Lapland expeditie

2-apr-2008

Foto's Lapland

zie voor meer prachtige foto's de foto en film knop op expeditienet.nl

2-apr-2008

Zondag 31 mrt

Vandaag was het motto: hoger, dieper, verder. Het werd een soort mantra, als je stuk begon te raken moest je het gewoon herhalen. Hoger, dieper, verder etc, etc. Uiteraard was het afkomstig van de initiator Frits. Er werd gisteravond nog wat op gebromd maar we wilde weer de heuvels in. In de sauna spraken er al een paar wat andere ideeën uit. Zoals morgen gewoon ‘lekker’ wandelen, maar het zou gelukkig toch weer anders uitpakken. Want nadat we gisteren de tocht erop hadden zitten, begon het te sneeuwen. Later vanuit de Finse sauna was het een pracht gezicht. Al rollebollend in ons nakie door de verse laplandse sneeuw. Vanochtend hingen de bomen vol met het verse pak sneeuw. Schitterend! Wat was dit mooi, en het was niet eens 15 graden onder nul.
We begonnen vol goede moed maar wat bleek al snel dat onze cross country ski's voor geen meter meer wilde glijden. De temperatuur was ongeveer een halve graad onder nul en dat is precies de temperatuur waarbij de sneeuw smelt en enorm blijft plakken. Hele plakkaten sleepten we onder en op de ski's mee. Het was duidelijk, de route richting de heuvels en bevroren meren gingen we niet meer halen. We probeerde elkaar netjes af te wisselen en om en om de kop te nemen. Af en toe moesten we toch in de bossen hier en daar een heuvel/berg op en lag de een na de ander in de sneeuw te zwemmen.
Uiteraard niet geheel zonder leed vermaak want het was voor iedereen zeer herkenbaar om bijna niet uit de sneeuw te kunnen opstaan met die latten onder je schoenen. Ze gaan namelijk niet uit zoals bij normale ski's. Gelukkig konden we heel wat hilarische valpartijen en zwempartijen in de sneeuw vastgelegd op video en foto.

Naarmate de dag vorderde sloeg de vermoeidheid van 3 dagen cross country skiën wel toe. Het tempo zakte en er waren steeds minder vrijwilligers om te sporen. We zouden aan het einde van de dag opgepikt worden bij de weg maar het bleek nog een hele klus te zijn om die te bereiken. Maar uiteindelijk kwamen we na vele bosomzwervingen weer op de weg uit en ontlaadde de zichtbare blijdschap in een alles bepalende groepsfoto met humor;-)
We moesten nog enkele kilometers langs de weg door dikke sneeuw ploegen alvorens we in de bus met aanhanger van Hannu mochten stappen. Hij bracht ons 40km verderop naar een prachtig chalet (uiteraard met sauna) waar we onze bezwete kleren en lichamen konden wassen.
Uiteraard ontstond er een uitgelaten stemming want de missie was volbracht en dus konden we de Wiskey (weer) te voorschijn halen en de succes sigaren worden opgestoken. Natuurlijk hadden de echte bikkels energie over en werd de basis gelegd voor een stevige iglo. Helaas was voor sommige avonturiers de verleiding van de Wiskey, warmte en sterke verhalen te groot en kwam de bouw van de iglo niet verder dan de basis. Maar er moet altijd wat te wensen over blijven en wie weet maken we de klus af op spitsbergen!

 
Ik wil graag afsluiten met een mooie gezegde die op ons ook zeker van toepassing zal zijn:

“Niemand komt terug van een reis zoals hij ooit vertrokken is”

Maar laat het in vredesnaam niet onze laatste zijn;-)
 
Wilco van Rooijen
NaarNieuweHoogte expeditiereizen.

2-apr-2008

Zaterdag 30 mrt

We stonden om 8.00u op en hadden allemaal een diepe slaap achter de rug. Ik denk dat we een competitie hadden kunnen houden qua snurken. Ik sliep met Frits, Gert-Jan en Johan. We wisten niet wie nu de meeste herrie had gemaakt want uiteraard ontkende iedereen zijn betrokkenheid.
Om 9.00u gingen we ontbijten. Een ontbijt met alles erop en eraan. Om 9.45u gingen we van start. Eerst door de bossen, daarna richting de bergen. Niet de bergen waar je in eerste instantie aan denkt want de hoogste berg in Finland is slechts 1400m. De berg die we in zicht kregen was de Pipokero (771m). Maar eerst vervolgde we onze route naar de Tappuri hut voor een heerlijke kop koffie net lunch.
Voordat we daar aankwamen moesten we eerst even flink tegen de wind in boxen. Hoe hoger we kwamen, des te kouder de wind werd. Even twijfelde Christina over de route maar al snel doemde de hut op. We waren blij dat we de hut hadden bereikt en even een welverdiende pauze konden houden.
Plots ging de deur open en kwam er een man men een baard om de hoek met een hond. Hij vertelde dat we een probleem hadden want zijn zoon lag met hoofdpijn in de hut. Later bleek eenvoudig dat hij gewoon de hut voor zichzelf probeerde te houden. Wat tegen de Finse regels is, want je wordt geacht na een nacht weer verder te trekken.
Uiteraard heeft de man spijt gekregen van zijn actie want binnen gekomen werd het een komische aangelegenheid en vooral lachen. Stil en rustig waren we dus niet. Maar daar vraag je ook om met zo’n actie.
We hadden worsten meegenomen om warm te maken/ te bbq in de kachel. En dat bbq had zeker wel wat zo met zijn alle in dat kleine hutje.
Na de pauze vervolgde we onze weg de berg op waar we in de verte rendieren naar eten zagen zoeken. In de ochtend hadden we nog een dood rendier gepasseerd. Hij lag heel triest in een kuil en had zijn ogen nog open. Het leek onwerkelijk maar het jonge dier had het voorjaar niet overleefd. Zijn moeder liep een paar honderd meter onrustig heen weer. Uiteindelijk beklommen we niet de top van de heuvel omdat er steeds meer rotsen te voorschijn kwamen en de cross country ski's hier ook niet geschikt voor zijn. Uiteindelijk mochten we aan de afdaling beginnen en werd het dikke pret. Op de cross country ski's valt nl ook moeilijk af te dalen en vielen we bijna met zijn alle om de beurt de diepe sneeuw in.
Het uitzicht vanaf de berg/ heuvel was wel fabuleus. Prachtige dreigende donkere luchten met tot de horizon bossen en bevroren meren. Het weer was 180 graden tegenovergesteld aan dat van gisteren. Nadat we afgedaald waren was de koude wind weg en konden we over de bevroren meren en door de bossen naar de hut. We kwamen moe en voldaan om 17.30u aan bij de hut. Eerst lekker ontspannen bijkomen met soep en brood, daarna lekker de buitensauna in en daarna aan de wijn, Wiskey en thee. Daarna had Christina weer een uitstekende maaltijd bereid en kwamen de sterke verhalen weer los totdat de laatste weer naar bed ging. Moe maar weer zeer voldaan. Welterusten. Wat een wereld!

2-apr-2008

Vrij 28 mrt

Om 8.00u zitten we aan het ontbijt. Het is zeer uitgebreid, koffie, thee, broodjes, yoghurt, brood, havermout, kaas, worst etc. Om 9.00 passen we de schoenen en de ski's. Chritina (een echte Lapse vrouw;-) onze gids was er ook om 9.00u en daarna reden we weg om afgezet te worden. Om 10.00u staan we  gepakt en  bezakt in de sneeuw. Al bij de eerste heuvel gaan er 4 onderuit met het naar beneden glijden. En Frits gisteren nog vertellen dat we allemaal minimaal 25 jaar ervaring hadden in piste skiën. Maar laat dit nu net iets anders zijn. De ski’s zijn net wat breder dan langlauf ski's en de stokken zijn qua lengte tot oksel hoogte.
Het weer is prachtig, strak blauw, koud en zeer droog. De eerste uren lopen we door sparrenbossen, af en toe een heuvel en af en toe steken we een vlakte over. We zien heel veel sporen van vogels, rendieren, konijnen etc. Maar ze laten zich niet in het echt zien. Vanuit de bus hebben sommige echter wel wat rendieren gezien! We zien wel enorme kuilen in het bos in de sneeuw, waar de rendieren in liggen te slapen ‘s nachts.
We probeerde om het uur, 5 min pauze te houden en wat te drinken en te eten We begonnen met 5 minuten om de beurt op kop te sporen. In het begin was het nog een chaos maar er kwam steeds meer discipline in. Christina gaf af en toe aanwijzingen of we meer naar links of rechts moesten. Om 13.30u hielden we een grote pauze en kwamen de befmatjes (bever matjes) van pas. We hadden de smaak te pakken en iedereen vond het prachtig. De stilte was en is enorm. Zo boven de poolcircel is het dicht bij de natuur. Na mate de tijd vorderde werd het wel steeds zwaarder. Vooral Rob kreeg het loodzwaar, terwijl hij de avond ervoor nog hard riep dat het nooit zo zwaar kon worden als de “three peak Challenge” van vorig jaar.
En uiteraard hoe zwaarder je het hebt moe meer we met zijn alle  staan te lachen, hoezo leedvermaak. Maar als er een goed tegen zijn verlies kan is Rob het wel. Een keer beklommen we een zware steile helling waar we in de bochten 180 graden met de ski's moesten draaien. Meerdere personen hadden moeite met de helling maar Rob moest het betreuren. Gelukkig kon hij er zelf om blijven lachen en wilde hij zelfs op kop.
We hadden prachtig uitzicht op de bergen o.a de Pyhakera. Aan het einde van de dag kwamen we aan bij een enorme brede rivier bedekt met een pak sneeuw. We staken deze over en maakte nog een mooie lus. We waren inmiddels zo'n 6 uur onderweg en de vermoeidheid begon toe te slaan. We cruisden een snowscooter spoor en besloten via dat spoor terug te gaan richting de hut in Kettomella dat aan de andere kant van de rivier lag. Je zou denken dat het via zo'n scooterspoor makelijker zou lopen maar we bleken er meer moeite mee te hebben. Dat bleek ook verklaarbaar omdat je in zo’n spoor nog meer je evenwicht moet zien te houden.
Met de hut inzicht nam het tempo weer toe want iedereen was toe aan een bord met soep. Daarna de houtgestookte sauna en wasbeurt in de sneeuw en daarna de heerlijke maaltijd van Christina. Uiteraard hadden we zelf voor de goede wijn en aperitieven gezorgd en konden we daarna moe maar voldaan het bed in.

2-apr-2008

Do 27 mrt Rauhala

We vertrokken om 12.00u vanuit A'dam en kwamen om 15.00u aan in Helsinki. Het is een uur later in Finland dus eigenlijk was het 4 uur vliegen. Om 16.45u vlogen we door naar Kittila (ruim boven de poolcirkel) en om 18.00u zette we voet op de bodem van het Finse lapland. Hier zijn de winters nog zoals ze bedoeld zijn. Echt koud, wit en ‘fun’. In Helsinki lag er al een pak sneeuw maar hier boven de poolcirkel is het nog even meer winter. Als je goed je neus ophaalt (adem halen) dan voel je die snijdende kou. Een machtig gevoel. In de aankomst hal staat onze gastheer Hannu al klaar. Het blijkt dezelfde man te zijn die Marc en mij 8 jaar! geleden ook ophaalde voor onze Zuidpool training.
We reden Kittila uit en na 40 min rijden kwamen we aan bij zijn ' lodges' langs het 10km2 grote bevroren meer. We liepen het meer op en besefte hoe bizar het eigenlijk is om na een paar uur vliegen in zo'n winters landschap te staan. Tot aan de horizon alleen maar natuur, bevroren meren, gigantische sparen bomen en prachtige witte heuvels en bergen. Het was inmiddels 20.00u en we konden aan tafel. Net als in het jaar 2000 stond de tafel weer vol met heerlijke eigen gemaakt eten. Uiteraard de nodige humoristische opmerkingen van de Rotery boys en het was duidelijk dat we lol hadden.
Na het eten hadden we de briefing en was er even consternatie over de af te leggen route met wel of geen gids en de te kiezen strategie. Cross country skiën is nu eenmaal wat naders dan alpine skiën zoals wij dat kennen.
Maar uiteindelijk waren we er uit. Morgenochtend 8.00u op. Om 9.00u materiaal ski's en schoenen passen en om 10.00u beginnen met de tocht. We werden voor het naar bed gaan nog op prachtig noordenlicht getrakteerd. Zo mooi had ik het nog nooit gezien! Echt de beelden uit een boekje. Het leek of de horizon in brand stond met groene rook. Dit was een mooi moment om de dag mee af te sluiten.

14-dec-2007

Het programma

On the skies to the Lappish mountains – in its forests – on its lakes. Our tour  takes place in the Pallas-Yllästunturi National Park -  in the unspoiled surroundings of the West Lapland fell areas.  During the 3 tour days time we make daily a distance of 20 km and  stay overnight in wilderness huts.
 
Donderdag 27/3
Vlucht Amsterdam-Helsinki-Kittila, transfer naar Rauhala, diner en overnachting.
 
Vrijdag 28/3
In the morning . Seeing through the luggage and equipment. Today the tour starts from Rauhala via Keimiöjärvi to Pallasjärvi. Our days distance is ca 20 km in open fell areas and forest grounds. On the way there is possibilities to make breaks on leans to and in small cottages. In the destination sauna and dinner together and we have a nice warm evening. Getting good rest for the next days tours.
 
Zaterdag 29/3
Today our route goes in wooded forest areas and fell grounds to Nammala wilderness cottage. Dinner and overnight stay. Tonight we do not have the sauna possibility.  The day distance is ca 18 km.

Zondag 30/3
Our todays tour goes first through the fell areas on the fells of Pallas-Ounas to Hannukuru wilderness hut. From a good rest we continue to Sarrinkangas for our car for transportation to Rauhala. Dinner and overnight.  The days distance is ca 21 km.
 
Maandag 31/3
Na het ontbijttransfer naar de luchthaven in Kittila en terugkeer via Helsinki naar Amsterdam.

 

14-dec-2007

Het expeditie team

Het Lapland Xpedition TEAM 2008 bestaat naast Wilco uit:
- Frits Visser
- Johan Brand
- Hans Gobel
- Jacques van der Leer
- Gerard van Breen
- Richard Hasselaar
- Sep Visser
- Dolf van Eldik
- Eric Grave
- Robert Klifman 
-Gert-Jan Nijman   

Helaas kon wouter tiems op het laatste moment niet mee wegens ene blessure. Maar we nemen Wouter figuurlijk mee op expeditie. Tenslotte heeft hij alle voorbereidingen mee gedaan.                                                                                                         

Kijk snel op de profielen van de TEAMleden voor meer informatie!

14-dec-2007

Team STAR heet u welkom

        Welkom bij "snowshoeing with the stars"

Het doel is om boven de pool cirkel een tocht a f te leggen van wildernis hut naar wildernis hut. Hoe dit avontuur van 27 maart tot en met 31 maart gaat verlopen kunt u vanaf nu 'live' volgen.

Lees de ontwikkelingen van het ilustere gezelschap van 12 mannen onderleiding van de initiator Frits Visser hoe zijn de ontberingen zullen doorstaan en REAGEER!

Wilco van Rooijen, uw expeditieleider, namens de organisatie: Naar Nieuwe Hoogte expeditiereizen.