Maandag 5 januari 2004

Friesche Vlag "BREAKER"
Everest 2004

Wilco van Rooijen opnieuw naar de Mount Everest

Door Jos Steehouder

UTRECHT - De Utrechtse alpinist Wilco van Rooijen (36) doet in april en mei 2004 een nieuwe poging om de Mount Everest zonder zuurstofflessen te beklimmen en vervolgens met een bestuurbare parachute (parapente) af te dalen.

Van Rooijen wordt tijdens de Friesche Vlag Breaker Everest 2004 Expeditie in april en mei 2004 gesteund door twee Nederlandse alpinisten en de Nepalese sherpa Ang Mingma. De Nederlandse deelnemers zijn Rex Snelder uit het Gelderse Groessen(36) en Ron Doorakkers(34) uit Tilburg. De beklimming van het viertal wordt gesponsord door de firma Friesche Vlag en moet de ’pompeblêden’ uit Friesland op het topje van de Mount Everest brengen.

Wilco van Rooijen is beroepsavonturier. Hij beklom toppen in de Alpen, Himalaya en de Andes. Met Marc Cornelissen samen bereikte hij op eigen kracht zowel de Noordpool als de Zuidpool. In mei 2002 beklom Van Rooijen samen met Hans van der Meulen uit Leersum de Mount Everest via de noordkant. Het was een bijzondere en veelbelovende expeditie. De twee alpinisten deden alles zelf, maakten de tocht zonder zuurstofflessen en Van Rooijen wilde per parapente van de top af vliegen.

De harde wind en snijdende kou speelden het duo echter parten. Eerst ging de parachute verloren in het slechte weer, zodat een vlucht vanaf de top was uitgesloten. Daarna raakte Wilco van Rooijen te verzwakt om de laatste 1000 meter tot de top op een verantwoorde manier te volbrengen, en moest hij besluiten met de spullen terug te keren naar een veilig kamp. Van der Meulen ging solo verder en slaagde in zijn missie; hij was de eerste Nederlander die zonder extra zuurstof de top wist te bereiken.

Voor Van Rooijen stond snel vast dat hij een nieuwe poging zou gaan wagen. Hij ziet de top van de Mount Everest als de ’derde pool’ op de wereld. Als hij erin slaagt de Everest te beklimmen, is hij de enige Nederlander die op eigen kracht de drie meest onherbergzame plekken van de aarde heeft bereikt.

De expeditie gaat honderd procent ’puur’ te werk. ,,Jochem Uytdehaage had ook geen zuurstofcylinder op zijn rug toen hij olympisch kampioen werd’’, trekt Van Rooijen de vergelijking met een andere illustere Utrechter. ,,Zuurstof in flessen is voor mij hetzelfde als doping.’’

De afdaling die hij beoogt is wellicht nog spectaculairder dan de beklimming. Met een zogeheten parapente, een bestuurbare parachute, wil hij vanaf de top (8850 meter) naar beneden vliegen met zijn valscherm in de kleuren van de Friese vlag. Van Rooijen: ,,De meeste slachtoffers op de Everest vallen tijdens de terugtocht naar het basiskamp. Normaal duurt die terugtochttwee dagen; ik zal het in slechts tien minuten doen. Zo ben ik veel sneller terug op zuurstofrijke hoogte waar ik kan herstellen.’’

Rex Snelder en Ron Doorakkers zullen de terugtocht te voet ondernemen. Ze zijn nog relatief onbekende alpinisten, maar hebben hun sporen in de bergsport en in andere extreme buitensportexpedities verdiend. Zo voltooide Snelder twee keer de Raid Gauloises, een ongeveer duizend kilometer lange nonstop-race waarin de deelnemers zich onder andere hardlopend, met mountainbikes en in kano’s door onherbergzaam gebied moeten verplaatsen. In 2000 vond deze race plaats in Tibet en Nepal, twee jaar geleden in Vietnam. Duursporten zijn hem op het lijf geschreven: survivalruns, marathonlopen, wielrennen, kanoën en zeekayakken. ,,Als het maar vér is en láng duurt’’, zegt Snelder. Op de Mount Everest voegt hij dit jaar het begrip hóóg aan zijn lijstje van liefhebberijen toe. Ook Ron Doorakkers is een klimmer en duursporter pur sang. Hij leidde beklimmingen naar de Mount McKinley in Alaska, niet de moeilijkste, wel de koudste berg op aarde.

De expeditie weet zich tijdens de toppoging vanaf de Tibetaanse noordkant verzekerd van de steun van de Nepalese sherpa Ang Mingma, met wie Van Rooijen twee jaar geleden op de flanken van de Everest kennismaakte. ,,De sherpa's hebben weinig of geen aanpassingsproblemen met de hoogte, deze man zit bovendien helemaal op mijn golflengte’’, zegt Van Rooijen.

Het zal deze sherpa nog niet eerder overkomen zijn dat hij op het topje van de berg gevraagd wordt zijn klimpartner een duwtje te geven.