Volg de voortgang van de expeditie via satelietbeelden van GoogleEarth.
18-aug-2006
Dankwoord Wilco van Rooijen
Beste toppers!,
Helaas heb ik veel mensen moeten missen bij mijn aankomst op Schiphol en daarmee veel van jullie ongetwijfelde INSPIRENDE spandoek teksten i.v.m de prijsvraag om een North Face tas te winnen. Door alle comotie omtrent de evt. terroristische aanslagen op Londen Heathrow was mijn vlucht gecanceld en daarmee was het een totale verrassing met welke vlucht ik zou vliegen vanaf Londen. Tot mijn grote verrassing hoefde ik bij aankomst om 13.00u op 16 aug. niet te wachten op mijn vlucht van 21.00u! in de avond maar was de Britisch Airway 'lady' zo aardig mij op een vlucht van KLM te zetten om 14.00u! Ongetwijfeld zullen jullie kunnen begrijpen dat ik na 10 dagen reizen vanuit het bc van de K2 het wachten wel zat was en grettig gebruik heb gemaakt van de snelle vlucht via KLM naar A'dam. Op weg naar mijn eerste beloofde 'Guiness' biertje van mijn trouwe webmaster en organisator Maarten van Eck.
Maar niet getreurd, voor alle fans die hun spandoeken met de prikkelende teksten al klaar hadden liggen: stuur een foto met tekst en spandoek naar info@expeditienet.nl en alsnog zullen de beloofde North Face tassen naar de meest fantastische inzendingen verstuurd worden. Bovendien maakt iedereen kans op een tas want als je een reactie stuurt op dit bericht dan zullen er nog eens 3 tassen verloot worden onder de reacties! (P.S: winaars zullen bekend worden gemaakt via deze weblog!)
Dan nu mijn ECHTE, OPRECHTE dankwoord! Zonder jullie bezoekersaantallen en alle reacties zou deze expeditie niet die beleving hebben opgeleverd die het heeft gedaan. Dankzij de geweldige techniek en de inzet van jullie allemaal geeft het mij toch elke keer weer het gevoel dat ik er nooit alleen voor sta. Met alle steun betuigingen en medeleven geeft mij dat elke keer weer een enorme mentale oppepper. Met z'n allen zijn jullie mijn 'mental coach' zonder dat jullie dat beseffen. De reden dat ik alle mogelijke manieren gebruik om jullie zo veel mogelijk te informeren met dagboeken/ tekst/ foto's/ video etc via de weblog/ radio/ TV en de kranten is omdat ik van van een ieder van jullie persoonlijk toch elke keer weer al die reacties en na de hand de statistieken van de website bezoekers zie!
Wat de expeditie betreft, heb ik er niet alleen alles aan gedaan, maar ook niet te vergeten ons hele basiskamp: Maarten (de webmaster), Ab (de weerman), Michel (de sponsorbehartiger), Niels (mijn zakelijke partner) en niet te vergeten Heleen (mijn vrouw die zeer veel taken heeft waargenomen zeker in crisis situaties) En last but not least dank aan mijn grote en trouwe sponsoren die mij alle kansen gunden en ook mogelijk maakten, ik noem ze nog maar eens even: Polar, DHL, Nashuatec, Olympia-uitzendburo, The North Face, Rhinofly, Right To Play.
Doel niet gehaald? Dat is maar hoe je het bekijkt. Echt avontuur valt nu eenmaal niet te regiseren. Als het avontuur realiteit is kan het twee kanten op. Het kan heel goed gaan en het kan heel fout gaan. Het allerbelangrijkste is dat je heelhuids thuis komt. En dat is gelukt. We hebben de juiste keuzes met elkaar gemaakt en daarom zit ik hier nog aan de juiste kant van de lijn. Eerst op de Broad Peak het vreselijke nieuws dat Marcus de Oostenrijkse expeditieleider die een foute inschatting had gemaakt en daarmee het leven verloor. Vorige week het nieuws dat de 4 Russen die ik achterliet in het bc van de K2 het leven hadden verloren in een lawine op de K2. Het verschil tussen leven en dood, zeker op de K2, is als elastiek. Als je het iets te ver uitrekt is het voorbij.
Een goed of slecht gevoel? Ik heb een zeer goed gevoel aan deze expeditie overgehouden. Als je de lat hoog legt zijn de kansen nu eenmaal klein. Maar ik geloof er nog steeds in, ben er van overtuigd dat het me zal lukken. Niet alles lukt nu eenmaal in een keer. We hebben alles gegeven, niet alles gewonnen maar zeker NIET verloren. We hebben veel geleerd, een aantal zaken zal ik een volgende keer (ja, die gaat er zeker komen) anders organiseren, een aantal zaken wil ik volgende keer zelf in de hand kunnen hebben, nog meer regie maar uiteindelijk weet ik en zal ik ook respect moeten hebben voor de berg. De berg bepaald je 'ritme' en daar heb je je aan aan te passen en niet andersom. Als je een berg wilt forceren eindig je aan de andere kant van de lijn en daarmee beeindig je het leven wat TE mooi is. Daarom ga ik nu eerst weer genieten van alle mooie, lekkere dingen die het leven zo mooi maken!
Bedankt en tot mijn volgende expeditie!
Met sportieve groet,
Wilco van Rooijen
De Japanners hebben geprobeerd een route aan te geven met vlaggetjes maar de gletsjer stroomt zo hard en smelt met die snelheid dat de vlaggetjes geen dag overeind blijven staan. Gelukkig is Ryan hier al twee keer doorheen gelopen en volgt hij niet de route van de Japanners maar een route langs een grote, wild stromende rivier over het midden van de gletsjer. We moeten goed bij elkaar blijven want voor je het weet verdwijn je alleen in een zwart gat of zie je de andere achter een andere ijstoren verdwijnen om vervolgens niet meer te weten hoe hij gegaan is. Ik snap nu wel waarom we ‘relaxed’ in de middag vertrekken i.p.v. in de vroege ochtend. Het traject naar ABC op slechts 5400m duurt zo’n twee uur maar daarna volgt de zeer steenslaggevaarlijke helling van 45/ 50 graden naar kamp 1 op 6150m. Die helling moet je wel zeer vroeg in de ochtend nemen en niet om 10.00u als de zon er al in staat. We bereiken na gezamenlijk zoeken de uitweg uit de ijsvallei en bereiken vaste grond, de morenenrug onder aan de hellingen van de Abruzzi ridge. Daar stonden al twee 2-persoonstenten waar we zo konden induiken.
Eindelijk gaat om 17.00 ur NL-tijd de telefoon. Wilco stapt volkomen verrot het Basiskamp van de K2 binnen. Het was niet te doen. Om te beginnen hebben ze een hele slechte nacht achter de rug met in ieder geval drie gevallen van voortdurend overgeven. Om zo al te moeten beginnen aan de loodzware klus om kamp 4 te bereiken en daarna ook nog de route te zekeren naar de bottleneck met 500 meter touw was geen haalbare zaak. Er werd nog overwogen te wachten tot er versterking zou komen. (Het Italiaanse team komt nu ook omhoog). Ook dat idee is verworpen gezien de slechte weer vooruitzichten vanaf aankomende woensdag. Dan blijft er nog maar een harde en zure, maar volkomen juiste beslissing over. Afdalen naar een veilige omgeving!
De K2 heeft ondertussen zich wederom van zijn slechte kant laten zien. Ryan is getroffen door een steen op zijn knie. Niets ernstigs gelukkig, maar wel einde expeditie. Ook 
Gerard and Mick will try to transfer there climbing permit to Banjo’s permit. They still have time to consider another summit push. Wilco is considering the same thing. He will try to transfer to the Russian permit. Of course there is more to organize if he decides to stay a bit longer for another summit attempt.
All are back in BC-K2. Except an Italian expedition who today climbed toward Camp 3. Also the large Russian expedition is on the move.
print begin