12/02/2004

Door: Wilco van Rooijen
Vanuit Utrecht vertrekken we, Cas van De Gevel, Ron Doorakkers en Wilco van Rooijen, naar Argentiere la Bessee alwaar we zullen verblijven in Gite de moulin de papillion

 Om 11.00u kwamen we aan in Argeniere de la bessee. We besloten een kijkje te gaan nemen in het dal van de Vallee d’etre les Aygues. Toch de klimspullen maar mee genomen want je weet maar nooit. We lopen het prachtige dal door naar achteren en na twee uur lopen op onze tourski’s begon Ron melding te maken van brandende hakken. Niet veel later was het kwaad al geschied Ron’s beide hakken vertonen grote bleodblaren, waarop Ron besluit terug te keren. Nog meer tegenslag dreigt want, Cas zijn tourskibinding op zijn zelfgemaakte ‘mini’ skies van 1.20m staat op het punt van breken. De schroeven zijn weer eens los komen te zitten. Geërgerd gaan we door. We dalen eerst verder af de kloof in, steken een stroompje over en klimmen aan de overkant van de stroom weer tegen de heling op. Nu zonder ski’s. Een uur later stonden we onder aan de waterval. Prachtig om te zien. Het is inmiddels 15.00 uur. We hebben natuurlijk al lang besloten om de waterval in te duiken en de ijscondities blijken voortreffelijk. We wisselen elkaar af, touwlengte na touwlengte gaan voorbij. Voor mij is het wel weer even wennen om na een lange tijd weer het juiste gevoel te krijgen bij mijn bijlen en stijgijzers. Voor Cas is dit iets makkelijker omdat hij net 3 maanden terug is van zijn succesvolle expeditie naar de Thalay Sagar (6904m) waar hij veel ijsgeklommen heeft. Na de vierde touwlengte beseffen we dat we rechtsomkeert moeten maken willen we voor het donker terug bij Ron en de auto zijn. Maar we willen te graag en spreken dus af nog één touwlengte te doen. Maar na de vijfde touwlengte hebben we zicht op de zesde touwlengte en die ziet er zeer spectaculair en uitnodigend uit. Ik wil ook die touwlengte graag doen en Cas grapt dat hij zijn koplamp express al meegenomen heeft. We kennen elkaar langer dan vandaag en het is zeer zeker niet de eerste keer dat we in het donker of midden in de nacht de weg terug moeten zoeken. Het zal ook vast en zeker niet de laatste keer zijn.
Tijdens die zesde touwlengte valt de schemer in. We gaan abseilend over de bevroren waterval naar beneden. Er zitten natuurlijk geen abseilhaken in de waterval of de rotsen dus maken we zogenaamde Abalakovs. Dit zijn twee gaten die je met je ijsboor naar elkaar toe boort en daardoor heen een touwtje hangt en afknoopt. Daaraan kun je dan abseilen zonder een ijsboor te hoeven zetten en op te offeren. Bij de derde touwlengte abseilend staan we de Abalakovs te maken in het maanlicht. Even later staan we weer beneden en dalen verder af door de sneeuw en pakken onze ski’s en skiën in het donker naar beneden. Uiteraard met het nodige vallen en opstaan. Om 21.00u staan we weer voor de Toyota Landcruiser en zien we Ron eruit kruipen die blijkbaar heeft liggen te slapen. Hij begon zich al wel een beetje zorgen te maken. Hij had al een plan bedacht. Om 22.00u zou hij weg gaan om de rest van de mannen te waarschuwen en om 23.00u zou hij de helikopter gaan bellen….

Deze maandag slapen we eerst uit daarna gaan we lekker uitgerust op weg naar het ski dorp Ceillac. Hier maken we een aantal sponsorfoto’s van Wilco en Ron. Hierna gaan we met zijn drieën de waterval in waarin we al klimmend de route les formes du chaos volgen, zonder problemen komen we deze dag door.

Download Wilco aan het ijsklimmen.wmv

 

 

Vandaag staat een poging om de hut van de Meije te bereiken (3450m) op het programma. We staan om 6uur op, vertrekken om 7 uur en komen aan in La Grave op 1400 meter om 8.30 u. Om 9uur gaan we met tourski’s, sneeuwrackets en rugzakken op pad. Eerst moeten we even zoeken want in de winter heb je geen geprepareerd pad en bewegwijzering. We kiezen met ons alpiene instinct de ‘juiste’ route. Al snel blijkt dat we veel te ver naar rechts uitkomen van de gletsjer onder de Meije Noordwand. We dalen weer af en traverseren naar een graad. Onderaan de graad binden we onze tourski’s en sneeuwrackets op de rugzak. De verleiding is groot om ze hier al achter te laten voor de terugweg maar wie weet kunnen we ze straks nog hard nodig hebben. De graad beklimmen we tot we op een vlakkere steen helling uitkomen. We proberen het weer met de tourski’s en sneeuwracket. Maar de sneeuw is keihard bevroren en glijden voortdurend weg. Achterlaten die dingen en gewoon op de stijgijzers verder is het motto. Ik kom moeilijk in mijn ritme. Het zoeken naar de juiste route, het wel of niet gaan op de tourski’s of stijgijzers vreet de nodige energie. De tijd dringt ook nog eens. We moeten maar liefst een afstand van 2000 hoogtemeters overbruggen om de hut te bereiken op 3450m. En dat terwijl het omstreeks deze tijd van het jaar om 18.00uur donker is. Maar dan….. eindelijk we komen in een ritme en stijgen gestaag door. Het landschap veranderd en tijdens een pauze raken we al overmoedig en stellen dat we de hut vandaag gaan halen. Het verstand en de ervaring zegt: pas op, maar het gevoel overheerst en daar leven we van op. Het is inmiddels 13.00uur en we zitten op 2500 meter. Nog ruim 1000 meter te gaan. We klimmen stug door maar de twijfel slaat al enigszins toe. We zijn stil, ieder klimt met zijn eigen gedachte rustig in zijn eigen ritme door. Het wordt zwaarder en zwaarder. Op het einde van de steile steen helling houden we een kleine drinkpauze en voelen we de koude wind. We rillen en willen snel weer door. We gaan de sneeuw in en moeten eerst een steile sneeuw helling beklimmen voordat we op de gletsjer zijn. De sneeuw is hier poederzacht en we zakken dan ook tot onze knieën weg. Je zet een stap, vervolgens trek je het andere been er weer uit. En dan…21, 22 en opnieuw. En dat totdat je het zat bent. Dan neemt de ander het over. Als we eindelijk op de gletsjer aankomen houden we plots stil en constateren we dat we het niet meer gaan redden. Het is inmiddels 15.00u en we bevinden ons op 2800 meter. Volgens Ron zijn horloge stijgen we ongeveer 180 meter per uur. We hebben nog maximaal 3 uur daglicht. Na snel rekenen stellen we vast dat we de hut op 3450 meter niet meer voor het donker zullen halen. Op een niet geplande bivak zitten we niet te wachten. Bovendien ziet het couloir van Gavalotte, onze route er erg slecht uit qua condities. Er is nauwelijks ijs in de wand en de route die we willen beklimmen lijkt geen sinds op de foto zoals we die kennen uit het klimgidsje. We maken nog een videoshot en wat fotootjes en keren na 6 uur zwoegen keren we om. We dalen pijlsnel af door de sneeuwcouloirs door ons gewoon op de rug naar beneden te laten glijden. De kunst is om je snelheid in de hand te houden en vooral niet met je stijgijzers over de kop te slaan. Op deze manier lukt het ons om nog weer voor het donker bij de auto terug te keren. We zoeken een café op en proosten met een biertje en een knipoog: het was een goede training!
We vormden een hecht team en de basis in de bergen tussen Ron en mij is gelegd!
Ook met Cas klikt het goed..

Download IJsklimmen in Freisinierre.wmv

 Parapente vlucht vanaf de Prorel 2566m, Briancon.
Mijn eertste parapente vlucht met ski’s onder vanaf de sneeuw met een klein rugwindje.
Cas filmt en ziet mij in de afgrond verdwijnen. Een seconde later ‘draagt’ de parapente en begint te klimmen. Ik schreeuw het uit. Vliegen is echt een sensatie. Elke keer weer vlinders in de buik. Het ultieme vrijheidsgevoel. Woeooooooh! Ik cirkel nog wat boven skipistes en zie de autootjes rijden van A naar B, hier in de lucht voel ik de tijdloosheid. Het vliegen maakt me letterlijk los van onze rationele tijdklok indeling. Ik voel de bergen om me heen en verplaats me als een vogel, letterlijk door aan de touwtjes te trekken bepaal ik zelf waar ik terecht ga komen. Als ik land op de vooraf gesproken plek langs de weg zie ik de automobilisten jaloers kijken. Ik ben weer geland in het dal der verplichtingen.
Even later pikt Cas mij weer op met de auto.

In de middag doen we nog een watervalklim in de Fournel.Route links van de Hiroshima 3 (bosroute).
De route valt erg tegen het is te warm, de watervallen smelten en de wens op een spectaculaire sleutelpassage gaat niet in vervulling.

Download Ongeluk Cas ijsklimmen.wmv

 Fressinieres, Directe des ombres 5, inmiddels heeft Jeroen Kuipers zich bij ons aangesloten.
We rijden door het prachtige dal van Fressiniere. Over de besneeuwde weg klimt de Landcruiser in vierwiel drive omhoog. Onderweg komen we nog een gestrande auto tegen met 2 klimmers die verwoede pogingen doen om sneeuwkettingen onder de voorwielen van hun auto te krijgen. Ze vragen ons om wat gereedschap en helpen ze. Maar na een nieuwe poging breken de sneeuwkettingen en is het einde oefening voor hen. Wij rijden gestaag door tot we niet meer verder mogen. We pakken de rugzakken en klimmen naar het begin van de waterval. Een prachtige waterval van enkele honderden meters met spectaculaire ijsgordijnen.
Jeroen gaat voorop en klimt in een keer twee touwlengte uit. Ik volg en leg de rest op video vast. We hebben het naar ons zin hoewel we weten dat we risico’s aan het nemen zijn. Wederom is de temperatuur veel te hoog en loopt het water langs het bevroren ijs naar beneden. Om ons heen worden de gevolgen steeds duidelijker. Vallen de ijsformaties met doffe dreunen. We staan al even op de standplaats na de derde touwlengte als Cas in eens roept: “ik ben geraakt door een stuk ijs”! Als hij verder omhoog klimt blijkt zijn hele gezicht onder het bloed te zitten. De wond blijkt gelukkig mee te vallen maar duidelijk zichtbaar spreekt hij uit dat hij ervan baalt. Hij zegt dat hij vanochtend al aanvoelde dat er iets fout moest gaan. Uiteraard wordt Cas aan alle kanten goed op de foto en video gezet. Het lijkt SBS-6 wel roept hij uit. Bekomen van de schik besluiten we na de zoveelste vallende ijspegels om zo snel mogelijk af te dalen. Het is hier niet langer safe. We zijn geloof ik ook de laatste klimmers die hier nog zijn. Zonder kleerscheuren staan we even later weer onder aan de nog ‘half’ bevroren waterval. Toch weer mooi geklommen in een uniek amfitheater van loodrechte ijspilaren en ijsgordijnen.

In de middag maak ik nog een parapente vlucht vanaf de Prorel. Tijdens de start verlies ik mijn linker tourski’s. Ik heb mijn parapente netjes uitgelegd en aan mijn harnas gekoppeld. Vervolgens wil ik in de binding van de ski stappen als die plotseling onder mijn schoen weg schiet. Als een pijl schiet de ski over de rand heen en gaat er als een komeet van door.
Geen beginnen aan om die nog te gaan zoeken. Het is 16.30uur en de liften zijn net gesloten.
Dan maar zonder ski’s. Ik begraaf de overgebleven ski en start in enkel diepe sneeuw met een zacht rugwindje. Maar… enkele seconden later vlieg ik weer en hang ik aan de 1 mm dunne dyneema lijntjes van mijn super lichte parapente. Ik cirkel nog boven de berghellingen op zoek naar mijn verloren ski. Maar geef het al snel op. Ik ga morgen wel met de eerste skilift omhoog en zoeken. In het dal staan mijn trouwe supporters Cas, Ron en Jeroen me al op te wachten. Ik land met op de achtergrond de ondergaande zon. Het was weer een TOPdag.

Download Parapente vlucht vanaf Prorel.wmv

In Briancon pak ik nog éénmaal de skigondel naar de top van de Prorel. Ik koop een kaartje, leg uit dat ik mijn ski verloren ben, laat mijn mobiele nummer achter en ga omhoog. Tijdens de rit omhoog kijk ik letterlijk mijn ogen uit. Maar geen ski te bekennen. Boven vertel ik nog een keer het verhaal aan de lift bediende. Dan ga ik zelf op onderzoek uit. Ik sta op de rand vanwaar ik gisteren ben weggevlogen. Eerst graaf ik de overgebleven ski uit en bind hem op mijn rugzak. Ik doe de rugzak om en schat de val linie van de verloren ski in. Vervolgens daal ik op mijn oude afgezaagde ski’s van 1.10m de steile helling af. Niet gewend de korte ski’s in de steile helling duik ik al snel ongecontroleerd voor over de helling af. Als ik tot stilstand kom kijk ik omhoog en blijft mijn oog steken op de ‘verloren’ ski. Is het hem echt? Buiten adem klim ik zo snel als ik kan naar de rotsen waar ik denk hem te zien. Nogmaals glij ik uit, opnieuw klauter ik op. En dan het antwoord…. Het is hem echt! Vol ongeloof bind ik de kleine ski’s op de rugzak en klik mijn vertrouwde tourski’s onder mijn schoenen. Ik geniet weer! In een prachtig zonnetje daal ik pijlsnel over een net geprepareerde piste naar beneden.
Daar wachten Cas en Ron mij vol ongeloof op. Geluksvogel roepen ze!

Hierna aanvaarden we de terugreis naar Nederland…..

Download De eerste waterval beklimmen.wmv