Volg de voortgang van de expeditie via satelietbeelden van GoogleEarth.
18-aug-2006
Dankwoord Wilco van Rooijen
Beste toppers!,
Helaas heb ik veel mensen moeten missen bij mijn aankomst op Schiphol en daarmee veel van jullie ongetwijfelde INSPIRENDE spandoek teksten i.v.m de prijsvraag om een North Face tas te winnen. Door alle comotie omtrent de evt. terroristische aanslagen op Londen Heathrow was mijn vlucht gecanceld en daarmee was het een totale verrassing met welke vlucht ik zou vliegen vanaf Londen. Tot mijn grote verrassing hoefde ik bij aankomst om 13.00u op 16 aug. niet te wachten op mijn vlucht van 21.00u! in de avond maar was de Britisch Airway 'lady' zo aardig mij op een vlucht van KLM te zetten om 14.00u! Ongetwijfeld zullen jullie kunnen begrijpen dat ik na 10 dagen reizen vanuit het bc van de K2 het wachten wel zat was en grettig gebruik heb gemaakt van de snelle vlucht via KLM naar A'dam. Op weg naar mijn eerste beloofde 'Guiness' biertje van mijn trouwe webmaster en organisator Maarten van Eck.
Maar niet getreurd, voor alle fans die hun spandoeken met de prikkelende teksten al klaar hadden liggen: stuur een foto met tekst en spandoek naar info@expeditienet.nl en alsnog zullen de beloofde North Face tassen naar de meest fantastische inzendingen verstuurd worden. Bovendien maakt iedereen kans op een tas want als je een reactie stuurt op dit bericht dan zullen er nog eens 3 tassen verloot worden onder de reacties! (P.S: winaars zullen bekend worden gemaakt via deze weblog!)
Dan nu mijn ECHTE, OPRECHTE dankwoord! Zonder jullie bezoekersaantallen en alle reacties zou deze expeditie niet die beleving hebben opgeleverd die het heeft gedaan. Dankzij de geweldige techniek en de inzet van jullie allemaal geeft het mij toch elke keer weer het gevoel dat ik er nooit alleen voor sta. Met alle steun betuigingen en medeleven geeft mij dat elke keer weer een enorme mentale oppepper. Met z'n allen zijn jullie mijn 'mental coach' zonder dat jullie dat beseffen. De reden dat ik alle mogelijke manieren gebruik om jullie zo veel mogelijk te informeren met dagboeken/ tekst/ foto's/ video etc via de weblog/ radio/ TV en de kranten is omdat ik van van een ieder van jullie persoonlijk toch elke keer weer al die reacties en na de hand de statistieken van de website bezoekers zie!
Wat de expeditie betreft, heb ik er niet alleen alles aan gedaan, maar ook niet te vergeten ons hele basiskamp: Maarten (de webmaster), Ab (de weerman), Michel (de sponsorbehartiger), Niels (mijn zakelijke partner) en niet te vergeten Heleen (mijn vrouw die zeer veel taken heeft waargenomen zeker in crisis situaties) En last but not least dank aan mijn grote en trouwe sponsoren die mij alle kansen gunden en ook mogelijk maakten, ik noem ze nog maar eens even: Polar, DHL, Nashuatec, Olympia-uitzendburo, The North Face, Rhinofly, Right To Play.
Doel niet gehaald? Dat is maar hoe je het bekijkt. Echt avontuur valt nu eenmaal niet te regiseren. Als het avontuur realiteit is kan het twee kanten op. Het kan heel goed gaan en het kan heel fout gaan. Het allerbelangrijkste is dat je heelhuids thuis komt. En dat is gelukt. We hebben de juiste keuzes met elkaar gemaakt en daarom zit ik hier nog aan de juiste kant van de lijn. Eerst op de Broad Peak het vreselijke nieuws dat Marcus de Oostenrijkse expeditieleider die een foute inschatting had gemaakt en daarmee het leven verloor. Vorige week het nieuws dat de 4 Russen die ik achterliet in het bc van de K2 het leven hadden verloren in een lawine op de K2. Het verschil tussen leven en dood, zeker op de K2, is als elastiek. Als je het iets te ver uitrekt is het voorbij.
Een goed of slecht gevoel? Ik heb een zeer goed gevoel aan deze expeditie overgehouden. Als je de lat hoog legt zijn de kansen nu eenmaal klein. Maar ik geloof er nog steeds in, ben er van overtuigd dat het me zal lukken. Niet alles lukt nu eenmaal in een keer. We hebben alles gegeven, niet alles gewonnen maar zeker NIET verloren. We hebben veel geleerd, een aantal zaken zal ik een volgende keer (ja, die gaat er zeker komen) anders organiseren, een aantal zaken wil ik volgende keer zelf in de hand kunnen hebben, nog meer regie maar uiteindelijk weet ik en zal ik ook respect moeten hebben voor de berg. De berg bepaald je 'ritme' en daar heb je je aan aan te passen en niet andersom. Als je een berg wilt forceren eindig je aan de andere kant van de lijn en daarmee beeindig je het leven wat TE mooi is. Daarom ga ik nu eerst weer genieten van alle mooie, lekkere dingen die het leven zo mooi maken!
Bedankt en tot mijn volgende expeditie!
Met sportieve groet,
Wilco van Rooijen
De Japanners hebben geprobeerd een route aan te geven met vlaggetjes maar de gletsjer stroomt zo hard en smelt met die snelheid dat de vlaggetjes geen dag overeind blijven staan. Gelukkig is Ryan hier al twee keer doorheen gelopen en volgt hij niet de route van de Japanners maar een route langs een grote, wild stromende rivier over het midden van de gletsjer. We moeten goed bij elkaar blijven want voor je het weet verdwijn je alleen in een zwart gat of zie je de andere achter een andere ijstoren verdwijnen om vervolgens niet meer te weten hoe hij gegaan is. Ik snap nu wel waarom we ‘relaxed’ in de middag vertrekken i.p.v. in de vroege ochtend. Het traject naar ABC op slechts 5400m duurt zo’n twee uur maar daarna volgt de zeer steenslaggevaarlijke helling van 45/ 50 graden naar kamp 1 op 6150m. Die helling moet je wel zeer vroeg in de ochtend nemen en niet om 10.00u als de zon er al in staat. We bereiken na gezamenlijk zoeken de uitweg uit de ijsvallei en bereiken vaste grond, de morenenrug onder aan de hellingen van de Abruzzi ridge. Daar stonden al twee 2-persoonstenten waar we zo konden induiken.
Eindelijk gaat om 17.00 ur NL-tijd de telefoon. Wilco stapt volkomen verrot het Basiskamp van de K2 binnen. Het was niet te doen. Om te beginnen hebben ze een hele slechte nacht achter de rug met in ieder geval drie gevallen van voortdurend overgeven. Om zo al te moeten beginnen aan de loodzware klus om kamp 4 te bereiken en daarna ook nog de route te zekeren naar de bottleneck met 500 meter touw was geen haalbare zaak. Er werd nog overwogen te wachten tot er versterking zou komen. (Het Italiaanse team komt nu ook omhoog). Ook dat idee is verworpen gezien de slechte weer vooruitzichten vanaf aankomende woensdag. Dan blijft er nog maar een harde en zure, maar volkomen juiste beslissing over. Afdalen naar een veilige omgeving!
De K2 heeft ondertussen zich wederom van zijn slechte kant laten zien. Ryan is getroffen door een steen op zijn knie. Niets ernstigs gelukkig, maar wel einde expeditie. Ook 
Gerard and Mick will try to transfer there climbing permit to Banjo’s permit. They still have time to consider another summit push. Wilco is considering the same thing. He will try to transfer to the Russian permit. Of course there is more to organize if he decides to stay a bit longer for another summit attempt.
All are back in BC-K2. Except an Italian expedition who today climbed toward Camp 3. Also the large Russian expedition is on the move. 
Wat een twijfel gisteren. Het is dan ook erg frustrerend als je de hele dag moet klimmen in bewolkt weer, met neerslag en nog steeds harde wind. Toch was dat conform de verwachtingen in de weermodellen. Om team 1 op het juiste moment op de juiste plek te krijgen was het noodzakelijk om ze het eerste stuk in minder optimale omstandigheden te laten vertrekken. Dat plan blijkt te werken. In mijn gesprek met Wilco heb ik, ook gezien de aanwezigheid van de twee Ieren, Gerard en Mick een weddenschap afgesloten dat ik 4 grote pints Guinness betaal als de weersverwachting uitkomt. Op de foto zie je de route naar kamp 2 vanuit kamp 1. (Foto genomen door Ryan Waters)
Bij aankomst in kamp 1 zaten daar nog de HAP's. Die weigerde in verband met het weer verder omhoog te klimmen. Dat is een serieuze tegenslag. Die mannen hadden ondertussen in Kamp 2 moeten zitten en daar tenten neer moeten zetten. Slechts door ingrijpen van Ryan die dreigde ze ter plekke te ontslaan en naar beneden te sturen kon er verandering in hun instelling gebracht worden. Als die HAP's niet vooruit klimmen met materiaal dan is deze toppoging gedoemd te mislukken. Op de foto kamp 1 VOOR de stormen van afgelopen week. De foto is genomen door Ryan Waters.
De minste wind nog steeds op zondagmorgen. Daarna een merkwaardig piekje op zondagmiddag gevolgd door weer een minimum op maandagmorgen. Deze variatie is eigenlijk alleen in het operationele model te zien. De andere ensemble oplossingen steunen deze uitbijter niet en ook het Amerikaanse GFS model toont geen enkele indicatie. Begin volgende week geeft het ensemblegemiddelde een geringe stijging om daarna weer op een stabiel niveau te blijven. In z’n geheel lijkt de windsterkte de gehele periode binnen de limieten te blijven.
Wilco is onderweg voor de ultieme K2 toppoging. Zoals elke reis begint ook deze met de eerste stap. Vandaag stond de tocht van BaseCamp naar het Advanced Base Camp K2 op het programma. Het hele team is vanochtend vertrokken na een langdurige discussie. Het probleem was namelijk dat het sneeuwde en af en toe licht regende. Ook stond er een forse wind. Nou niet bepaald de omstandigheden waarin je normaal gesproken begint aan een toppoging. Toch laten de modellen van Ab een duidelijk weervenster zien. Dat betekent dat de klimmers het eerste stukje van de tocht door de zure appel moeten bijten om op tijd op een punt aan te komen waar vandaan ze de echte toppoging kunnen ondernemen, precies op het moment dat het weervenster aanwezig is.
Na een lange en gevaarlijke tocht door de zogenaamde “Icefall”. Zijn ze nu dus aangekomen in ABC-K2 op 5244 meter hoogte. Het waait er hard (goed te horen door de satelliettelefoon) en het is er koud. Ze kijken nu uit over de gletsjer met torenhoge seracs (ijstorens) waarvan er eentje op het moment dat we bellen instort met donderend geraas. ABC ligt op een morene rug langs die gletsjer en ligt buiten de gevarenzone. Wilco heeft “mixed emotions” als hij de route naar boven bestudeert. De laatste keer dat hij hier was werd hij zwaargewond langs die zelfde helling naar beneden getransporteerd. 
Nog steeds hetzelfde beeld als de voorafgaande dagen, een duidelijk minimum in de periode van vrijdag t/m zondag. Daarna een lichte stijging die aan het eind van de periode weer lijkt af te vlakken. De pluim is op de laatste dagen wel wat breder en ook is er dan geen duidelijke “mainstream” te ontdekken. Enige onzekerheid dus over de periode volgende week woensdag t/m vrijdag. Opvallend is de dagelijkse variatie in de snelheid; in de middag een maximum en ’s nachts een minimum. Dit is typisch voor een hogedruksituatie waarin de aanwarming van de hellingen door de zon zorgt voor windeffecten overdag.
Het voordeel is nu dat Wilco uitstekend geacclimatiseerd is en noodgedwongen door het absoluut slechte weer ook nog veel rust heeft gehad in het Basiskamp van de K2. Het lange wachten frustreert hem wel, maar JULLIE AANMOEDIGINGEN EN GOEDE WENSEN hebben hem veel goed gedaan. GAAAAFFF! schreef hij in een mailtje vanavond. 
Speciaal voor deze toppoging heeft The North Face een mooie prijs voor jouw klaarliggen. De opgave is heel simpel. Stuur een mailtje naar 
Een beetje een lugubere vondst maar we hebben de overblijfselen gevonden van de beroemde Italiaanse solo expeditieklimmer Renato Casarotto. Hij is zeer beroemd geweest en geliefd. Hij kwam helaas om tijdens het beruchte 'zwarte jaar' 1986 op de K2. Dat jaar stierven er maar liefst 13 klimmers! Renato wilde in 1986 de beruchte 'Magic Line' afmaken door de Zuidwand van de K2 die Messner ooit begonnen was maar hem net niet gelukt was. Helaas kwam Renato nadat hij een begin had gemaakt met de route terug en kwam op een ongelofelijke lullige manier om het leven. Vlak voordat hij het basiskamp bereikte viel hij in een gletsjerspleet. Zijn verloofde (een zeer mooie vrouw) was in het basiskamp en had radio contact met hem vanuit de gletsjerspleet. Onmiddelijk gingen er mensen naar hem toe, trokken hem met een touw uit de spleet, hij stond even op zijn benen en zakte toen in elkaar en overleed. Ze hebben hem toen weer laten zakken en de gletsjerspleet werd zijn graf. Nu meer dan 20 jaar later komen zijn resten weer boven. We vonden zijn schoen (met daarin nog zijn been), zijn overall met zijn naambadge en enkele andere kledingstukken met kleine attributen. We hebben het de Italiaanse expeditie kenbaar gemaakt, zij moeten maar beslissen wat er mee gebeuren moet. Beste optie mijns inziens is alles overbrengen naar het memorial waar zijn naamplaat ook op de rotsen bevestigd is. Renato was een boom van een vent en een zeer goede klimmer! 
De grafiek loopt woensdag tot dinsdag. Boven is de bewolking te zien in de gehele atmosfeer. Daaronder grafieken van windsterkte (in knopen) en relatieve vochtigheid (in procenten)op de hoogten 300 MB = 9,5 km, 350 MB = 8,5 km en 400 MB = 7,5 km. Te zien is dat de wind op tophoogte donderdagochtend nog een klein maximum vertoont om in de middag spectaculair af te nemen. Het wind minimum valt op zaterdag, daarna is er weer een toename tot windkracht 5 Bft op tophoogte op maandag. Kijkend naar de relatieve vochtigheid op de hoogten 7,5 km en daarboven dan is er van bewolking weinig te merken.
Vanochtend ben ik naar het beroemde Art Gilkey memorial gelopen. Een wandeling van een uur over de gletsjer. Het blijft een bijzonder plaats. Het Memorial is opgericht in 1953 voor Art Gilkey, die deelnam aan de tweede Amerikaanse Expeditie, maar om het leven kwam. Nu is het de gedenkplaats van vele beroemde en vooral ook hele goede expeditieklimmers. Als je de boeken een beetje gelezen hebt kom je de namen allemaal tegen. Zelfs de naam Dudley Wolf. Een klimmer uit de Amerikaanse expeditie van 1939 die omkwam op de afdaling. Maar ook het beroemde Franse koppel: Liliane and Maurice Barrard die samen omkwamen met de grote vriendin van Kurt Diemberger, Julie Tulis tijdens het drama in 1986. Ook een groot persoonlijk voorbeeld van me Eric Escoffier die een record tijd had neergezet met Erhard Loretan kwam ik tegen. Die Escoffier was ook nog eens een fervent paraglider-piloot. (Noot BC-NL: Wilco is zelf ook paragliding-piloot en instructeur). En dan niet te vergeten al de slachtoffers uit 1995. Het jaar van onze eigen succesvolle Dutch Seven-Up K2 expedition. Alison Hargreaves, Rob Slater, Olivar, Escartin, Ortiz, Grant.
En helaas ook het laatste slachtoffer de Oostenrijker Markus, bijgenaamd Maggo heeft hier nu zijn eigen gedenkplaat gekregen. 
Teruggekomen in het basiskamp eerst maar weer de laptop opstarten om het weerbericht te controleren. Antoine de enige overgebleven Franse/Canadees was alweer bij me langs geweest om het weer op te vragen. Ook Ryan vroeg of er nog veranderingen waren. Neen, het weer was zoals voorspeld met geen vreemde ontwikkelingen! Dat betekent dat we vasthouden aan ons plan. Woensdag naar ABC, 20 juli donderdag vroeg om 04.00u naar kamp 1, vrijdag 21 juli naar kamp 2, zaterdag 22 juli naar kamp 3, zondag 23 juli naar kamp 4, maandagochtend om 00.00u richting de top! Met dit conventionele schema hebben we tijd om te improviseren, de kampen verder in te richten en als het echt moet te versnellen! Maar omdat de topdag minimaal vanuit kamp 4 naar de top en terug 17 uur zal bedragen, proberen we onze energie te sparen!
Team 1 bestaat uit Ryan, Gerard, Mich en mijzelf. Waarvan Ryan (zie foto) en Mich met zuurstof gaan en Gerard en ik zonder.
Terwijl we het overleg hadden, donderde er een enorme lawine over onze klimroute op de K2 naar beneden. (zie foto). Het was echt een enorme lawine, een waarin je geen enkele schijn van kans hebt deze te overleven. We wisten dat niemand op de berg was en dus werd er zuur gelachen want Joelle, Ryan en Josette die hun spullen allemaal boven hebben liggen in kamp 1 en kamp 2 beseften maar al te goed dat hun tenten met hun spullen voorgoed verdwenen kunnen zijn. Het zou niet te hopen zijn want voor Ryan (team 1) zou het ook tegelijkertijd einde oefening zijn t.a.v de beklimming.
Terwijl ik mijn spullen aan het uitzoeken was en mijn maaltijden aan het selecteren ben bereikte ons het nieuws dat de Pakistani’s het voor gezien houden. De lawine was de druppel die de emmer deed overlopen …… Ze vrezen ook dat hun tenten weg zijn. Vanaf het basiskamp hebben we zicht op kamp 1 en daar zijn zeker tenten weggeblazen met de storm. We vermoeden dat die van ons er nog staan omdat moet ik nu toegegeven, de 2-pers Eureka tenten wel zwaar zijn maar ook staan als een huis. Bovendien heeft Ryan ze de laatste keer met enorme touwen aan de rotsen gefixeerd.
Het was de bedoeling om maandag HAP’s voorons uit te sturen om zelf vervolgens dinsdag te vertrekken. Gezien de toch nog sterke wind hebben we besloten om het nu uit te stellen naar woensdag. Afhankelijk van het weersbericht zullen we de knoop doorhaken.
Vandaag overleg gehad om 12.00u met alle expedities. Het was zowaar droog vanochtend. Alle afgevaardigden waren aanwezig. De Russen, de Pakistaanse expeditie met twee klimmers (zie foto), de Italianen, de enige overgebleven Franse/ Canadees. Ryan voerde het overleg aan en we hadden de expeditieleiders uitgenodigd in onze tent omdat wij nu eenmaal de grootste tent hebben. 
Na wat praten en overleg werd duidelijk dat de meeste angst hebben voor het volgende. De hoeveelheid nieuw gevallen sneeuw. En dan vooral vanaf kamp 3 naar kamp 4. Daarover was mijn mening dat het ook vandaag nog loeihard waaide en dus de meeste sneeuw wel weggeblazen zou moeten zijn. 
De Pakistani’s stonden zeer positief in het samenwerken en hebben al 270 m extra touw liggen in kamp 3. De Italianen willen ook wel, dus er is afgesproken om te zorgen dat we tegelijkertijd met minimaal 3 expedities in kamp 3 proberen te zijn. Vanaf dan moeten we de spullen verdelen om gezamenlijk de route naar kamp 4 te beveiligen. De Russen wachten nog af want die willen bij dit window kamp 3 naar boven brengen en neerzetten. Persoonlijk snap ik niet waarom ze zo lang wachten maar ze blijven waarschijnlijk tot in augustus, wat ook niet erg slim is als je het mij vraagt maar wie weet zijn ze er nog niet klaar voor.
Na alle hectiek en drama van de afgelopen week was het even tijd om U , ons EN Wilco even te laten uithijgen en bijkomen van de emoties. Naast de noodzakelijke rust moest er echter ook verkast worden van het Basiskamp Broad Peak naar het nieuwe Basiskamp van de K2. Daar is Wilco ondertussen aangekomen en hij heeft zijn BaseCamp K2 (BC-K2) ingericht. Ondertussen is het daar ongeloofelijk K... weer. Het waait als een dolle en de sneeuw komt met bakken uit de hemel. OP de foto het ingesneeuwde BC-K2 en de tent van Wilco met zijn bagagetonnen. 
Gisteren was de briefing van Ryan. Hij begon met te vertellen dat alle materialen die we nodig hadden in ABC waren inclusief 20 zuurstofflessen. Verder staat kamp 1 met twee 2-persoons Eureka tenten. Kamp 2 ligt in een depot halverwege kamp 2 en zal nog verder de berg op moeten. Ook daarvoor staan twee 2-pers Eureka tenten ter beschikking. Dan moet kamp 3 nog naar boven, maar dat moet de taak worden van de Hap’s die nu 6 man sterk zijn.
Ryan moet een goed gesprek voeren met de HAP’s. Die stribbelen behoorlijk tegen. Een praktijkvoorbeeld is bijvoorbeeld dat kamp 4 op Broad Peak is blijven staan (met NB mijn lichtgewicht MSR Bibler tent) en dat ze het vertikken om kamp 4 naar beneden te halen. Het heeft ook niks te maken met geld. Ze doen het gewoon niet. Ze gaan voor geen goud meer de Broad Peak op.
Verder heeft Ryan alle teamleden prima uitgelegd dat dit geen berg is waar je voor de lol een overnachting maakt in een kamp. De enige reden dat je in een kamp verblijft is omdat je doorgaat naar de top of omdat je vast zit tijdens een storm. Ryan heeft ook zijn ervaringen met rondvliegende stenen verteld en die liegen er ook niet om. Bovendien schijnt de route naar ABC vanaf het basiskamp door de ijsvallei ongelofelijk link te zijn. Vallende ijstorens, enorme gletsjerspleten zo diep dat nooit iemand je nog zal terugvinden. Joelle is de eerste keer maar liefst 4 uur! verdwaald geweest in de ijsvallei. De route verandert voortdurend . Het is dus ook niet aan te geven d.m.v vlaggetjes want die verdwijnen gewoon weer.
Verder denk ik dat de helft echt niet weet wat klimmen op de K2 inhoud. Het zijn ongelofelijke afstanden, voortdurend belaagd met steenslag. Bovenin wachten ons enorme moeilijkheden, wat te denken van de ‘bottle-neck’ op 8400m? Die moet voorzien worden van touwen want als je terugkomt van de top ben je verrot en is een uitglijder (zie de statistieken) snel gemaakt. Daarom moeten we zodra we het weerswindow en het team bekend hebben met de andere internationale expedities gaan praten. En het liefst 2 sterke Pakistani’s mee. Er komt nog iets om de hoek kijken. Veel deelnemers willen met extra zuurstof klimmen. Het is nu al bekend dat je zelf vanaf kamp 2 je eigen zuurstof flessen moet dragen en dat je er maximaal 2 mee kunt nemen. Dat betekent dus dat je gelimiteerd bent aan twee flessen. Dat is zeer minimaal en betekent dus uitval van klimmers! Gelukkig wil Gerard ook zonder zuurstof. Ryan gaat met zuurstof.
Gisteren hebben we onze top nog gevierd met 3 blikjes Heineken die ik speciaal daarvoor meegenomen had. Eigenlijk gesmokkeld want in een Islamitisch land weet je wat de regels zijn. Mark ook maar mee laten drinken want die jongen heeft toch zijn best gedaan en zit met de vervelende gevolgen. Hij moet 3x per dag zijn handen 15min desinfecteren, vervolgens elke dag een injectie met rommel en twee aspirines om zijn bloed dun te houden. Nou de Heinekens werden gewaardeerd, tjonge, jonge wat is dat lekker, zo'n andere smaak en we hebben daarna minimaal een uur 'stoned' rondgelopen in BaseCamp Broad Peak op 4800m!
De reis naar het BC-K2 verliep spoedig. Het weer hield zich gelukkig nog aardig. Aangekomen in het BC-K2 werden we ontvangen met een ceremonie vanwege het feit dat er een of andere koning Mohammed ..... zulke goede dingen had gedaan en die 49-ste viering werd nu gevierd met alle expedities. Voor zover ik heb kunnen nagaan: Een Russische expeditie,een Japanse, een Canadese/Franse, een Ierse/Internationale, een Italiaanse, een Pakistaanse en onze Internationale Expeditie
Dit was omdat de Canadese/Franse expeditie echte Sherpa's hadden ingehuurd vanuit Nepal. Daarbij moet ik gelijk zeggen dat zij gisteren het besluit hebben genomen om met de expeditie te kappen omdat zij zo geschokken zijn van de stenen en rotsblokken die naar beneden komen donderen op de route in de kampen. Er is een Franse top rotsklimmer die door gaat, de rest kapt ermee vanwege te grote risico's.
Volg Wilco zijn prestatie aan de hand van zijn hartslaggrafieken en lees meer over het calorieverbruik en de geklommen meters. Polar heeft speciaal voor deze expeditie een pagina gereserveerd op haar eigen website. Je kunt daar tot in detail de grafieken bestuderen die Wilco van zijn beklimmingen opstuurt. De grafieken worden uitgelezen van zijn Polar AXN500 outdoorcomputer. Klik op onderstaande link en je zult zien dat het een zeer nuttig instrument is voor de actieve buitensporter.
Op Maandag 3 juli vertrokken Mark, Gerard en ik en 2 HAP’s voor kamp 2 op 6200m. Het weer was nog erg wisselvallig met veel wind en een erg sterke bewolking. Puur op basis van het weerwindow dat we samen met Ab Maas, onze meteoroloog hadden uitgezocht moest donderdagochtend 6 juli de topdag worden. Het zou windstil zijn met nauwelijks bewolking. 
We hadden dik 8 uur nodig gehad om kamp 3 te bereiken. Om 18.00u had ik mijn dagelijkse contact met Maarten van Basiskamp Nederland en ik informeerde of het weer nog steeds klopte. We hadden nog steeds harde wind en enorm veel bewolking. Ik maakte mij zorgen. Maar hij verzekerde mij dat de wind zou gaan liggen en de bewolking zou oplossen. Uiteraard vertrouwde ik op Ab Maas en ging er dan ook vanuit dat het goed ging komen. Om 18.00u kwamen de HAP’s ook ons kamp binnen en vroegen om medicijnen omdat Ibrodien last had van zijn maag. Ik gaf hem aspirine en Gerard gaf hem immodium tegen de diaree. Overigens slikte ik ook immodium mee want ik had al 3x van die “race” aanvallen gehad tijdens de tocht naar kamp 3. We maakte het ons zo comfortabel mogelijk omdat we wisten dat dit de laatste ‘normale’ nacht zou worden voor de top. Ik sliep met Gerard, de twee HAP’s samen en Mark sliep met Bill. Bill uit Californie was ook mee gekomen want hij wilde profiteren van ons spoor. Er zou geen plaats zijn in kamp 4, maar hij zou in de donderdagochtend vertrekken vanuit kamp 3, als wij vertrokken uit kamp 4. Wij moesten immers spoor trekken naar de col en dat zou enige uren vergen. Ondertussen kon hij mooi inlopen. Bill wist wat hij deed hij had iets vergelijkbaar op de Gasherbrum II met succes volbracht.
Na een redelijk koude nacht werd ik al vroeg wakker op deze vroege woensdagochtend 5 juli. Gerard, Mark en Bill stelde voor te wachten op de zon en relaxed naar kamp 4 te vertrekken. Ik vond dat geen goed idee. Ik kom liever vroeg aan in het volgende kamp en begin dan meteen met relaxen in plaats van te laat aankomen en te weinig tijd hebbben om te recuperen. Zij stelde voor om 11.00u/ 12.00u te vertrekken. Ik stelde voor om 9.00u. Ik had er 10.00u van kunnen maken maar dit vond ik te gek. Ik hield voet bij stuk en zei dat ik om 9.00u zou vertrekken. Ik had al meer dan 12.00u in mijn slaapzak gelegen en was het zat. Uiteraard hoopte ik dat bijvoorbeeld Mark zou zeggen; Wilco ik ga met je mee. Maar neen. Gerard probeerde mij nog te overtuigen door te zeggen dat ik een hoop energie zou besparen door niet alleen te gaan sporen naar kamp 4. Maar ik was overtuigd en dacht ook al doe ik het heel langzaam aan, jullie kunnen die tijd die ik win in kamp 4 nooit meer goed maken. En dus zou ik enigszins teleurgesteld maar overtuigd vertrekken vanuit kamp 3.
Er was geen ander team op de berg en dus stond ik er voorlopig alleen voor. Maar ik genoot, langzaam aan klom ik hoger, het weer was nog enigszins bewolkt maar ik genoot met volle teugen en verlangde naar de top. Vanaf kamp 3 stijgt het fors door een gletsjer gebied met veel seracs en diepe speten, het is oppassen geblazen. Elke keer als ik om kijk zie ik na 11.00u nog niemand verschijnen. Ik snap het niet, beseffen ze nu werkelijk niet dat ze een enorm zware dag voor de boeg hebben? En dat ze door langer in kamp 3 te blijven zitten ze het alleen maar nog zwaarder maken? Als ik goed vorder en kamp 3 uit het zicht verloren ben voel ik mij plots eenzaam en kwetsbaar. Er is toch weer veel bewolking om me heen en af en toe kan ik me nauwelijks oriënteren waar kamp 4 moet liggen. De sneeuw is erg diep, soms tot heupdiep en dan zinkt de moed me in de schoenen. Ik probeer voortdurend de hardere stukken sneeuw op te zoeken. Af en toe kies ik er dus voor om over een ‘bergschund’ (enorme diepe spleet tussen twee verschillende ijsmassa met twee verschillende bewegings snelheden) heen te klimmen met het risico om erin te vallen.
Ik voel plots geen grip meer nadat ik weer eens heupdiep wegzak. In een fractie van een seconde duik ik voorover en besef dat ik in een diepe spleet stapte. Ik geef mezelf niet de kans om na te denken over het gevaar. Ik waad verder op zoek naar de juiste lijn naar kamp 4. Ik vertel mezelf dat ik het direct moet relativeren, dat dit de laatste spleet was voor die dag en dat ik ‘bijna’ veilig in kamp 4 ben. Als ik de angst zou toelaten was het gedaan met me. Ik weet dat het nog uren zal duren voordat Gerard, Mark of Bill hier zullen arriveren. De afstand valt weer onwijs tegen, hoe later het wordt hoe blijer ik ben dat ik op tijd vertrokken ben, als ik achterom naar beneden kijk zie ik heel in de verte twee hele kleine poppetjes. Ze moeten wel heel laat vertrokken zijn, maar nu heb ik geen medelijden meer met ze, ze kunnen eenvoudig in mijn spoor omhoog stijgen. Als ik door de wolken en mist kamp 4 denk te bereiken zie ik plots dat ik te veel naar rechts zit. Dan zie ik direct als de wolkenflarden even weggetrokken zijn waar kamp 4 werkelijk ligt. Een flink stuk naar links en gigantisch veel hoger. Wat een teleurstelling! En man, waar moet ik de energie nu weer vandaan halen om dat stuk er ook nog vandaag bij te doen. Ik voed mij met de gedachten dat alles wat ik nog te overbruggen heb Mark, Gerard en Bill dat ook nog moeten doen. Heel even neem ik de tijd om te kijken wat de slimste route is vanaf mijn positie, bovenlangs de seracs of eronder langs. Ik besluit onderlangs te gaan en een uur later bereik ik na 6 uur sporen kamp 4 om 15.00u.
Maar geen tentjes! Het noodloot slaat toe. Als ik de tentjes niet kan vinden, dan hebben we geen slaapzak, geen gasvullingen en geen comfort. Een bivak is tot daaraan toe, maar geen gasvullingen betekent geen sneeuw smelten, dat betekent einde toppoging! Zouden de tenten onder de sneeuw bedolven zijn of in een storm weggeblazen? Als een gek begin ik te graven en godzijdank zijn de tenten ‘slechts’ begraven. Eerst graaf ik de rode RAB tent uit. Er blijkt een tentstok gebroken te zijn en er zit geen vorm meer in. Wel haal ik er een gasblik uit en schroef mijn branderkop erop en begin met sneeuw smelten. Het recuperen, herstellen is immers nu begonnen. Zoveel mogelijk drinken en eten. Eerst drink ik koud water tegen de dorst, dan maak ik thee en vervolgens neem ik nog twee UNOX cup a soups. Vervolgens stouw ik van alles naar binnen, ‘cheez’ it van Friesche Vlag, Bolletje speculaas repen, energie repen van Hero ‘B’tween’ etc. Dan graaf ik mijn gele Bibler MSR tent uit. Gelukkig geen stokken gebroken. Ik graaf 3x2 meter uit en zet hem opnieuw op. Gelukkig is mijn slaapzak er nog en ik probeer zoveel mogelijk sneeuw en ijs te verwijderen uit de tent. 
Als ik eindelijk de col bereik, ligt daar de Argentijn uitgeput op de col. Ik val bij hem neer en wat ik zie is ongelofelijk! Wat een uitzicht. Ik kijk naar links en zie de Central summit (8013m) en rechts een nog veel mooier uitzicht de Main Summit (8047m). Ik kan bijna niet wachten. Aan de andere kant van de col echt mega diepe afgronden tot in China. De andere kant van de Broad Peak is echt mega steil en ik begrijp nu ook waarom de kant van de ‘main summit’ van de Broad Peak vanaf China nog steeds niet beklommen is! Wat een ijsformaties en wat een steilte! 
Ik weet van het weerbericht dat het tegen de middag 5 Bft zou gaan waaien dus zodra Gerard er is en we zijn enigszins bijgekomen van de inspanningen en het uitzicht gaan we op pad. Het is echt een paradijs! What a beauty! Na 100m stoppen we om foto’s te maken en te filmen. Ook Gerard is zwaar onder de indruk. We vervolgen samen met de Argentijn onze weg. Eerst slingert het over licht stijgende sneeuw formaties, die zeer instabiel over de rotsen ligt. Links en rechts dondert het megasteil kilometersdiep de afgrond in. Links en rechts ongekende uitzichten. China met veel meer rotsachtige formaties en Pakistan met zijn ontelbare witte toppen en gletsjers. 
Ook herken ik de bergen van de Gasherbrum I, II, III en IV. Ze lijken ogenschijnlijk veel lager. Alleen de K2 is nog steeds echt hoger;-). De Broad Peak wordt ook wel de Zermatt’s Breithorn genoemd. Dit vanwege het feit dat hij op de Breithorn lijkt omdat ook die uit meerdere toppen bestaat. Je hebt de North Summit, de Central Summit, de Main Summit en de South Summit. Uiteraard gaan wij voor de Main Summit (8047m).
Als Gerard en ik omkeren om HOPELIJK VOOR voor het laatste daglicht kamp 3 te bereiken komen we even later als we de ‘eerste gendarme’ afdalen de twee langzamere Oostenrijkers (waaronder dus Markus) tegen. Ze hangen in de touwen en komen al nauwelijks meer vooruit. We passeren ze, wisselen enkele woorden en dalen verder af. 
De volgende ochtend pakte ik mijn spullen om af te dalen. Gerard ritsten zijn tent openen waar hij met Mark had geslapen. Hij vertelde dat Mark zijn vingers had bevroren en zijn tenen aan het tintelen waren. Hij zou Mark meenemen naar kamp 2 en misschien als hij snel en krachtig genoeg zou zijn naar basiskamp. Ik probeerde Mark ook nog te motiveren en hem op zijn donder te geven dat het enige wat helpt is zo snel mogelijk af te dalen naar het basiskamp.
Ze zijn uitgeput en kunnen geen kant meer op. Gisteren hadden ze zeer laat de eerste gendarme bereikt, hebben vervolgens een sneeuwhol gegraven, hebben de nacht doorstaan (zonder water want ze hadden immers geen brander bij zich) zijn de volgende dag doorgeklommen naar de tweede gendarme, daarna terug gekeerd naar hun sneeuwhol en daar zitten ze nu volledig aan het einde van hun krachten. Ze hadden wel een radio bij zich en vragen nu om hulp en redding! De twee Oostenrijkers vragen ons om onze HAP’s omhoog te sturen. Maar we leggen uit dat onze HAP’s eenvoudigweg niet sterk genoeg zijn. Iedereen, inclusief onze HAP’s zouden dolgraag de top willen bereiken. Het is geen kwestie van nu ‘even’ een team omhoog te sturen. We overleggen en zoeken naar mogelijkheden. Misschien dat er morgen een topaanval gedaan wordt door nog een Argentijns dan wel Pools team. Misschien dat zij hulp kunnen bieden. Het enige wat we kunnen aanbieden is ons kamp 4 waar tevens een fles met zuurstof ligt. Het is vreselijk wat er gaande is. Twee volwassen kerels die een tweede nacht tegemoet gaan op 8000 meter in een sneeuwhol zonder water! Maar hoe hebben ze in hemelsnaam zo stom kunnen zijn. 
Hij laat het zien en ik walg van de aanblik met het verhaal. Hij is wel een ‘diehard’ maar moet volgens mij toch nog veel ervaring op doen om ‘zijn’ toppen te bereiken. 
Wilco is vanmiddag als eerste gearriveerd in kamp 4. De twee HAP’s zijn omgekeerd vanwege de maagproblemen. Wilco heeft de hele dag gespoord en kwam rond 15.00 uur BP-tijd aan in kamp 4. GEEN tent te bekennen. De twee kleine eenpersoonstenten waren volledig bedolven onder de sneeuw. Wilco heeft de tenten uitgegraven en zo goed en zo kwaad als mogelijk opgezet. Op het moment dat ik hem aan de thuraya satelliettelefoon krijg zijn er nog GEEN medeklimmers gearriveerd.
Terwijl Wilco op Broad Peak zich aan het voorbereiden is op zijn toppoging heeft het eerste TEAM van Wilco's NaarNieuweHoogte ExpeditieReizen afgelopen week de TOP van de Mont Blanc bereikt. Tijdens een expeditie van NaarNieuweHoogte wordt het TEAM gedegen op de top voorbereid en wordt de expeditie zodanig opgezet zodat men kan meebeleven wat er tijdens een expeditie zoals die van Broad Peak / K2 wordt ervaren. Daarbij is bergsportervaring niet noodzakelijk.
Wilco: 'Gisteren zijn eindelijk na een vette week het topteam teruggekomen dat direct na mij (van de 2e toppoging) de top probeerde te beklimmen. Het waren Mich Murphy, John Dowd en Marcus Dell. Ze waren precies in het slechte weer weg gegaan, beroerder hadden ze het niet kunnen plannen. De dag dat Gerard en ik terugkeerde van kamp 4 gingen zij naar kamp 4. Na een zeer lange, slopende toppoging hebben ze de top gehaald, helaas met uitzicht nul. Het had ook de top van de Ben Nevis in Schotland met mist kunnen zijn volgens een van de Ieren. Ze vertrokken om 2.00u vanuit kamp 4 op 7550m en om 13.30 u stonden ze op de top van de 8047m hoge Broad Peak. Om 19.00u waren ze terug in kamp 4! Uiteraard een topprestatie!'
Tevens is het bij Wilco's tentje een waar 'inloopspreekuur'. Doordat iedereen nu in de gaten heeft dat Wilco goede weersvoorspellingen heeft, lopen er veel klimmers bij Wilco langs om te informeren naar de laatste stand. Ze vertrouwen allemaal op het 'Nederlandse weerstation' en heeft Wilco al de bijnaam 'Weerman'. Zelfs de Spaanse en Argentijnse expedities komen bij Wilco informeren naar het weer. Maar niet alleen voor het weer komt men bij Wilco....
Kortom, ideale vooruitzichten!
Gisteren zat Wilco de gehele dag bij slecht weer in zijn tent. 'Je hangt wat en dat heeft invloed op je stemming' vertelt Wilco. Wat doet Wilco zoal in het basiskamp als het buiten geen klimweer is? Hij probeert te herstellen en te slapen. Af en toe wordt hij wakker gebeld vanuit Nederland voor bijvoorbeeld een radiointerview, zoals afgelopen donderdag door Ruud de Wild van Radio538. Ruud besteedt op zijn site ook aandacht aan de expeditie en na de 3e toppoging van Wilco om de TOP van Broad Peak te bereiken, zal hij weer in de uitzending van Ruud de Wild zijn. Zet de radio dus op 538 en lees dagelijks de updates op tweebergen.nl! Ondanks dat Wilco dan wakkergebeld wordt, is dit een goede afleiding voor hem.
Dan maandag 3 juli door naar kamp 3, zal zwaar zijn vanwege het nieuwe sporen d.m.v de verse sneeuw die gevallen is. Dan dinsdag 4 juli door naar kamp 4, weer een zware dag vanwege de hoeveelheid verse sneeuw. Dan in de vroege ochtend van woensdag 5 juli de TOP! Met 5 man moeten we die route naar de col op 7800 meter kunnen vrijmaken en bereiken. De weersberichten zien er qua wind gunstig uit maar hoe het met de bewolking zal zijn is afwachten. Vanochtend had ik er nog een hard hoofd in gezien het slechte weer, nu klaart het wat op en schijnt tussen de wolken door de zon. Hopelijk is het weer droog morgenochtend als we om 6.00u vertrekken.
Vandaag doet Wilco weer verslag van zijn Double Header. Dit keer vanuit zijn tent aangezien het buiten niet echt lekker weer is. Vanochtend vertrok om 6.00 uur de 'expeditieleider' JJ en initiator van deze 'double header' expeditie Allan. Doordat hun gezondheid in gevaar kwam, moest dit tweetal het moeilijke besluit nemen om definitief af te dalen en dus niet meer naar K2 te gaan. 
Vanochtend dus een beetje een raar begin van de dag. Er moeten nog mensen van de berg komen die niet eens weten dat ze nu weg zijn. Maar iedere minuut langer op deze hoogte zou het aftakelingsproces versnellen. Vandaar de noodzaak om snel af te dalen.
Herstel Wilco
Een van de HAP's die mee naar boven gaat, mag aan het zuustof. Er ligt namelijk al ene fles zuurstof in kamp 4 (7580m) voor medische doeleinden. Die gaat niet meer gebruikt worden dus wil ik dat een van die HAP's hem gebruikt en zo met ons het lastige stuk door de heupdiepe sneeuw naar de col spoort. De overige klimmers komen met een dag ertussen achter team 1 aan. Na deze 'alles of niets' poging vertrekt het TEAM naar het BaseCamp van de K2. Terwijl Wilco aan het herstellen is in BaseCamp bereiken Mich, John en Marcus de top van Broad Peak. Het is op dit moment nog niet duidelijk of zij daadwerkelijk de hoofdtop bekklommen hebben of een toeistische route hebben genomen..... Gisteravond waren ze terug van de top in kamp 4, vanochtend was er radiocontact en waren ze in kamp 4 en om 12.00u was er weer radio contact en waren ze nog in kamp 4. Ze waren al heel erg langzaam op de heenweg. Zijn in slecht weer toch naar de top gegaan, nu zijn ze gedehydrateerd en hebben ze de grootste moeite om naar beneden te komen. Details ontbreken vanwege slechte radio verbindingen en batterijen die leeg zijn geraakt. Iedereen hoopt voor ze dat ze vanavond basiskamp bereiken. Maar ze klagen over veel sneeuw en lawine gevaar. Dat er lawines naar beneden komen vanwege de hoeveelheid vers gevallen sneeuw van afgelopen nacht is zeker. Je hoort ze om de haverklap.
Gezondheid Wilco
Tot en met het weekeinde blijft er een cyclonale stroming staan over de Karakorum wel breidt een rug van hoge druk, nu over het zuiden van Iran, zich weer naar het noordoosten uit. Vooral op vrijdag is de kans op een sneeuwbui vrij groot, daarna nemen de neerslagkansen af en is er meer ruimte voor de zon. Met het versterken van de rug komt een bijbehorende jet in eerste instantie over de Karakorum te liggen vandaar die sterke windtoename op zaterdag en zondag op tophoogte. Daarna neemt de jet in kracht af en verplaatst zich verder naar het noorden. Ook stijgt de temperatuur vooral in de hogere lagen dat betekent dat de lucht minder onstabiel gaat worden.
John Dowd, Mick Murphy en Marcus Dell, allen TEAMleden van de internationale expeditie hebben de top van Broad Peak bereikt. Ze melden dat de sneeuw vanaf kamp 4 zeer diep is. Door een goede samenwerking was dit drietal in staat om de top te bereiken. Het is duidelijk dat je onder de omstandigheden zoals nu op Broad Peak de top alleen kunt bereiken door samen te werken. Het bereiken van de top zal echt volgende week moeten plaatsvinden, daarna vertrekt het Team naar K2.
Er is vandaag kort contact geweest met BaseCamp-NL. Wilco is aan het herstellen van de toppoging. Hij heeft op dit moment last van keelpijn, kapotte lippen en een dikke verbrande neus (foto). Volgens Wilco's bewoordingen is het weer momenteel 'kloten'. Er valt veel sneeuw, soms een hagel- en regenbui en een dikke bewolking gaat er over Broad Peak heen. Dat komt natuurlijk nu goed uit: Wilco kan zodoende voldoende herstellen. Om zijn tijd door te komen, is hij iets aan het fabriceren aan zijn The North Face bril zodat zijn neus en lippen beschermd blijven.
Het zag er nog zo veel belovend uit. Donderdagochtend 22 juni vanaf 02.00u zou het moeten gebeuren. Ik vertrok vanuit kamp 2 op 6200m richting kamp 3 dat ergens rond de 7250m zou moeten worden opgezet. Met mij vertrokken 3 HAP’s waaronder de reeds bekende Ibrohin, die ook de Nanga Parbat op zijn naam heeft staan. Verder klommen Jerek, uit Alaska en John, uit Ierland met me mee ter acclimatisatie. Ik had me een ding voor genomen, namelijk niet voorop te gaan klimmen en energie te sparen voor de toppoging. Ik nam alleen mijn donspak 
mee, koplamp, eten, kleding, communicatie apparatuur, fotocamera, video, accu’s en klimtechnisch materiaal. De ochtend was weer schitterend. Maar het tempo allerminst. Rond 12.00u waren we pas op 6600 meter. Ik kon het geduld niet langer opbrengen om het rustig aan te doen. Het risico was te groot dat we aan het eind van de dag kamp 3 niet eens qua hoogte zouden bereiken. Gelukkig voelde Jerek met me mee en nam het voor me op. Hij zei dat hij wel zou gaan sporen en dan moest de rest het uiteindelijk gewoon overnemen. Het gebaar vond ik geweldig en nadat hij een stuk gespoord had nam ik het toch weer van hem over.
Die ochtend waren er met ons twee Australische klimmers vertrokken die van ons spoor gebruik maakte. Jerek pakte het heel tactisch aan en zette ze voor het blok. Hi guys, now it’s your turn to make trail, because we did already our job! De Australische mannen hadden er weinig zin in maar ze moesten nu wel. Binnen de kortste keren lagen we met zijn 5-en zo’n eind voorop dat we de HAP’s nauwelijks meer zagen. Onderweg moesten er ook nog wat touwen aangelegd worden maar daar was al helemaal geen tijd meer voor. 
Een paar uur later bereikte we het kamp 3 van de Oostenrijkers dat veel en veel te laag was weggezet, namelijk rond de 6850m. We besloten door te klimmen en ons kamp 3 zo hoog mogelijk weg te zetten. Om de beurt maakte we spoor door ruim enkeldiepe sneeuw. We waren op de gletsjer die redelijk steil omhoog liep richting de rotswand van de Broad Peak. Tussen de twee rotsmassieven in van de Broad Peak heb je een col waar we uiteindelijk uit moesten zien te komen. Voor de col breekt de gletsjer openen in seracs (grote ijstorens) en spleten. Net voordat de gletsjer verstoord wordt en openbreekt, nog op het relatieve vlakke gedeelte, wilde we ons kamp 3 neerzetten. Om 16.00u hield ik stop en dacht ik dichtbij de 7250m aangekomen te zijn. Jerek en John en een Australiër dumpten hun lasten uit hun rugzak en keerden terug naar kamp 2 en/of basiskamp. Ik bleef achter met een van de Australiërs. 
k op de uitkijk zitten wachten op onze 3 HAP’s. Je kunt hier trouwens ook mooi de 8163 meter hoge MANASLU zien liggen. Om 18.00u kwamen er twee aangeklommen, totaal kapot, hangend over hun pickels, stap voor stap dichterbij. Ik had al een pan sneeuw voor ze gesmolten toen ze naast me neerknielden. Ik vroeg waar de derde HAP was die het touw en de gasblikjes zou hebben. Die was nog onderweg zeiden ze. We groeven snel een ‘plateau’ uit de sneeuw en plaatste de tent, gelukkig een wat grotere ‘dome’ tent ter grote van een oude vertrouwde TNF VE25. 
Daar stond ik dan, alleen met de Australiër, die wel met mij een toppoging wilde doen maar ook geen touw bij zich had. Dat touw was toch redelijk essentieel omdat klimmend naar de col er zich nogal wat gletsjerspleten en seracs bevonden. Uiteraard werd ik pissig en ging tegen Ibrohin tekeer. Hij begreep mijn ontsteltenis en bood aan om terug te klimmen, gas en touw voor me op te halen. Hoeveel medelijden ik ook met hem had, ik dacht zonder dat kan ik de toppoging wel op mijn buik schrijven. Ibrohin gooide zijn rugzak neer en stoof naar beneden op zoek naar de derde HAP, die het allang had opgegeven.
De trend in de toename van de wind is ook in deze pluim duidelijk aanwezig. Dit alles heeft te maken met wat grotere temperatuurverschillen tussen noord en zuid waardoor de westelijke Jet wat kan versterken en wat meer naar het zuiden komt. In hoeverre deze trend zich na 10 dagen voortzet is nu nog niet te bepalen.
Ik was de enige in kamp 1 van het team die er gelijk wilde blijven slapen en dat kwam voor het team bleek later ook erg goed uit. Want wat bleek, toen ik gisteren in kamp 1 arriveerde bleken de 5 HAP’s niets gedaan te hebben, de sneeuw was te zacht en dus kon er niet gewerkt worden. Takki, de verantwoordelijke van de HAP’s wist niet hoe snel hij dit aan mij moest uitleggen. Ze hadden dus de hele dag in kamp 1 zitten beppen. Om 15.00u sprak ik JJ via de radio en ik vertelde dat er niets gedaan was aan de route naar kamp 2. Waarop JJ even later Takki heel duidelijk maakte dat het ‘bull shit’ was. De sneeuw condities zijn zoals ze zijn en een dag wachten maakt geen verschil. Dus werd er afgesproken dat er 2 HAP’s naar beneden zouden gaan en 3 HAP’s de route naar kamp 2 op 6500m van touwen zouden voorzien, inclusief een tent opzetten. Het was goed dat ik de volgende morgen (vandaag dus) terplekke was zodat ze sociale controle hadden en afgesproken werd dat ik zou helpen om de route naar kamp 2 te fixeren. 
Verder zijn de tenten die de organisatie gesponsord heeft gekregen van EUREKA prima stormvast en mooi om te zien maar de ruimte is veel en veel te beperkt. Als dit een kardinale winst op zou leveren qua gewicht van de tent dan zou ik het nog kunnen begrijpen maar ze zijn nog zwaar ook. Nu sliep ik er in mijn eentje met heel veel expeditiematerialen zoals touwen, tenten, slaapzakken, branders, tankjes etc voor de hogere kampen maar ik moet er niet aan denken dat je hier met twee man moet slapen. Je kunt echt niet met zijn tweeen tegelijk je ontkleden en of tegelijk dingen ondernemen zoals koken. Ik ben altijd voorstander van een iets grotere, behaaglijkere tent. Dan maar een keer meer energie stoppen in het naar boven brengen dan een super lichte, kleine tent waarin je je gewoon opgesloten voelt. Zeker op hoogte, waar de nachten toch al geen pretje zijn. 
Het klimmen ging heerlijk, ik voelde me in mijn element, na 500 meter vasttouw te hebben aangelegd aan de rotsen en in het ijs ging het steeds moeizamer omdat de sneeuw steeds dieper werd. Het tempo zakte ook enorm en de twee HAP’s hadden al verschillende keren kop over kop overgenomen. Ik bood aan om ook een deel voor mijn rekening te nemen en op het moment dat ik het touw overnam en het spoor probeerde te maken, had ik al spijt van mijn beslissing. Maar de HAP’s waardeerde mijn inzet enorm en ik vond al snel mijn ritme en het plezier van het voorop klimmen. Het uitzicht werd steeds mooier en nadat we er zo’n 600 meter op hadden zitten was het touw op. Ik wist dat er nog een rol van 100m in kamp 1 lag dus ik probeerde een van de HAP’s terug te laten gaan om die rol ook op te halen. Maar dat kreeg ik niet voor elkaar. Unaniem riepen ze: “tomorrow another day”. Dat was nu precies wat het probleem was in mijn ogen. We hadden nu schitterend weer en dat zal niet zo blijven. De drie HAP’s wilde terug maar ik riep, dan maar zonder touw maar kamp 2 gaan we neerzetten! Ik klom stug door en gelukkig lieten ze zich niet kennen en klommen ze met me omhoog. Ik kon wel zien dat de mannen er aardig doorheen zaten want de afstand tussen ons werd steeds groter. 
Even later zijn we afgedaald en terug in kamp 1 op 5800m. Daar zit JJ met Ryan, de assistent expeditieleider. Ze feliciteren me met het behaalde succes en bedanken me voor mijn rol in de assistentie om kamp 2 opgezet te krijgen. Ik vertel ze over de situatie dat er meer touw en tenten de berg op moeten en dat we moeten proberen door te zetten met ook kamp 3 nu het zo goed weer is. Ze zijn het met me eens, morgen komen er frisse HAP’s naar boven in kamp 1 met nieuw touw en nieuwe tenten. Overmorgen wordt er dan hopelijk begonnen met de route naar kamp 3. Morgen zullen JJ en Ryan de laatste 100m fixeren naar kamp 2 en de tweede tent opzetten, daarna komen ze weer naar beneden.
Het gaat erg goed met Wilco, ondanks zijn nog aanhoudende diaree. Hij voelt zich beresterk, heeft vrijwel geen problemen met de hoogtemeters die hij heeft gemaakt. We dringen vanuit Nederland wel aan op een iets rustiger tempo en een langere acclimatisatieperiode. Het goede klimweer maakt ongeduldig en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Wilco geniet nu in het Base Camp Broad Peak van welverdiende rust en doet allerlei karweitjes. In dit verslag staan al links en rechts wat fotoos. 
Donderdag was tevens de dag dat Wilco afscheid moest nemen van Dick. Dick Simons is een goed vriend, die met Wilco de trekking heeft meegedaan naar het BaseCamp BroadPeak. Een loodzware tocht, die Dick goed heeft volbracht. Wel heeft hij wat last van de hoogte. Zei bijgaande foto. Dick gaat nu weer richting Nederland en zal dus snel van zijn hoofdpijn etc. af zijn. 
Als het weer redelijk is wil ik morgen naar kamp 1 (5300m) en daar slapen. Vandaag hebben de HAP's daar twee tenten neergezet. Na het emotionele afscheid van Dick heb ik de boel in mijn tent georganiseerd, alle techniek werkt nu, mijn expeditiematerialen, het eten etc. We kunnen NU echt van start.” 
Een dag met een ongelooflijke meevaller en een dag met een enorme tegenslag! Ik begin met de meevaller, mijn laatste North Face duffel is gearriveerd in het basiskamp. Daar ben ik ongelooflijk blij mee. Alles is op de plaats van bestemming en 'just in time' want het klimmen staat op het punt te beginnen. 
waren we het zat en was het helaas niet gelukt. Ik kan dus nergens meer bij, waaronder al mijn foto's, bestanden, programma's. Even kon ik mezelf wel mijn haren uit mijn kop trekken. Gelukkig had Derek, de man uit Alaska nog een oude laptop, en had ik nog wat software bij me en met veel geduld kan ik nu via zijn laptop mailen en foto's versturen. Er is alleen wel een probleen, het apparaat gebruikt afschuwelijk veel energie. Als de zon volop schijnt kunnen de zonnepannelen en de accu's het maar net trekken. Hopelijk schijnt de zon morgen volop.
dunne, anders was ik zo omhoog gerend. Verder vandaag plannen met het team en de HAP's gemaakt hoe we de berg gaan beklimmen. Morgen gaan de eerste omhoog om de route naar kamp 1 te maken. Ik blijf nog een dag in het BC vanwege mijn diaree en om morgen om 10.00u afscheid te nemen van Dick en de andere trekkers. Zij gaan weer op de terugtocht. Ze zijn helaas niet in het BC van de K2 gaan kijken omdat iedereen te moe was of te veel last had van de hoogte. Dick was de enige die wel wilde maar alleen is ook maar alleen. Morgen dus afscheid van Dick en ga ik mijn spullen verder organiseren en klaar maken om de dag erop aan de klim te beginnen.
Vlak voor vertrek begon het gedonder over het salaris van de porters. Naast hun normale salaris is het gebruikelijk om ze van een tip te voorzien voor het dragen van jouw spullen. Afgesproken was dat iedereen zijn porter 200 rupies per porter extra zou betalen maar nu vroegen ze ineens 40.000 roepies extra. Na wat getouwtrek en onderhandelen beloofden we het deze avond in de groep te gooien om te zien waar we op uit zouden komen.
Morgen worden ze officieel voorgesteld maar ik had al het genoegen om met ze op te lopen/klimmen naar Padju. Zonder dat we elkaar kenden werd het weer een soort competitie. Elkaar aftasten en als je het volhoud qua tempo heb je direct respect verdient bij ze en schudden ze je de hand en lachen. De lunch verliep weer chaotisch want het was onduidelijk waar het precies was en dus was ik met Tarki, een van onze HAP's te ver doorgelopen. Ik had daar wel mijn gedachtes over die ik dan ook bij JJ duidelijk heb geventileerd. 
Vandaag vertrokken voor de eerste etappe. Enorm hectisch want alle dragers moeten gecontracteerd worden d.m.v een duimafdruk, vervolgens moeten alle lasten gewogen en verdeeld worden. Dan moet alles opgebonden worden om vervoerd te worden. Wij stonden om 5.30 uur op en vertrokken uiteindelijk om 6.30 uur. JJ, de expeditieleider van de internationale groep vertelde ons dat we alvast zouden moeten gaan lopen en dat we onderweg ergens zouden lunchen. Dat bleek een blunder want de dragers vertrokken zo laat dat ze ons nooit zouden inhalen en dus de lunch zouden kunnen voorbereiden. De eerste twee uur liep ik met Dick lekker relaxed. Mijn plan was om dit ook zo te houden. Echter toen haalde Bill ons in, een oudere maar ervaren expeditieklimmer. Een Amerikaan uit Californie. Uiteraard haakte ik aan en ontstond er stiekum competitie tussen ons. Het tempo werd opgevoerd. Helaas voor Bill moest hij eraf, met het excuus dat hij bergop niet zo snel was. Maar ik nam mijn petje af voor deze oude, taaie knar en hij was wel degelijk snel. We bleven toch redelijk bij elkaar in de buurt en keken allebij waarschijnlijk zeer uit naar de 
lunchplek die niet kwam. Bill wist mij te vertellen dat achter de heuvel die wij voor ons zagen al het kamp zou liggen. Hij was hier nog niet lang geleden geweest voor zijn Gasherbrum expeditie. En inderdaad daar was het kamp met zelfs een shop waar je coca cola kon kopen en een heuse kamp-site. 
We zitten dan al te eten en JJ stuurde er andere porters op uit met geleende koplampen om de mannen veilig binnen te gidsen. Het is inmiddels pikdonker. We aten trouwens kip en zo vers had ik het nog nooit gegeten. Om 17.00 uur tokkelden ze nog vrolijk rond en om 19.00 uur lagen ze op ons bord. Morgen weer om 5.30 uur op en om 6.00 uur ontbijt en om 7.00 uur weg. Dit keer is ons beloofd, rennen de porters met alle spullen direct achter ons aan. We zullen zien.
Vandaag zijn we aangekomen in Askole op 3.000 meter. Om 9.30 uur vertrokken we uit Skardu en na dik 7 uur kachelen met de jeeps kwamen we geradbraakt aan in Askole, een nederzettinkje in een groene oase. Gelukkig waren de porters en onze koks al vooruit en konden we intrek nemen in ons kamp. Gelukkig, want het was slecht weer met regen onderweg. Ik heb goede hoop dat het nu open trekt en dat we dus een prachtig uitzicht gaan hebben als we morgen aan de trekking gaan beginnen. Ik moet het kort houden i.v.m het feit dat ik maar beperkte energie heb doordat ik mijn cargo nog mis en dus ook mijn zonnepannelen. De cargo moet mij gaan inhalen op onze trekking naar BaseCamp. Groet van Dick en Wilco (zie ook foto).
Toevoeging BaseCamp-NL
Vertrek vanaf Schiphol
Pakistan
Aandacht in de media maandag 5 juni
De Broad Peak is 8047 meter hoog. In de lijst van de 14 achtduizenders, onze hoogste toppen op aarde, staat hij op nummer twaalf. Dit zegt overigens niets over de moeilijkheid want er zijn maar liest vijf Nederlandse expedities op pad geweest in al de jaren maar helaas zonder succes. Wat de Broad Peak vooral lastig maakt is het feit dat de berg drie afzonderlijke toppen heeft. De Main Summit (8047 meter), de Central Summit (8016 meter) en de North Summit (7550 meter).... 
De K2 is 8611 meter hoog en ligt zo’n 12 kilometer van de Broad Peak in het Karakoram gebergte. In de lijst van de veertien achtduizenders, onze hoogste toppen op aarde, staat hij op de tweede plaats. Na de Mount Everest dus de hoogste. Maar qua moeilijkheid steekt hij met kop en schouders boven de Mount Everest en alle ander bergen uit. Onder klimmers geldt hij dan ook als pronkstuk op je C.V. De ultieme klimmers droom ...
print begin