjes, felle kleuren, Maria beeldjes. (voor het geval we de pijp uit gaan tijdens de rit grapt hij…) Een grote kermis dus!

Aangekomen bij het vliegveld had het TEAM maar 10 kg overgewicht. Voor dit bedrag moest er 4000 Roebel betaald worden. Niels en Paul hebben toen even wat ruzie gehad met de werknemers van het vliegtuigmaatschappij. Achteraf is het allemaal goed gekomen. Maar toen de vliegtuigtickets werden uitgedeeld, en René geen vliegticket kreeg, maar de bon van het overgewicht besloot het hele TEAM om niet het vliegtuig in te gaan totdat het ticket van René boven water was. Uiteraard leverde dit vertraging op! Na een klein half uurtje was alles ‘geregeld’.

Vanavond slaapt het TEAM weer heerlijk in het Izmailovo hotel. Morgen Moskou in, en dan weer terug naar Nederland!

Het TEAM land morgen vanuit Moskou (18 augustus) met KLM om 17.20 uur aan op Schiphol. Laten wij hen een groot welkoms feest geven in het natte Nederland. Maak de spandoeken maar klaar!

Tot dan!

18-aug-2006

De aanvaarding...

Gisteren is het TEAM toch nog in het Bace Camp gebleven. Tijdens deze dag hebben zij een mooie tocht naar een waterval gemaakt die daar vlak in de buurt is. Het was erg indrukwekkend om te zien hoe al dat smeltwater met volle kracht van de berg afdendert!  

Verder zijn Herco’s papieren gewijzigd voor de terugreis. Op de heenreis waren er een aantal probleempjes, en met geld onder tafel viel toen veel op te lossen. Nu is alles oké, en kan het TEAM vandaag rustig de terugtocht van 3.5 uur gaan maken naar min.Vody.

Ook is er afscheid genomen van de tourguide Joeri Koekeloeri. Bij het afscheid heeft hij openhartig gezegd dat dit Nederlandse TEAM erg speciaal voor hem was, en zal zijn! De eigenschappen sterk en sociaal kwamen met 200 % naar boven.

Op zo een laatste dag spreekt iedereen zich toch openhartig uit over alles wat ze dromen, wensen en willen. Zo heeft het hele TEAM gister heerlijk genoten van, jawel, de zussen van Ferry… (laatste keer hagelslag) hoe je het wend of keert.

Wouter heeft besloten dat hij het volgend jaar weer gaat proberen. Dus dat staat bij deze zwart/ wit op papier. Ook ten aanzien van het thuisfront. ;-) Een man en zijn berg.

Bleu gaat alle TOPmomenten bundelen. ‘Helaas’ waren dat er redelijk wat, dus het heeft even tijd nodig om tot bezinking te komen…

Mark heeft voor zichzelf besloten dat hij na deze expeditie nog even twee weken op vakantie gaat vieren.

Sterke Herco is vandaag letterlijk op zijn achterwerk gevallen.

John mist de Wodka van gisteren.

En het eerste waar Ali direct naar toe gaat in de bewoonde wereld is de Mac Donalds!

16-aug-2006

Naztrovia!

Moet je even luisteren roept hij lallend door de telefoon. Op de achtergrond hoor ik even wat stilte, dan heel hard NAZTROVIA (proost in het Russisch). Vervolgens is het stil (inname van de toverdrank) gevolgd door wat hard Nederlands gegil!

U begrijpt het dus goed! De TOP wordt uitbundig gevierd. Volgens Niels dronk Ferry nooit alcohol, maar daar is nu flinke verandering ingekomen... De lege flessen wodka zijn ondertussen ontelbaar geworden. (en dat te bedenken dat Wodka en Whisky bevorderlijk zijn voor het acclimatisatieproces... ) Erg gebruikelijk op 2200 meter! ;-)

Moest het alleen maar even doorgeven...

Vriendelijke groet uit het basiskamp met een lekker glas wijn. Ieder zo zijn eigen succes feestje!!

16-aug-2006

Veilig en wel beneden!

Het TEAM is nu weer veilig en wel in het dorp aangekomen op 2200 meter. Bij het uitstappen uit de lift stond Wouter trouw te wachten, en de felicitaties gingen over en weer. Wouter: mijn motivatie is groter geworden om het nog een keer te proberen. Ik heb nu de ervaring wat hoogte met je lichaam doet. Wie weet ga ik het in de toekomst nog een keer proberen!

Het hele kamp is opgeruimd. Er is afscheid genomen van de koks en de gidsen. Nu komt er eindelijk een feestje! Gister was dat niet echt mogelijk, omdat iedereen door de fysieke inspanning er helemaal doorheen zat. Nu mag het Russische water gaan vloeien grinnikt Niels. Vanmiddag en vanavond barbecue feestje! Ook gaan ze kijken of het mogelijk is om een dag eerder naar Moskou toe te komen. Zo heeft het TEAM tijd genoeg om hun persoonlijk verslag + foto’s op de website te zetten! Ben benieuwd!

EXTRA NOTE: het TEAM komt gewoon op de geplande terugvlucht aan op Schiphol. Dat blijft dus zaterdag!

15-aug-2006

Een kort verslag...

Goed, de TOP is dus in da pocket! Net Niels gesproken. Iedereen ligt helemaal voor Pampus in het vooruitgeschoven basiskamp op 4200 meter.

Kort legt Niels (hoestend) uit hoe het allemaal verlopen is: We zijn vannacht om 04.00 uur vertrokken. De klim was voor iedereen lood en lood zwaar! Er leek soms geen einde aan te komen. Na schatting zijn we ongeveer 6 á 7 uur bezig geweest met de beklimming. Iedereen heeft elkaar met de volle 200% gesteund. Uiteindelijk stonden we met het hele TEAM op de TOP van Europa! Hoe laat ongeveer wisten ze niet, maar dat wordt nog achterhaald met het grafiekje in de Polar Horloges. Er was veel mooie emotie, en na wat foto’s gemaakt te hebben zijn we snel weer omgedraaid, want het weer begon in de verte te betrekken. Net na 5 minuten afdaling hoorden we in de verre verte de eerste donderslagen. Niets aan de hand, maar het tempo moest er wel ingezet worden om safe terug te komen! In een recordtijd van 2.5 uur zijn we afgedaald. In het basiskamp kwam de storm pas echt boven. Die is nu weer gaan liggen.

Nu ligt iedereen bij te komen in het ABC (vooruitgeschoven basiskamp) op zijn eigen manier… Nico is bijvoorbeeld al aan het Russische water. Ferry hoeft zijn vochtige toiletdoekjes ook niet meer aan te spreken. De stress wordt nu door ieder op zijn eigen manier verwerkt zullen we maar zeggen! De acclimatisatie was perfect. Uiteraard is de inspanning altijd zwaar, maar de hoogte, en de tijd waren absoluut geen probleem!

Morgen weer terug naar beneden, en dan meer nieuws! TOP

lees extra

15-aug-2006

De klus is geklaard!!!

Om 13.28 heb ik Niels aan de lijn gehad! IEDEREEN HEEFT EUROPA AAN DE VOETEN GEHAD hoor ik brullend door de telefoon!

Een uitgebreider verslag volgt later. Het TEAM zit nu in het vooruitgeschoven basiskamp op 4200 meter bij te komen van de fysieke inspanningen. Iedereen is veilig en wel weer terug.

Zodra meer nieuws, een nieuwe update van het TOP verhaal!

lees extra

14-aug-2006

Het gaat gebeuren...

Paul,  Ferry, Wendy, Alie, Olivier, Nico, John, Wouter en Niels zijn vandaag toch maar even naar  2200meter geweest om wat meer ‘lucht’ te krijgen. Helaas heeft Wouter vannacht besloten om beneden te blijven, omdat hij zich te verzwakt voelde, en geen energie meer had. Iedereen heeft redelijk oké geslapen. Bij sommige werden de klachten wat minder. Het weer is een beetje bewolkt, en zal tot en met morgen zo blijven. Volgens Niels was het behoorlijk winderig op dit moment, maar die wind zal vanavond afnemen als de ultieme TOPpoging van start gaat. Er is vandaag overleg gepleegd met andere expedities die morgen ook een poging gaan wagen. Hoe meer man, des te groter de kansen, al moet iedereen het wel zelf doen!

Morgenochtend om 04.00 uur Russische tijd (02.00 uur NL tijd) gaat het TEAM van start! De klim zal ongeveer 7 tot 8 uur gaan duren voordat de TEAMleden aankomen op de TOP van Europa’s hoogste berg de mt Elbrus 5642 meter.

Wij hebben besloten om voor de thuisblijvers een wedstrijd te organiseren. Wie stuurt de leukste aanmoediging voor het TEAM door via de website!? De origineelste aanmoediging wordt door het TEAM, en mister Haglovski (Niels) himself beloond met een mooie Haglofs pet!

Zo laat uw creativiteit kwijt, terwijl andere zich in het zweet werken...! ;-)

P.s.-je: Niels wil zijn nicht Annemiek feliciteren met de nieuwe Bred!

13-aug-2006

Diepte en Hoogtepunten.

Vandaag is het TEAM naar 5100 meter gegaan. Iedereen heeft een matige nacht gehad. Wendy heeft overgegeven, en Ferry moest zijn vochtig toiletpapier aanspreken…

Verder is Olivier helaas ziek. Hij heeft koorts, en is achter gebleven. Eten doet hij wel, dus dat is een goed teken. Niels heeft vannacht de hele nacht liggen rillen en was kortademig. Wel eet en drinkt hij goed. Helaas heeft Olivier een keelontsteking opgelopen, en moet voor nu ook achter blijven bij de rest van de zieken.

De TEAMleden die geen last hadden van ‘ongemakken’ zijn naar 5100 meter geklommen. Ferry en René kwamen wel eerder terug met koppijn. De rest heeft de 5100 meter wel gehaald, en zijn inmiddels veilig terug gekeerd in het bivak.

De weersvoorspellingen zijn spannend. Maandag is het goed weer, maar iedereen heeft rust nodig. Ingelaste rustdag dus. Dinsdag wordt het weer half/ half, en vanaf woensdag is het weer slecht. Op dinsdag is dus de ultieme TOPpoging! Morgen wordt gekeken hoe iedereen zich voelt en komt er meer informatie over de TOPdag.

Bijna aan de start!

lees extra

12-aug-2006

Weer een stap verder.

Het basiskamp in ingericht! In totaal staan er 23 dozen voeding en 15 x 5liter water. We moesten de verbinding kort houden in verband met accu’s.

Heel kort verteld Niels wat over de dag. Vandaag heeft het TEAM een acclimatisatietocht gemaakt naar 4600 meter. Helaas moest Niels omdraaien omstreeks 4500 meter in verband met veel hoesten. Hij heeft geen hoogteziekte. Dat is uitgesloten. Wel wordt gedacht aan een lichte longontsteking die zich langzaam aan het ontwikkelen is. Vannacht is het dus afwachten wat het gaat doen. Wouter heeft wel last van de hoogte. Niet veel eetlust, maar drinkt wel voldoende. Dat is belangrijk. Hopelijk trekt alles vannacht goed bij.

Het weer is redelijk goed, tijdens het telefoongesprek waaide het wel flink, maar niet zorgwekkend. De voorspellingen zijn goed. Afwachten wat komen gaat!

De spirit is hoog in het TEAM! Stuk voor stuk gaan ze er allemaal voor.

Morgenvroeg om 08.00 uur Russische tijd (06.00uur NL tijd) vertrekt het TEAM voor een acclimatisatietocht naar 5100 meter.

11-aug-2006

De eerste acclimatisatietocht is binnen!

Vandaag heeft het TEAM een acclimatisatietocht gemaakt op de Elbrus flanken. Vanuit het dorp is het TEAM met een skilift naar 3800 meter gebracht. Van hieruit is de groet naar ongeveer 4300 meter geklommen. Dit was voor velen een nieuw hoogte record! Hierna zijn ze weer naar beneden afgedaald om goed uit te rusten van de gedane inspanning.

Het is belangrijk om goed te acclimatiseren. Hoog ‘werken’, laag slapen geeft de beste acclimatisatie voor je lichaam. Als je op grootte hoogte verblijft is veel drinken erg belangrijk. De standaard vuistregel is: 1 liter vocht per 1000 hoogtemeters. Zo voorkom je hoogteziekte doordat je bloed dun blijft. Daarnaast lever je de hele dag een grote inspanning waardoor je veel zweet, en dus veel vocht verliest. Ook dit moet dus goed bij gedronken worden.

Morgen meer informatie. Als alles goed gaat, en het weer zit mee is de TOPpoging op 15 augustus!

10-aug-2006

Beetje vreemd, maar wel lekker!

Het TEAM is eindelijk in de bergen! Vandaag eindelijk alle drukte en onbezonnenheid van de beschaving achter zich gelaten en nu is het ‘werken’. Het TEAM heeft vandaag hun tourguide ontmoet. Zijn naam is, Joeri Koekeloeri. Laat hij nou net met een stel nuchtere Hollanders op weg moeten... ;-) Hij lijkt een beetje op Expeditieklimmer Hans van der Meulen grapt Niels. Aangezien het TEAM geen foto’s kan doorsturen hierbij een foto van Hans. Toch nog een beetje dichtbij… (lees extra)

Dat iedereen aan de primitieve omstandigheden moet wennen is prima, dat houd dus ook in dat je moet accepteren dat je als ontbijt oliebollen voorgeschoteld krijgt. En als lunch genoegen moet nemen met een Barbecue. Laten we dus maar afwachten wat het avondeten zal brengen!

Het dorpje stelt niets voor. Paar huisjes, en dat was het. Vandaag hebben de expeditieleden mt Cheget beklommen tot 3250meter.

Morgen meer! We komen hoger en hogerrrrrr…

lees extra

10-aug-2006

Profiel Philip de Roo (Base Camp NL)

Van jongs afaan ben ik de bergen ingegaan. Vroeger met mijn ouders, later met klimvrienden. Jaarlijks probeer ik met mijn maatjes ongeveer twee maanden in de Alpen te zijn. Toerskiëtochten, alpinisme en winterbeklimmingen zijn favoriet. In 2000 ben ik op 15jarige leeftijd een maand naar Antarctica geweest om onderzoek te doen naar klimaatsverandering. Xpedition Cool heette het project. Dit was het begin voor mijn passie voor de poolgebieden. In 2004 skiede ik samen met poolreiziger Marc Cornelissen ‘the last dagree’ op de Noordpool. In 2005 ‘Problem Solver’ voor de wetenschappelijke expeditie Pole Track. Dit jaar heb ik samen Marc (XMARX) een groep jonge studenten van het Climate Change College begeleid op de Groenlandse ijskap. Zij hebben een bijdragen geleverd aan het onderzoek naar klimaatsverandering.

Dit jaar start ik met de opleiding Sport, Gezondheid & Management. Tussendoor gids ik in België voor verschillende outdoor bedrijven, en deel ik mijn ervaringen d.m.v. lezingen te geven met als onderwerp: Passie voor de Pool!

In 2007 en 2008 ga ik samen met Eric Schlameisen en Joep Bovens twee grote oversteken maken van de Groenlandse ijskap. Tijdens deze twee expedities willen wij een bijdragen leveren aan het onderzoek naar klimaatsverandering. Ik vindt het belangrijk om met zulk soort projecten een maatschappelijke bijdrage te kunnen leveren. Uiteindelijk zijn we allemaal verantwoordelijk voor wat we doen. De wereld kan je niet direct verbeteren, maar heel veel regendruppeltjes vormen wel de grote oceaan!

 

9-aug-2006

Stap 2...

Net Niels Koekkoek aan de lijn gehad. Na een nachtje door Moskou getoerd te hebben, en het laatste proviand te hebben ingekocht, inclusief kaarten en andere spullen is het TEAM vanochtend vroeg veilig en wel geland in Min.Vody.

Er moest wel wat omkoopgeld aan te pas komen bij de police control, omdat de Visumpapieren van Herco niet in orde waren. De Russen zijn er heel makkelijk in, handjeklap onder tafel…

Op dit moment is het hele TEAM in een minibusje gepropt met bagage en wel op weg naar Kaukasus…!

Een ding is wel een feit. Van de schokkerige rit zal het TEAM niets merken, aangezien de reis aan zal voelen als ingeblikte sardientjes...!

9-aug-2006

Oeps...

Vannacht gaat twee keer achter elkaar de sms af! Met koeienletters staat er:

Team bijna gearresteerd op rode plein tijdens groepsfoto met expeditievlag! Blijkbaar was de vlag het probleem, bleek tijdens het praatje met de agent!

Welkom in Rusland! De bergen hebben hun eigen wetten, maar de Russen dus blijkbaar ook!

Einde van de dag meer berichtgeving!

8-aug-2006

From Russia with Love!

Het TEAM is goed en wel aangekomen in Moskou! Nadat alle bagage is verzameld, en bovendien ook nog eens compleet was, (incl. de meegesmokkelde GPSen) is het TEAM vertrokken naar het Izmailovo Hotel om wat te gaan acclimatiseren aan de primitieve slaap omstandigheden (zie foto van hotel) die het TEAM de komende tijd te wachten staan.

De busreis was een drama. De chauffeur kende de weg niet, en reed als een gek… niet wetende dat er achterin nog meerdere zaten ;-)

Iedereen heeft er zin in, en de sfeer is heel erg goed!

Bijgevoegd zijn nog een paar foto's van Schiphol. Now next! Stap 1 is gezet!

                              ExpeditieTEAM

                                            op Schiphol!

Het plan van morgen is om naar MinVody toe te vliegen. Van daaruit is het maar 4 uur reiden naar het hotel in het Elbrus gebied! Morgen meer!

30-jul-2006

De laatste overwegingen voor vertrek

Het is nu ongeveer een week voor vertrek. Alles gaat volgens planning tot nu toe. Van de week had ik op mijn sportschool een fittest. Mijn uithoudingsvermogen is nauwkeurig onder de loep genomen terwijl ik op een fietsergometer zat. De fitheid wordt vastgelegd op een schaal van zeven en ik ben van niveau 4 naar 6 gestegen in de afgelopen 8 maanden. Net als mijn bewegingsadviseur Niek Terhorst, ben ook ik verbaasd van de stijging. Maar goed, mijn uithoudingsvermogen is flink verbeterd in ieder geval. Wellicht zitten de rode bloedcellen van mijn verblijf in juni op de flanken van de Mont Blanc (zie www.ExpeditieNet.nl/mb06right2thetop) nog in mijn lichaam. Wie zal het zeggen. Tevens heb ik mijn bagage al onder controle. Overal liggen al spullen klaar: klimmaterialen, kleding en de belangrijke documenten uiteraard. Mijn digitale camera is van de week binnengekomen en ook Haglöfs (kleding), Polar (AXN outdoor computers) en Black Diamond (Mountain Hardware) hebben ervoor gezorgd dat mijn duffle aardig gevuld is. Nu enkel nog de laatste overwegingen: wat gaat er wel/niet mee om zo zoveel mogelijk tegemoet te komen aan de bagagelimiet van 20 kilogram.

Maar er zijn meer overwegingen....
Terwijl ik dit verslagje aan het tikken ben, is net de 60e dag ingegaan van de Internationale Broad Peak - K2 Expedition van Wilco van Rooijen. Eigenlijk de dag waarop het internationale team afscheid zou moeten nemen en weer richting thuisbasis zou afreizen. En dat gebeurt op dit moment ook, echter zonder Wilco. Wilco heeft na vele overwegingen het besluit genomen om nog een toppoging te wagen op K2 en vertrekt vandaag weer richting top. Dat besluit ging niet vanzelf. Nadat Wilco helemaal verrot in het Basiskamp van K2 terugkeerde na een mislukte toppoging, had hij eigenlijk het besluit genomen om te vertrekken volgens planning en zodoende via een tussenstop in Nederland, direct door te vliegen naar Rusland voor Mount Elbrus Expedition 2006. Terwijl Wilco zijn spullen aan het pakken is voor de terugtocht haalt een ander team de top van K2 en krijgen we van Ab Maas, de weerman van de expeditie, te horen dat het weer stabiel blijft voor de komende periode.

Wilco, moet zijn permit verlengen (overzetten naar een team van de Russen), zijn ticket omboeken, zekerheid hebben over de weer- en sneeuwconditie, zijn eigen herstel maar er moeten ook een aantal mensen achter zijn toppoging staan. Na twee slapeloze nachten neemt Wilco het besluit om zijn expeditie af te maken: terug naar K2! Als Wilco me dit via de satelliettelefoon meldt, maken we de deal dat hij het ElbrusTeam van Schiphol komt halen, kortom weer veilig van die dodelijkste berg terugkeren.

Samen met BaseCamp-NL bellen we alle TEAMleden. Nu maar hopen dat zowel Wilco als wij de TOP gaan bereiken! Meer over de K2 Expeditie is te vinden op www.tweebergen.nl.

Formaliteiten rond zien te krijgen....
Met goede moed ben ik in juli naar het Consulaat van Rusland gegaan om de formaliteiten rond te krijgen en het velbegeerde visum in mijn paspoort te krijgen. Dat ging perfect. Ik had alle noodzakelijke formulieren vooraf ingevuld en leesbaar geprint. Vanuit Rusland moest er een officiële uitnodiging bij waarin verklaard wordt dat we een vaste verblijfplaats hebben en alles vooraf betaald is. Daar ging ook nog wat werk in zitten aangezien wij in de Kaukasus geen vaste verblijfplaats hebben. Gelukkig hier veel medewerking vanuit Rusland gehad. Tot zover kon ik alle negatieve verhalen over de Russen niet plaatsen.

Dat kan ik nu wel....
Mijn paspoort moest natuurlijk ook weer opgehaald worden. Om 09.00 uur meldde ik me bij de voordeur van het Consulaat. Er stond buiten al een rij. Maar ik liep die opgewekt voorbij aangezien ik alleen mijn paspoort moest ophalen en de kosten moest voldoen. Die hebben normaal voorrang aangezien dat bij een ander loket afgehandeld wordt. Alleen niet op maandag 31 juli 2006. Er moesten zaken geregeld worden m.b.t. de maandafsluiting dus ging het loket voor de betalingen nog niet open. Wanneer wel....? Zodra we klaar zijn. Ja maar.... en de voordeur werd gewoon dichtgegooid. Heb ongeveer een uur buiten gestaan en werd toen binnengelaten. Bij het afhaalloket zat een Russische dame welke noch in het Nederlands noch in het Engels communiceerde. Ze bleef Russisch praten. Op zich geen probleem dacht ik, aangezien ze alleen maar met gebaren hoeft aan te geven dat ik kan pinnen. Maar ze begon een heel verhaal...... Uit haar non-verbale taalgebruik kon ik opmaken dat mijn paspoort zoek was geraakt en dat ik even moest wachten. Na een uur kreeg ik te horen dat ie terecht was. Hij was nog niet voorzien van visum..... Er werd koel gezegd dat ik morgen hem kon ophalen. Hierbij werd ik gelukkig geholpen door een persoon die Russisch verstond dus die kon alles vertalen. Echter hij sprak het niet, dus daar hield de hulp op. Ik zei toen zwaar geirriteerd in het Nederlands, 'de tijd van wachten is nu voorbij; ik blijf hier staan totdat mijn paspoort gereed is'. Het is een fout van het Consulaat en hoef ik niet de dupe van te worden, ik had tenslotte ook vanavond nog kunnen vertrekken. Volgens mij begreep ze dat en liep naar achter. Twintig minuten later en een lange rij mopperende mensen achter me, kwam de Russische dame lachend met mijn paspoort aanzetten. Uiteindelijk liep ik rond 12.00 uur het Consulaat uit en buiten nog steeds rij. Mijn parkeermeter had ik maar voor een uurtje gevuld maar ook bij mijn auto kon ik nog lachen: geen bon en geen wielklem.

Van het weekend nog laatste update verzorgen naar Paul Voorthuis die dan van vakantie terugkomt, en dan kunnen we los! Ik heb er zin.

Groet,
Nielski

lees extra

aanverwante berichten:

• Profiel Niels Koekkoek

16-jul-2006

Nijmeegse 1-daagse

Kilometers maken is het motto van onze teamactiviteit op 8 juli: we doen de derde dag van de Nijmeegse vierdaagse. Olivier is ditmaal onze expeditieleider, aangezien de etappe zo ongeveer in zijn achtertuin in Heiligland Stichting begint. Hij heeft zelf al 12 keer de vierdaagse gelopen en kent de 40 kilometer van het parcours uit zijn hoofd.

Deel 1: appeltaart met slagroom

We verzamelen om 9.00 uur bij hotel Rozenhof: Niels, Mark, Paul, Olivier, Ferry, John, Nico en Wouter (uw wandelende reporter). Mark en ik hebben er dan al een aardige treinreis opzitten uit Amsterdam en Haarlem, maar dat is tegelijk ook wel een relaxte start van de dag. Bepakt en bezakt met eten en drinken lopen we in stralend weer door de omgeving van Nijmegen. De temperatuur valt in het begin nog mee en we lopen ook een heel stuk langs het koele water van de Maas. Het is duidelijk te merken dat Olivier dit vaker gedaan heeft: zonder aarzelen gidst hij ons in een behoorlijk tempo over 's Heren wegen. Na een dikke twee uur lopen is het tijd voor de eerste pauze (Olivier heeft ons er drie van elk 20 minuten beloofd, om vast te wennen aan het afzien op de Elbrus). In Mook ploffen we op een terras neer en laten ons de appeltaart (al dan niet met slagroom) goed smaken. Behalve dan Mark, want de appeltaart is niet zelfgebakken! Hoe zo wennen aan het afzien op de Elbrus?! Wen er maar aan dat je daar alles lekker vindt wat je wordt voorgeschoteld! Of zou ie toch een paar kilo nog willen afvallen voor we omhoog gaan lopen? Hoe minder kilo's, hoe makkelijker het immers gaat. Zelf ben ik al genoeg kilo's afgevallen, dus voor mij appeltaart mét slagroom.

Ik heb van internet de route uitgeprint en we zien met z'n allen dat we al op ongeveer eenderde van de de route zitten. Het tempo zit er dus goed in. Inmiddels is het warm geworden en voor we verder gaan wissel ik mijn lange broek en shirt voor een korte broek en mouwloos T-shirt. De rugzakken gaan weer om en we vervolgen de route. Even wordt er nog geopperd om een flink stuk af te steken, maar niemand drukt dat echt door. Gedwee volgen we Olivier weer voor het volgende deel.

Deel 2: waar blijft die pauze?

Het kost even wat moeite om weer op gang te komen na de rustpauze; pas na een paar kilometer zitten we weer in het ritme. De omgeving is ondertussen wel aardig maar niet spectaculair: heel veel asfalt. De meesten van ons hadden verwacht dat deze etappe (en misschien ook wel de andere drie) meer door de bossen zou gaan. Dat is natuurlijk lastig met ongeveer vijftigduizend deelnemers, maar wel veel leuker dan over de weg lopen. Ongeveer halverwege het tweede deel doemt er een helling op en zakt mijn tempo in. Op dat moment weet ik echter nog niet dat we pas halverwege dit deel zitten en hoop ik dat de volgende stop niet lang meer op zich laat wachten. Het tegendeel is het geval: Olivier blijft maar doorlopen. Eindelijk, als we Groesbeek al weer bijna uit zijn en we al meerdere keren aan Olivier gevraagd hebben wanneer we weer pauze hebben, lopen we een terras op.

Bovenbenen, kuiten en vooral voeten zijn erg blij met deze pauze! Doet u mij maar een cola én een fanta, want het is nu echt flink warm en behoorlijk afzien voor een ongeoefende wandelaar als ik. Maar ik ben in goed gezelschap, want er zijn er meer die hun moeie voeten uit hun schoenen bevrijden en hun spieren wat oprekken. Het kaartje geeft aan dat we op ruwweg tweederde zitten van het parcours, dat gaat dus goed. Voor het donker zijn we vast wel thuis ;-).

Deel 3: de laatste loodjes...

We vullen onze waterflessen en camelbacks, wringen onze voeten weer in de schoenen en zwaaien onze rugzakken weer op de ruggen: tijd voor het laatste deel. De Zevenheuvelenweg ligt op ons te wachten. Die valt mij nog wel mee, het zijn vooral de voorafgaande kilometers die nu hun tol eisen. Bovendien vermoed ik een paar blaren onder mijn voeten en dat is niet bevordelijk voor lekker ontspannen lopen. Het laatste stuk is toch wel echt afzien en ik ben blij als Olivier op een gegeven moment zegt dat het nog maar tien minuten is. Moe maar voldaan ploffen we neer bij hotel Rozenhof: het zit er op! Vijfendertig kilometer in netto zeseneenhalf uur, geen slechte prestatie.

Back home

Na het nodige bier en fris breken we op. John zet Mark en mij af bij het station en met een laatste groet sjokken we naar de trein. Jammer genoeg is er ergens een ongeluk gebeurd, waardoor we via Den Bosch moeten reizen. Heel fijn is dat de NS dit omroept als we al in de trein zitten en de conducteur al op zijn fluitje blaast voor het vertrek. Als een speer stormen we de trein uit (even niet letten op de zere voeten). En natuurlijk duurt het twintig minuten voor de trein naar Den Bosch vertrekt en hebben we in Den Bosch ook een riante overstaptijd. Maar dat is altijd nog beter dan nu van Nijmegen terug naar Haarlem en Amsterdam rijden met de auto.....

28-jun-2006

TEAMverslag Maarn: hardlopen over de Utrechtse Heuvelrug

Zaterdagavond 24 juni hebben Alie, Ferry, Herco, Marc, Olivier, René, Wendy en Wouter (uw hollende reporter) zich lekker in het zweet gelopen tijdens de tweede Utrechtse Heuvelrugloop. Vanaf half zes druppelt iedereen binnen en hebben we ruim de tijd om nog even bij te praten op het dorpsplein van Maarn. De organisatie heeft zijn best gedaan om er een gezellige boel van te maken: veel oranje, een vrachtauto met daarop een DJ en een videoscherm en een omroeper die bijna anderhalfuur lang allerhande belangrijke en minder belangrijke feiten over het publiek uitstrooit.

Startschot?

De inschrijving is in het dorpshuis annex sporthal en theaterzaal en na wat inlopen staan we even voor zeven uur in de startblokken om er vandoor te snellen. Iedereen moet echter nog even geduld hebben: de opkomst is groter dan verwacht waardoor de last minute inschrijving wat meer tijd kost. Een kwartiertje later is het dan toch zover, ware het niet dat Murphy's law ook doorgedrongen is tot in Maarn: het startpistool weigert dienst! Daar gaat de glansrol voor de wethouder sportzaken. De omroeper neemt haar taak dan maar verbaal op zich en probeert iedereen weg te krijgen met de nu al legendarische worden "En dan gaan we NU starten". Niemand verroert een vin en staat met stomheid geslagen en aan de grond genageld door dit onverwachte "startschot". De omroeper staat echter niet met zijn mond vol tanden en herhaalt met nog wat meer aansporing in zijn stem en ondersteunt door een armzwaai zijn woorden. En jawel, langzaam zet de massa van 450 lopers en loopsters zich dan toch in beweging.

Stofhappen

Van onze groep lopen Ferry, Olivier, Wendy en Wouter de korte afstand en gaan Alie, Herco, Marc en René voor de halve marathon. Al rap verlaten we de bewoonde wereld en lopen we door de bossen. De bomen zorgen voor een mooie beschutting tegen de zon en dat is lekker bij een temperatuur van 24 graden. Het is een tijdje erg droog geweest, waardoor het parcour behoorlijk stoffig is. Zeker in het begin als de meute nog betrekkelijk dicht bijelkaar loopt is het dus stofhappen. Na een paar kilometer maakt het parcour een scherpe bocht naar rechts en lopen we de volgende kilometers over asfalt. Het voordeel is dat dit niet stoft, het nadeel dat de weg omhoog loopt.

Het vlees is zwak

Ondertussen is onze groep al helemaal uitelkaar gevallen en loopt iedereen lekker in zijn of haar eigen tempo. Zelf ben ik voor mijn doen behoorlijk hard van stapel gelopen: de eerste kilometers gaan in ongeveer 5:15 per stuk. Dat ga ik niet volhouden tot het eind, maar ik zie wel waar het schip strand. Ik geniet van het bos, maar voel mijn tempo langzaam zakken. De weg is weliswaar niet steil, maar wel lang. Bovendien komt Alie me voorbij zonder een zweetdruppel op haar gezicht. Mijn geest wil wel aanklampen, maar mijn vlees is zwak. Gelukkig komt aan elke helling een eind en na een korte afdaling lonkt der eerste verzorgingspost. Daar doen de vrijwilligers een dappere poging voldoende bekertjes aan te geven voor de dorstige lopers, maar ook zij hadden kennelijk niet op zoveel mensen gerekend. Ik neem er mijn gemak van en neem een paar minuten pauze om even rustig te drinken.

Ganzenpas

De drinkpost is iets over de helft van het parcour en inclusief pauze ben ik 32 minuten onderweg als ik er weer de sokken in zet. We verlaten na ongeveer zes kilometer de weg en slaan een zanderig bospad in, dat lekker omhoog gaat. Het lukt me om niet al te langzaam te gaan lopen, maar het kost wel kracht. Tijdens de afdaling zet ik er een tandje bij en kan aardig wat lopers passeren. Dat lukt verderop niet meer, het gaat in ganzenpas achter elkaar aan, omdat het pad smal is en niemand zin heeft om in het mulle zand ernaast te gaan lopen. Met een bocht naar links scheiden de 10km lopers zich af van de rest. Over asfalt gaat het richting de bewoonde wereld van Maarn. Het kost me moeite om niet toe te geven aan de drang om even te gaan wandelen.

Doel gehaald

Puffend als een stoomlocomotief loop ik de laatste kilometer door Maarn, aangemoedigd door de hele bevolking. Een laatste bocht naar links en daar komt de finish in zicht. Ik kijk op mijn horloge en zie het net verspringen naar 59 minuten. Met een forse sprint over de laatste 150 meter lukt het me om binnen het uur te lopen: 59 minuten en 35 seconden netto tijd. Ik heb mijn doel gehaald: een PR op de 10 kilometer en binnen het uur gelopen. Als beloning krijg ik een medaille omgehangen en een flesje drinken in de hand gedrukt. Moe maar voldaan val ik neer op een stoel en check mijn hartslagmeter. Mijn hart heeft met gemiddeld 178 slagen per minuut geklopt, dat is 93%. Tot mijn verrassing is mijn maximale hartslag maar liefst 194 slagen geweest aan het eind van de sprint naar de finish. Dat is vier slagen meer dan mijn maximum tot nu toe!?

Mooie tijden op weg naar de Elbrus

Olivier en Ferry zijn ondertussen allang binnen; zij hebben zo snel gelopen dat ze al naar huis zijn als de rest binnenkomt. Wendy zet een mooie 1:07:28 neer. De anderen hebben natuurlijk wat meer tijd nodig vor hun halve marathon. René komt als eerste over de finish in 1:45:59, gevolgd door Herco in 1:49:27. Marc komt in 2:07:58 binnen en wordt door zijn vrouw opgevangen. Dat is ook wel nodig, want hij kreeg na 8 kilometer last van een kuitblessure. Maar opgeven is er niet bij! Alie sluit de rij in 2:13:33, nog altijd zonder zweetdruppels! Na het afspoelen van het zweet storten we ons in het feestgedruis met op de achtergrond de beelden van Argentinié tegen Mexico. Als de verlenging begint vinden we het mooi geweest en breken we op. We zijn weer een stap dichter bij de top van de Elbrus gekomen!

26-jun-2006

Dilemma's in de Ardennen

Rens brengt de volgende kwestie naar voren. Vorig jaar was hij met zijn vrouw en kinderen op vakantie in het bergachtige Karwendel in Oostenrijk. Het is mooi wandelweer als hij besluit zelfstandig een dagtocht te maken naar een top op 2500 meter. Op tweederde van de afstand en 1800 meter hoogte stuit hij onverwachts op een Klettersteig. Om de top te bereiken moet Rens zonder de zekering van touwen en zonder de bescherming van een helm, via traptredes, beugels en een staalkabel omhoog. Hoewel de tocht enige risico’s met zich meebrengt en hij eigenlijk niet goed voorbereid is, besluit hij toch naar boven te klimmen. Hiermee wilde Rens aangeven dat hij geen controlefreak was, maar dat hij toch voldoende controle voelde om de klim verantwoord uit te voeren. We besluiten de kwestie nader te onderzoeken.

Risicoloos is de klim niet, vertelt Rens. Loslaten of uitglijden kan tot een fatale val leiden. Ook vallende stenen kunnen dramatische gevolgen hebben. Maar een soortgelijke Klettersteig het jaar daarvoor in het Mont Blanc gebied geven hem voldoende vertrouwen dat hij de top zonder brokken kan bereiken. Al geeft hij aan toen goed voorbereid te zijn. Een gevoel van ‘ik kan het’ overheerst echter. ‘Het is toch een kick om uiteindelijk boven op de top te staan’, legt hij uit. Hij beseft dat de veiligheidsmarges klein zijn, maar de angst voor ongelukken maakt hem juist scherp en alert. Gezien de goede afloop van de beklimming heeft hij het gelijk aan zijn kant.

We besluiten Wouter te vragen wat hij zou doen in een dergelijke situatie. Klimt hij ook naar boven of maakt hij rechtsomkeer. Wouter is heel duidelijk, ‘geen haar op zijn hoofd’. Hij vindt het ‘totaal onverantwoord’ om verder te gaan. Toch had Rens niet het idee onverantwoord bezig te zijn, waarom zou dat voor Wouter wel het geval zijn als hij door zou klimmen. Het verschil van inzicht blijkt te maken te hebben met ‘persoonlijke kunde’. Rens vond dat zijn eerdere ervaring hem voldoende kunde gaven. Wouter had deze ervaring niet. Anders zou het voor hem geweest zijn als hij iemand bij zich had gehad die die ervaring en kunde wel zou hebben en hem zou vertellen dat de beklimming voldoende onder controle is. Hij zou daar op kunnen vertrouwen net als komende beklimming van de Elbrus het geval zal zijn. De vraag ‘hoe belangrijk eigen verantwoordelijkheid is’ laten we liggen. Wouter legt verder uit dat hij zichzelf in dergelijke situaties niet helemaal vertrouwt. ‘Als ik vermoeid raak, word ik slordig’, lichtte hij toe. Hij wil daarom juist extra veiligheidsmarges inbouwen.

Ook de rest van de groep wordt gevraagd wat te doen in een dergelijke situatie. John en Wendy zouden er niet om malen een andere keer terug te komen, maar dan wel voorbereid. Dergelijke risico’s willen zij niet lopen. Niels legt de nadruk op het feit dat hij een dergelijke beklimming nooit alleen zou doen. Als er iets gebeurt kan dat om die reden fataal zijn. De mobiele telefoon van Rens en de vrouw van Rens, die weet waar hij uithangt, overtuigen Niels niet. Hij zou desondanks niet naar boven gaan. Eigenlijk is dat het algemene gevoel. De meeste denken een goede afloop onvoldoende te kunnen controleren. Hebben we dan hier te maken met een uiterst verstandige groep, misschien zelfs een beetje controlfreaks....

Toch gaan we met z’n allen de Elbrus beklimmen. Een expeditie niet zonder gevaren, waar velen gemotiveerd zijn om grenzen te verleggen en de top te halen. Situaties als die van Rens, waar we op een gegeven moment zullen moeten beoordelen wat de risico’s zijn van doorgaan, teruggaan of blijven staan, komen we daar zeker tegen. Zullen we dan met zijn allen in staat zijn om de meest verstandige keuze te maken. We zullen het zien!

Namens het TEAM, Marc 

31-mei-2006

TEAMverslag Ardennen: lopen, lopen en nog eens lopen...

Dag 1: oriëtatieloop
Het is tegen negenen als we vrijdagavond 26 mei in La Roche en Ardenne de auto parkeren om wat te gaan eten. 'We' zijn in dit geval Ferry, Marc Wendy en Wouter. Onderweg hebben we bij de Mac in Maastricht al de eerste hongerklap opgevangen. En tegen alle berichten in was die hap best lekker; Wendy heeft zelfs twee keer besteld! Nu hopen we op een Belgische culinaire tractatie, maar helaas: de pizzeria waar we aan tafel gaan vraagt ons vriendelijk weer op te hoepelen. Ze hebben alle resterende tafeltjes nodig voor een groep van 19 mensen. Met een hongerig gevoel staan we weer op straat en dolen door La Roche op zoek naar een eettent die de moeite waard is.

Foto: Joh, Marc, Niels, Rens, Wendy, Wouter, Alie en Ferry

Opeens gaat de telefoon: Alie aan de lijn. Zij is met Rens en John ook net in La Roche aangekomen; wat een timing! Gelukkig is La Roche niet al te groot, dus we hebben elkaar al snel gevonden en stappen vol goede moed een restaurantje binnen. De serveerster is een koppig Waals en vooral eentalig type, dus wordt de baas er bij gehaald om uit te leggen dat we graag snel willen eten, want Niels verwacht ons om 22.00 uur in La Vache. Geen probleem zegt de baas, dus schuiven we aan. Tijdens het wachten bellen we Niels alvast om te melden dat we in de buurt zijn. Hoewel er vijf borden spaghetti zijn besteld en zelfs de magnetronjunks onder ons weten dat pasta hooguit een kwartiertje nodig heeft om uitelkaar te vallen, duurt het toch een uurtje voor we onze honger eindelijk kunnen stillen. We zijn dus ietsje later in Warempage dan de bedoeling was, maar de ontvangst is niet minder hartelijk door Lydia en Niels in base camp La Vache.

Na een halfuurtje uitleg over het weekend en wat bijpraten met Niels dreigen enkelen spontaan in slaap te vallen. Tijd dus voor actie. Niels heeft een oriëntatietocht met kaart en kompas op het programma staan, ook wel bekend als dropping. Hij raadt ons aan om ons net zo te kleden als zouden we de Elbrus gaan beklimmen. Via de pinautomaat (om de liquide middelen van Marc aan te vullen) in La Roche droppen Lydia en Niels ons bij de stuwdam in de Ourthe. Met een minimalistisch stukje kaart en een kompas wenst hij ons een plezierige wandeling. Onmiddelijk neemt Rens het heft in handen, of beter gezegd de kaart. Na democratisch overleg stappen we de stuw over en lopen langs de rivier stroomopwaarts. Het is stikdonker en dus ideaal om onze hoofdlampjes uit te proberen. Iedereen heeft een modern ledlampje met die hoeveelheid licht verdwijnt het donker als sneeuw voor de zon. In het schijnsel van onze lampjes zien we een halfdozijn vuursalamanders in diverse groottes ons pad kruizen; we verbazen ons er over dat ze totaal niet op ons reageren, evenmin trouwens als de padden die we tegenkomen.

Het kleine stukje kaart dat we hebben meegekregen lijkt niet helemaal te kloppen met de werkelijkheid. Sommige paden staan er niet op of liggen dichter bijelkaar dan verwacht. Meestal is enkele minuten praten en doornemen van alle mogelijkheden voldoende om tot een keus te komen. Eén keer duurt de discussie Wouter te lang en stapt hij het bos in op zoek naar een pad op honderd meter van de plek waar we staan. Gelukkig loopt het pad er inderdaad, waardoor zijn eenmansactie wordt geaccepteerd. Ondertussen heeft hij het knap warm gekregen in zijn nieuwe wind- en waterdichte mountain pants met daaronder een thermo onderbroek tot op de enkels. En de teamsweater is ook bepaald niet koud, zeker niet met daaronder nog een thermoshirt! De sweater verdwijnt op enig moment in zijn rugzak, maar zijn jack houdt-ie aan: het witte thermoshirt is te aantrekkelijk voor allerlei insecten-gespuis. Het jack wordt ondanks de ademende kwaliteiten natter van binnen dan van buiten. Hopelijk is het op de Elbrus kouder!

Slechts een keer moeten we op onze schreden terugkeren als blijkt dat we toch dat eerdere paadje naar rechts hadden moeten nemen. Daarna gaat het echter in vlot tempo naar de verharde weg en weten we dat we helemaal goed zitten. Tegen de verwachting in is het droog gebleven, maar wel helemaal bewolkt. Daardoor kunnen we niet genieten van een mooie sterrenhemel. Waar we wel van hebben 'genoten' is de modder in het bos: het heeft de afgelopen dagen enorm geregend, waardoor het af en toe glibberen was over de paden en de rotsen. Twee uurtjes na ons vertrek bij de stuwdam zijn we weer terug in base camp, waar Niels ons zonder soep maar met bier opwacht. Het was een geslaagde tocht in een keurige tijd. De snelste tijd tot nu toe is gelopen door een groep die hun GPS gebruikten om thuis te komen. Dat lijkt wel doping!

Onderweg hebben we ook alvast de ingevulde karaktertest doorgenomen. Bijna niemand scoorde hoog bij 'loyalist'; het gezelschap bestaat uit levensgenieters, helpers, perfectionisten en bazen. John is zelfs zo'n perfectionist dat hij de test twee keer heeft ingevuld! Maar allemaal vonden we de test nogal ongenuanceerd, zelfs Wouter die altijd zijn mening klaar heeft en die met grote stelligheid verkondigt. De vraag over het inruimen van de vaatwasser leverde mooie reacties op: van “ik heb geen vaatwasser” tot “ik kook nooit, dus ik was nooit af”. En toch geven 39 vragen een beeld van iemand dat heel redelijk klopt, zelfs met ongenuanceerde antwoordmogelijkheden en onzinnige vragen. Moe maar voldaan rollen we halverwege de nacht ons bed in.

Dag 2: lopen om het stuwmeer
Zaterdagochtend negen uur is het de bedoeling om gezamenlijk te ontbijten, maar behalve Niels en early bird Wouter ligt iedereen nog op een oor. Langzaam loopt de eetkamer toch vol en genieten we van een heerlijk ontbijt. Het weer valt alleszins mee, dus besluiten we om vandaag een flinke wandeling te maken om het stuwmeer heen. Lunchpakketten worden gemaakt, rugzakken gevuld en om elf uur stappen we de deur uit. Het miezert een een beetje: te weinig om nat te worden en te veel om droog te blijven. De temperatuur is verder met een graad of 16 prima, en Wouter heeft dit keer veel minder kleren aan gedaan. Desondanks is het soms flink zweten tijdens het hellingop lopen.

Bij daglicht zien we hoe mooi de omgeving is en terwijl Ferry blijft proberen om een yell te bedenken vliegen de kilometers onder onze voeten door. De muzikale begeleiding van de yell is in ieder geval wél geregeld via de ontluchting van de darmen van Ferry en Marc en de boerenkapel die Wouter de wereld inslingert. Bij de stuwdam eten we onze lunchpakketten op en gunnen we onze benen en voeten even rust.

Na de lunch kiezen we het verkeerde pad, waardoor we een eindje omlopen en het beslissingsproces van de groep mooi getest wordt. Zonder problemen komen we tot een keuze en stappen we door richting Engreux. We komen er echter nooit aan, want we komen iets anders uit dan gepland en kiezen nu maar voor de zekere route langs de rivier. Het is ondertussen halverwege de middag en de filosoof in Marc is ontwaakt. Hij is op zoek naar het antwoord op de vraag: hoeveel controlle heb je nodig? Aan de hand van een klimsituatie van Rens ondervraagt Marc ons over wat de factoren zijn die onze keuzes bepalen. Zie elders op de site voor het verslag hiervan. Om zes uur zijn we weer terug bij La Vache, waar Lydia een heerlijke chili con carne op tafel zet.

's Avonds geeft Niels uitleg over het scheiden van de zakelijke wegen van Wilco en Jeroen. We vinden het allemaal jammer, maar hebben er wel begrip voor. Soms is een lastige keuze onvermijdelijk en uiteindelijk beter dan doorgaan tegen beter weten in. Minstens zo jammer is het dat de vervanger van Jeroen, Paul Voorthuis, er ook niet is en Wilco bezig is met zijn laatste voorbereidingen voor zijn vertrek naar Pakistan. Zodoende staat Niels er alleen voor, maar dat gaat hem prima af. Hij geeft een uitgebreide toelichting op het programma van dag tot dag tijdens onze expeditie in augustus. We vliegen op dinsdag 8 augustus om 9uur35 met de KL903 van Amsterdam naar Moskou en landen op zaterdag 19 augustus om 17uur20 weer op Schiphol. In de tussentijd acclimatiseren we en is de geplande toppoging op dinsdag 15 augustus. Afhankelijk van de weersverwachting hebben we voldoende speling om dit een dag eerder of later te doen.

Voordat we naar de Baksanvallei kunnen afreizen hebben echter nog een visum nodig. Alie heeft met het aanvragen al enige ervaring en die is niet al te positief. Natuurlijk moeten er diverse formulieren worden ingevuld en meegestuurd, maar belangrijker is dat we onze paspoorten tien dagen kwijt zijn. Dat is voor Alie een probleem, want ze reist elke week naar Duitsland voor haar werk. Een visum aanvragen in één dag kan wel, maar kost 110 euro. Bovendien moet ze dan vrijnemen, want je moet persoonlijk naar het consulaat. Gelukkig zijn er ook bureaus die dit tegen vergoeding allemaal regelen, al ben je ook dan je paspoort tijdelijk kwijt. Wouter gaat alles nog eens uitzoeken om onaangename en dure verrassingen te vermijden. Een niet onbelangrijk onderwerp is verder de kleding. Ook daar weet Niels ons over bij te praten. Met name de schoenen blijken een duur geintje, maar zijn eventueel ook te huur. En tenslotte heeft Niels nog een interessante aanbieding Polar outdoor horloges voor ons. Bovendien heeft hij er voor iedereen een meegenomen om morgen tijdens het hardlopen uit te proberen. Ondertussen loopt het tegen middernacht en duiken we een voor een moe, maar voldaan ons bed in.

Dag 3: hardlopen en inpakken
Uitslapen is er op zondag niet bij: om 8 uur staat iedereen klaar om te gaan hardlopen. Na wat rekken en strekken lopen we in rustig tempo onder een lekker zonnetje tussen de groene velden door. Het is heerlijk lopen bij een graad of 13 en met een licht briesje. En terwijl Niels met Alie en Wendy alvast de douches laat warm worden, plakken Marc, Rens, John, Ferry en Wouter er nog een rondje aan vast. Het luie zweet is er nu wel uit en het ontbijt smaakt daarna prima met lekkere eitjes en vers brood (in België bestaat dat nog op zondag).

Niels laat ons zien hoe de Polar horloges met de laptop kunnen worden uitgelezen en de hartslag keurig in een grafiekje verschijnt, niet alleen afgezet tegen de tijd maar ook tegen de hoogte. De stijgingen in het parcour komen mooi overeen met een toename van de hartslag. Van de AXN500 die hij voor ons in de aanbieding heeft verschijnt ook een gelimiteerde oplage met oranje wijzerplaat. Philipe, de echtgenoot van Lydia, heeft het horloge al gezien en beaamt dat het er prachtig uitziet.

Het weekend zit er bijna op; de spullen worden gepakt en na nog een lekkere kop soep nemen we afscheid van Niels, Lydia en Philipe. Het was een TOPweekend en een prima voorbereiding op onze expeditie!

26-mei-2006

Teaming, FUN and Action in regenachtig Ardennen

Terwijl ik de bergweggetjes omhoog en omlaag rijd en de heerlijke lucht van natte bomen via de luchtfilters mijn neus binnenkomen, besef ik me dat het weer gaat beginnen: een weekend vol lol, actieve elementen en ook serieuse zaken: hoe gaan we in bepaalde omstandigheden reageren, wat nemen we mee, wat is het programma straks in Rusland en wie zijn we nu eigenlijk? Ondanks dat ik mijn consultancy pak (ik had nog aan het eind van de dag een afspraak in eindhoven) nog aan heb, ben ik al helemaal in de stemming. Het regent flink maar ik weet dat Lydia al met koffie bij het haardvuur op mij zit te wachten. Samen met haar drink ik een bakkie en spreek het programma door. Lydia beheert samen met haar man Philip, die tevens buitensportinstructeur is, de locatie te Warempage (La Vache) en het is altijd weer thuiskomen als ik mijn autootje naast de stoere Land Rover van Philip parkeer.

Blijf dit weekend de weblog volgen! Er komt uiteraard een TEAMverslag....

Enjoy It!
Niels

UPDATE vrijdagnacht 01:36 uur
Het TEAM is na een sight seeing tour door La Roche afgezet op een locatie waar enkel snelstromend water te horen was. Met een drietal instructies ging het Elbrus TestTEAM op pad, weg uit de dagelijkse sleur en op weg naar het avontuur. Het eindpunt van de orientatietocht staat namelijk (bewust) niet op de kaart....

Morgen volgt een TEAMverslag!

20-apr-2006

Zandhappen tijdens TEAMactiviteit te Gorkum

Op zaterdag 25 februari was het dan zover! De teamactiviteit afdeling Gorkum. Vele opties voor een intensieve TEAMactiviteit zijn de revu gepasseerd; Apekooien bij de Merwede, spijkerpoepen achter zware motoren en zelfs als expeditieteam naar Eindhoven tijdens dit carnavalsweekend... Uiteindelijk besloten Nico en René om met het te TEAM te gaan MOUNTAINBIKEN in nationaal park de DRUNENSE DUINEN! Een impressie....

13-apr-2006

Naar Nieuwe Hoogte tijdens 2e TEAMtraining

2006 ging voor het TEAM actief van start. John en Rens organiseerde bij Outdoor Valley de tweede TEAMtraining. Vrijwel het hele TEAM en ons nieuw toegevoegde teamlid Marc was aanwezig..... Wouter zou ook komen maar was door de politie met 150 km p/u van de weg gehaald en mocht met de trein weer terug naar zijn woonplaats Haarlem. Ook van deze teambuildingsactiviteit de leukste foto's!

Meer foto's? Klik op 'Lees extra'.

lees extra

13-apr-2006

TEAM begeeft zich tijdens 1e TEAMtraining op glad ijs

Onder leiding van Herco Lim werd in Haarlem de eerste TEAMtraining afgewerkt. Het was lekker weer medio december en met een klein zonnetje werden er oefeningen op de schaats gedaan. Na de training konden we aan het eind van de middag een wedstrijdje doen..... Ben alleen de uitslagen een beetje kwijt ;-). Feit is dat het een zeer gezellige teamactiviteit was waarbij iedereen elkaar weer beter heeft leren kennen. Herco en Wouter, bedankt voor de organisatie! Bijgaand de leukste foto's.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Het Elbrus TestTEAM

Na een algemene informatiebijeenkomst is het Elbrus TestTEAM geformeerd. Het TEAM wordt tijdens de toppoging begeleid door Rusissche gidsen.

Beroepsavonturier Wilco van Rooijen en Consultant Niels Koekkoek nemen de organisatie voor hun rekening. Bergsportinstructeur en fotograaf Paul Voorthuis is als begeleider aan het TEAM toegevoegd.

Het Elbrus TestTEAM 2006 bestaat naast Wilco, Niels en Paul uit:
- René Bleuanus
- Wendy Blijleven
- Nico Broer
- Rens van Hal
- Ferry Hoefnagels
- Herco Lim
- John Potappel
- Marc Schrijver
- Alie Snijders
- Wouter Stigter
- Olivier van Vlijmen

Kijk snel op de profielen van de TEAMleden voor meer informatie!

aanverwante berichten:

• Profiel Wilco van Rooijen
• Profiel Niels Koekkoek
• Profiel Paul Voorthuis
• Profiel René Bleuanus
• Profiel Wendy Blijleven
• Profiel Nico Broer
• Profiel Rens van Hal
• Profiel Ferry Hoefnagels
• Profiel Herco Lim
• Profiel John Potappel
• Profiel Marc Schrijver
• Profiel Alie Snijders
• Profiel Wouter Stigter
• Profiel Olivier van Vlijmen

9-apr-2006

Profiel Wilco van Rooijen

Wilco is één van de weinige beroepsavonturiers die Nederland rijk is.

Hij beklom de hoogste toppen van de Alpen en de Himalaya, doorkruiste heel Afrika en 15.000 km dwars door de zinderende ‘outback’ van Australië. Hij bereikte op eigen kracht zowel de geografische Noord- als de Zuidpool. In 2004 bereikte hij de top van de Mount Everest zonder extra zuurstof.

Hiermee is Wilco één van de weinige mensen op aarde (en de eerste Nederlander) die de drie polen op zijn naam schreef: de Noordpool, de Zuidpool en de hoogste pool; de Mount Everest.
Het is niet eenvoudig uitdagingen te bedenken waar Wilco voor terugschrikt, hij kende de diepste dalen maar vierde ook grootse triomfen. Lees meer over zijn expedities op zijn website!

Nieuwe expeditie in 2006
De voorbereidingen voor Wilco's volgende expeditie zijn in volle gang. Het beklimmen van twee achtduizenders achter elkaar in juni/juli. De Broad Peak (8.048m) en de dodelijkste berg ter wereld, de K2 (8.611m). Na deze internationale 'double header' gaat Wilco verder met zijn 'Seven Summits'. De hoogste top van elk continent. Met deze 'challenge' wil Wilco de eerste Nederlander zijn die de 'Seven Summits' op eigenkracht, zonder extra zuurstof, heeft beklommen!

Mount Elbrus is natuurlijk één van de 'Seven Summits'. Direct na de Broad Peak/K2 Expeditie vertrekt Wilco met het TEAM naar Rusland.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM
• Profiel Niels Koekkoek

9-apr-2006

Profiel Niels Koekkoek

Enkele  jaren geleden zijn Niels en beroepsavonturier Wilco van Rooijen in elkaars netwerk terecht gekomen. Nadat Wilco Niels 'uit de bergsport- en managementboeken had gehaald' en had meegenomen met een 'echte expeditie', is zijn passie voor expeditiereizen in een sneltreinvaart gekomen.

De Mont Blanc wordt door velen nog als hoogste berg van Europa gekenmerkt. Wij weten beter, en samen met een divers TEAM, waagt Niels in 2006 een poging om de TOP van Europa te bereiken, de TOP van Mount Elbrus!

Niels, die verschillende keren zelf op de top van de Mont Blanc stond, is in Brabant opgegroeid. Nu woont hij in de Europese Sporthoofdstad van 2005, Rotterdam. Vanuit deze stad werkt hij regelmatig zijn site bij: www.Summit-Experience.nl. Hierop zijn al zijn expeditieverslagen te lezen en hij hoopt dat er nog velen zullen volgen. Naast alle 'summit-experiences' werkt hij full time als Financial Consultant bij Deloitte. Een baan waarbij ook veel gereisd wordt. Op dit moment is hij als consultant betrokken bij de invoering van de OV Chipkaart in Nederland.

Nieuwe plannen?
Samen met Wilco is Niels nu nieuwe plannen aan het uitwerken voor NaarNieuweHoogte Expedities. Er blijft nog genoeg te ontdekken! De Elbrus Xpedition 2006 ziet Niels wederom als een uitdagend project waar hij 'Naar Nieuwe Hoogte' zal gaan. Na de eerste kennismaking met het enthousiaste TEAM, kijkt hij er nu al met veel plezier naar uit!

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM
• Profiel Wilco van Rooijen

9-apr-2006

Profiel Paul Voorthuis

Passie voor de bergen is Paul met de paplepel ingegoten. Als kind al mee met pa en ma de bergen in en deze immense speeltuin ontdekken. Later heeft hij via diverse klimcursussen de kneepjes van de bergsport verder ontdekt. Als bergsportinstructeur en trektochtleider heeft hij de mogelijk zijn passie over te dragen. Respect voor de bergen en veiligheid staat hierbij altijd zeer hoog in zijn lijstje van prioriteiten, zeer snel gevolgd door het genieten en de kans om nieuwe vrienden te maken.

Na 16 jaar klimmen en reizen heeft Paul veel van de grote bergketens gezien; Alpen, Himalaya, Andes, en vele exotische klimgebieden in b.v. Griekenland, Thailand en Patagonia. Zijn lijstje met nieuwe plannen is echter altijd groter...

Op profesioneel vlak houdt Paul zich bezig met een langdurige en enigszins uit de hand gelopen hobby, de fotografie. Na een carriere als research analist en verkoper in de buitensportbranche is hij sinds enkele jaren bezig zich als professioneel fotograaf te ontwikkelen. Beide passies, fotografie en bergsport, laten zich goed combineren in het begeleiden van de expeditiereizen van NaarNieuweHoogte.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM
• Profiel Wilco van Rooijen
• Profiel Niels Koekkoek

9-apr-2006

Profiel René Bleuanus

Grafisch ontwerper, geboren en woonachtig in Gorinchem. Passie voor buitensport en reizen. Mijn oorsprong is triathlon en windsurfen. In april 2004 deelnemer aan een succesvolle Noordpool expeditie. Klimervaring in de Alpen en Tatra-gebergte in Slowakije. Elbrus beklimmen zie ik als een opstap naar meer en expedities naar hogere
bergen in de toekomst. Motto: "Puur voor het avontuur".

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Wendy Blijleven

Kreten als: one life just live it en only those who risk going too far, will find out how far they can go! schoten door mijn hoofd bij het lezen van de site van NaarNieuweHoogte Expeditiereizen.
Zal ik me opgeven, kan ik dat wel, heb ik niet te weinig ervaring, is dat niet gevaarlijk, waren vragen waar ik het warm van kreeg.

Intussen is de voorbereiding gestart. Nu kan ik; mezelf bewijzen of ik het kan, kijken waar mijn grens ligt en vooral genieten van deze unieke ervaring!!!

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Nico Broer

- buitensportervaring naar een wat hoger plan brengen.
- benieuwd naar wat ruim 5.600 meter fysiek met je doet.
- mooie kans om de Kaukasus te zien.
- lekker afzien in sneeuw en ijs.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Rens van Hal

Sinds mijn jeugd ben ik gefascineerd door de bergen en probeer zoveel mogelijk mijn vakanties daar actief door te brengen. Met de Deloitte MB expeditie van 2004 is een wens om een keer een uitdagende top te bereiken in vervulling gegaan. Samen met een aantal (oud) collega's, Jeroen en Wilco stond ik op 17 september 2004 op de top van de Mont Blanc. Dat was een geweldige ervaring en smaakt naar (veel) meer.

Daarnaast ben ik sinds 1 juli 2005 werkzaam als zelfstandig adviseur onder de naam MODUS (www.modus-advies.nl) op het gebied van huisvestingsadvies en projectmanagement. Het organiseren van expedities en het beklimmen van bergen is een mooie metafoor voor projectmanagement. Om een goed eindresultaat te krijgen en risico's zoveel mogelijk te vermijden stuur je in beide gevallen het proces aan op de facetten; geld (budget), organisatie van het team, tijd, (planning),  informatie, (wie moet wat wanneer weten), kwaliteit, van de materialen en de teamleden en uiteraard het eindresultaat het behalen van de top.

Het deelnemen aan de Elbrus expeditie is voor mij naast het beleven van een fantastisch avontuur een goede en leerzame methode om op een andere manier met risico- en projectmanagement bezig te zijn. De expeditie zet alles scherper neer, de risico's zijn groter, waardoor je tijdens het proces genoodzaakt bent zelf bewuster met de aspecten en de risico's om te gaan.
Ik verheug mij er enorm op om samen met de andere teamleden de uitdaging op de Elbrus aan te gaan met als doel om een mooi avontuur te beleven en de top van de berg en mijn fysieke te kunnen bereiken.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Ferry Hoefnagels

Er is mij gevraagd om een stukje over mezelf te vertellen en om aan te geven waarom ik met NaarNieuweHoogte Expeditiereizen zo graag deze berg wil beklimmen. Over mezelf kan ik kort zijn: Mijn naam is Ferry Hoefnagels, ik ben 23 jaar jong en ik kom uit Oijen (een klein dorp in de buurt van Oss). Ik heb in mei 2005 mijn opleiding Bouwkunde (Avans hogeschool 's Hertogenbosch) afgerond. Na het behalen van mijn diploma ben ik gaan werken bij Bouwbedrijf Van Schijndel B.V., dit is een bouwbedrijf dat zich bezig houdt met het complete bouwproces. Dit wil dus zeggen van projectontwikkeling tot en met de uitvoering. Ik houd me op dit moment bezig met de werkvoorbereiding van 51 appartementen die wij in Grave aan het bouwen zijn.

Nu dan het gedeelte van waarom ik hier zo graag aan mee doe. Mijn liefde voor de bergen is al 20 jaar geleden ontstaan toen ik met mijn zussen, vader en moeder ben begonnen met skiën. Dit skiën doe ik nog steeds minimaal 2 maal per jaar, maar als het kan 3 keer (€). Het beklimmen van deze berg is voor mij daarom een jongensdroom en dromen zijn er om na te streven. Dit is de eerste keer dat ik een berg echt ga beklimmen, maar ik verwacht en hoop dat het niet de laatste zal zijn. Als het beklimmen van deze berg me lukt en bevalt hoop ik nog een keer naar Nepal te kunnen, maar dat is voor later!

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Herco Lim

Zodra ik in de bergen ben, komt er een soort rust over me die ik nergens anders kan vinden.? Tochten maken vind ik geweldig. Vanuit het dal vertrekken met 25 graden Celsius en dan is het boven gewoon dik onder nul. Je stapt zo'n andere wereld in, waar je als mens heel klein wordt temidden van ongelooflijk natuurgeweld.

Moskou, Kaukasus, Elbrus. Het zijn namen die je op school leert bij geschiedenis en topografie. Het zijn namen die je op het nieuws hoort. Wij gaan er straks gewoon naar toe, wauw! En door dit samen met anderen te doen, deel je straks een hele stapel herinneringen; da's mooi toch.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel John Potappel

Na jaren van vakantie vieren in de bergen van Zwitserland en Noorwegen met Mirjam, mijn vriendin, is bij mij langzamerhand de belangstelling ontstaan voor "intensievere bergtochten". In Zwitserland hebben wij altijd dagtochten met hotelovernachtingen gemaakt en in Noorwegen liepen wij meerdaagse trektochten van hut naar hut (DNT). De laatste jaren bekroop mij steeds vaker het gevoel de bergsport veel te laat ontdekt te hebben. Echter ik had het idee dat ik er al te oud voor was. Hier komt bij dat boeken over bergbeklimmingen en expedities altijd mijn interesse hebben gehad, hoewel ik van nature geen lezer ben.

Op de Uit en Actief beurs, in maart j.l., ben ik toevallig in contact gekomen met NaarNieuweHoogte Expeditiereizen. Er bleek een mogelijkheid te zijn de Mont Blanc te beklimmen voor niet-geoefende bergsporters. Mijn belangstelling was gewekt, hierbij aangemoedigd door Mirjam. Helaas de voorbereidingen voor 2005 waren al begonnen. Dus er zat niets anders op dan af te wachten tot volgend jaar. Edoch, er werden ineens Test-Teams gevraagd voor de beklimming van de Elbrus en de Mera Peak. Dit leek me eigenlijk ook wel wat met als gevolg dat ik op de deelnemerslijst ben beland. Naast mijn belangstelling voor het bergbeklimmen vind ik het ook een uitdaging om met een aantal onbekende en verschillende mensen een dergelijke tocht te ondernemen. Hierbij ben ik me er van bewust dat het niet alleen voorspoed zal zijn.

In het dagelijks leven heb ik een praktijk voor fysiotherapie in de Hoekse Waard (eiland onder Rotterdam), dit kost me behoorlijk veel tijd. De weekenden zijn vaak gevuld met tuinieren, huishoudelijke klussen, sociale verplichtingen etc. Het gevolg hiervan is dat het sporten er nogal eens bij inschiet. Inmiddels ben ik wel al gestart met hardlopen (had ik vroeger altijd een vreselijke hekel aan) en fietsen (was ook niet mijn hobby) om conditioneel op een hoger plan te komen. Hopelijk heb ik nog voldoende tijd om mijn conditie op een dermate hoog peil te krijgen dat ik de tocht met succes kan volbrengen. Ik heb er in ieder geval erg veel zin in.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Marc Schrijver

Het beklimmen van een berg fascineerde mij al als klein puberjongetje. Op discovery channel zag ik hoe een imposante acteur met grote baard, van wie ik de naam niet meer weet, een beeld schetste van zijn beklimmingen boven de 8000m. Met diepe welluidende stem vertelde hij hoe je op dergelijke hoogtes jezelf tegen komt. Eenmaal boven de 6000m sterven hersencellen met miljoenen tegelijk. Gelukkig heb je er miljarden dus je merkt er niet veel van, probeerde hij gerust te stellen. Maar eigenlijk ga je stukje bij beetje langzaam dood. Eenmaal thuis aangekomen duurt het ook even voordat je weer bent herstelt. Het is me zelfs gebeurd dat ik mijn vrouw niet meer herkende en tegen de deurpost begon te praten. Of het allemaal waar is weet ik niet, maar het maakte wel diepe indruk. De fascinatie was raar genoeg geboren.

Toch duurt het vrij lang voordat ik zelf in de bergen ben gaan wandelen. Eigenlijk was ik meer een fietser. Van Drente, Zuid-Frankrijk tot en met de Noordkaap. Ik fietste ook naar Zwitserland naar mijn zusje. Via haar kwam ik eigenlijk voor het eerst in de echte bergen.

Het duurde tot twee jaar geleden voordat ik met een aantal 'bekenden' poogde de Mont Blanc te bedwingen. Het liep anders. Nu staat de Elbrus op het programma. Eigenlijk had ik er nog nooit van gehoord. Totdat mijn maatje vertelde dat hij deze hoogste berg van Europa met een groep 'fanaten' wil gaan beklimmen voorafgegaan door een serieuze voorbereiding. Het duurde niet lang of hij introduceerde ook mij bij deze groep. Hoe het ons zal vergaan? We beginnen elkaar langzaam te leren kennen, maar ik merk dat de meeste de beklimming zeer serieus nemen. Dat geeft vertrouwen. Of het ons zal lukken? We moeten nog een boel doen.....

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Alie Snijders

Het begon al bij de Russische ambassade in London……. Na 4 uur wachten en geen stap verder gekomen te zijn bleek dat de ambassade gesloten was voor visa aanvragen i.v.m. vakantie drukte. Helaas! De volgende dag ging ik vol goede moed terug en stond voor het toegangshek …… toen de meneer na 4,5 uur kwam zeggen dat ze gingen sluiten voor die dag….. meer pech dus. De dag erna ben ik om 4:30 in de morgen in de rij gaan staan, als 12 de. Alles leek goed te gaan en ik mocht zowaar na een uurtje de ambassade in. Daar bleek dat ik een geschreven verklaring nodig had van mijn verzekeringsmaatschappij die moest bevestigen dat ik ook in Rusland verzekerd was. Dit bewijs mocht echter geen 3 weken oud zijn….. Dus weer de ambassade uit, bellen naar de verzekering in Nederland, een fax opzoeken en nummer doorbellen. Na een uurtje had ik mijn verklaring en dus terug, ze lieten me er zowaar nog in ook! Even een formuliertje invullen en mijn paspoort incl. visum zou worden opgestuurd naar mijn huis. Helaas had ik alleen een rode pen bij me, dus gevraagd of het daarmee mocht (aan het uitlenen van pennen konden ze niet beginnen). Gelukkig mocht dat, invullen en inleveren dus, helaas konden ze het formulier niet accepteren, volgens de regels mocht het niet met rode pen…… Geprobeerd te achterhalen wat men met het formuliertje ging doen: handmatig overtikken in de computer. Mijns inziens maakte het dus niet uit of het in rood, zwart of enig andere kleur was, uiteindelijk werd mijn formulier geaccepteerd en kreeg ik mijn visum!

Twee en halve maand later was ik met vrienden aan het bergwandelen in Mongolië toen we met slecht weer kennelijk de Russische grens waren overgestoken (zonder stempel te krijgen). Dit vonden de grenswachten niet leuk en dus werden we min of meer opgepakt. Het feit dat we een visum hadden maakte allemaal niet uit. Toen men fotoapparatuur ging installeren hebben we onderling besloten om zo hard mogelijk weg te rennen, hopelijk terug naar Mongolië. Nadat iedereen uitgeput was gestopt, bleek dat er gelukkig niemand achter ons aan en zat en iedereen zijn paspoort nog had, alleen wat bagage kwijt.

De derde kennismaking met Rusland was beter, na een zeer grondige inspectie waarbij alles uitgepakt moest worden en mijn paspoort in een keer onbruikbaar vol gestempeld was, kon de trein verder met ons erin. We waren in Rusland en we waren er min of meer welkom, een gevoel dat ieder station sterker werd. Rusland was prachtig, alle drama's waren vergeten!

Reizen naar Rusland bleek een behoorlijke uitdaging maar het was het allemaal meer dan waard geweest. Ik besloot ooit nog een keer te gaan als er mede enthousiastelingen gevonden konden worden. Ergens in de loop van het jaar kwam er een mailtje mbt een test expeditie naar de Elbrus. Omdat het beklimmen van bergen een waanzinnige uitdaging vormt voor mij en Rusland eigenlijk ook nog steeds is dit dus een kans die ik niet kan laten liggen.

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Wouter Stigter

De hoogste berg van Nederland had ik nog nooit gezien toen ik als kleine jongen met mijn ouders al door de Alpen naar de Italiaanse meren reed. We zijn er heel vaak geweest en toch bleef de reis mij elke keer weer boeien. Die machtige bergen met hun besneeuwde toppen en de enorme afwisseling in het landschap en natuurlijk de schitterende vergezichten. En gelukkig zijn er drie hoofdroutes (St. Bernard, St. Gotthard en Simplon pas/tunnel), dus de reis was niet elke keer hetzelfde.
Ook als wat grotere jongen blijven de bergen mij lokken; op de motor heb ik inmiddels al aardig wat Alpenpassen gereden. Met "Der grossen Alpenstrassenfuehrer" in de tanktas en een tentje achterop lekker toeren door de bergen. Tijdens een van die tochten heb ik in Interlaken kennis gemaakt met het parapenten en sinds kort probeer ik dat zelf onder de knie te krijgen. Daarbij zijn bergen natuurlijk onontbeerlijk en het is dus niet zo vreemd dat ik afgelopen zomer in de franse Alpen Wilco tegen het lijf liep: hij was een van de instructeurs.
Het gevoel dat je krijg als je als een vogel zo vrij door de lucht vlieg komt aardig overeen met het gevoel van vrijheid op de motor. Alleen heb ik op de motor 100 paardekrachten die het werk voor mij doen, terwijl ik bij het parapenten af en toe zelf met een rugzak van tegen de 20 kilo moet zeulen als er geen berijdbare weg is en ook geen lift om een mooie startplek te bereiken. En dat zeulen viel beslist niet mee met mijn conditie, of liever het gebrek daaraan. Ik heb al eerder geprobeerd om daar wat aan te doen, maar de motivatie om echt door te zetten ontbrak.

Inmiddels heb ik die motivatie gevonden in Wilco's boek "Naar nieuwe hoogte" dat voor mij wat dingen duidelijk maakte, waar het in het leven om draait. De lessen uit zijn boek komen voor mij neer op: niets gaat vanzelf, je moet de dingen zelf doen, zelf beslissingen nemen en doorzetten. Een concreet doel kan daarbij voor voldoende motivatie zorgen. En dat doel is dus de beklimming van de Elbrus geworden, wederom met dank aan Wilco. Ik kan er mijn liefde voor de bergen in kwijt en om er te komen zal ik wat aan mijn conditie moeten doen, anders blijft het bij dromen van de hoogste berg van Europa. Jammer genoeg blijft de motor deze keer thuis, evenals de parapente.

Ik ben ook heel benieuwd hoe het is om met twaalf onbekende mensen alle voorbereidingen te doen en naar boven te klimmen. Op de motor zit ik in mijn eentje en kan ik helemaal zelf bepalen waar ik heen ga, wanneer het tijd is om te stoppen en waar ik de tent opzet. Dat wordt nu ietsje anders en voegt een extra dimensie aan het avontuur toe!

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Profiel Olivier van Vlijmen

aanverwante berichten:

• Het Elbrus TestTEAM

9-apr-2006

Programma TestXpedition

Planning:

 2005:       19:00  Kick Off  te Utrecht
 27/11       10:00  LEOpardtraining I  te Soesterberg

 2006:
 19/03       10:00  LEOpardtraining II  te Soesterberg
 04/04       19:00  PEPtraining  te Utrecht
 26-28/05            Ardennentraining (vertrek 26/05 - 19:00)
 27/06       19:00  PEPtraining  te Den Haag
 07-20/08            Uitvoering Expeditie (week 32+33)
 NNB                   Evaluatie  NNB   

TEAMtrainingen:

TEAMtraining 1: Herco + Wouter --> november 2005
TEAMtraining 2: Rens + John --> januari 2006
TEAMtraining 3: René + Nico (van de Stichting) --> februari 2006
TEAMtraining 4: Olivier + Ferry --> 8 juli: Vierdaagse Nimwegen

9-apr-2006

Maak je dromen waar en deel je beleving!

Niet voor niets is de titel van mijn boek Naar Nieuwe Hoogte. Grenzen verleggen, dromen waar maken, toppen beklimmen, misschien wel op elk continent de hoogste. Dat is wat wij doen. Elk jaar organiseren wij expedities. Van Mont Blanc (4.810m) beklimmingen tot Mera Peak (6.476m) in Nepal 2006. Elk jaar een stapje hoger, in 2007 willen we met een team een 7.000-er beklimmen! Rusig opbouwen is onze strategie. Met die strategie heb ik uiteindelijk mijn eigen ultieme droom verwezenlijkt: zonder extra zuurstof op de top van de Mount Everest in 2004.

Ga je met ons mee op expeditie, dan weet je een ding zeker: aan de hand van een professionele organisatie en een gedegen TEAM bereid je je voor op jouw droom!

Wil je meer persoonlijke informatie, mail dan naar info@expeditienet.nl

De TESTexpeditie naar Mount Elbrus
De hoogste berg van Europa, de tweekoppige gigant Elbrus. De Elbrus heeft twee TOPpen: de west TOP is de hoogste (5.642m) en de oost TOP is iets lager (5.621m). De locale naam is ‘Mingi-Tau’: lijkt op duizend bergen. Met het TestTeam gaan we in augustus een poging doen om de hoogste top van de Elbrus te bereiken.

Een expeditie naar de Elbrus is een prachtige, niet technische expeditie. Naast een unieke bergsportervaring, is het land en de omgeving ook een absolute meerwaarde (Moskou, Kaukasus)!

Wilco van Rooijen Expeditieleider NaarNieuweHoogte Expedities

aanverwante berichten:

• Profiel Wilco van Rooijen
• Profiel Niels Koekkoek