terug naar overzicht

28-jul-2006

Verslag deel 4

Van Kamp 2 naar Kamp 3.

De volgende morgen hebben we alle 4 niet best geslapen vanwege de ruimte. Er was eigenlijk maar een voordeel; het was niet koud. Zoals voorspeld was de wind in de middag weer gaan liggen en de hele nacht was het rustig geweest. Vandaag was het de beklimming van de ‘Black Pyramid’. Vandaag was Takki de HAP ziek. Dat betekende dat er nog 4 HAP’s mee konden naar kamp 3 en hopelijk kamp 4. De 4 HAP’s vertrekken vroeg en dat stemt mij positief, blijkbaar willen ze gewoon vroeg in kamp 3 aankomen?

Ik vertrek als eerste van de 4 klimmers en al na 1.5 uur klimmen kom ik bij de sleutel passage. De ‘Black Pyramid’ is een enorme zwarte rotspyramide die beklommen moet worden voordat je überhaupt weer zicht hebt op de rest van de K2.

Eigenlijk is het een pure rotsbeklimming van zo’n 1000 meter met daarin een rotsband die overwonnen moet worden door eigenlijk een tweede ‘House Chimney’. Deze passage is echter meer loodrecht 30 meter omhoog. Ook hier hangen oude touwen en een flexibel armzalig staalkabel laddertje. Gelukkig zijn er geen andere klimmers en ik wacht op Ryan om hem weer voor te laten zodat ik kan fotograferen en filmen. Eigenlijk heeft Ryan helemaal geen zin om als eerste te moeten maar hij doet het toch. Langzaam maar bekwaam worstelt hij zich met rugzak en al door de sleutelpassage van de black pyramid. Even later volg ikzelf en constateer dat deze passage veel moeilijker en lastiger is dan de eerdere Houses Chimney. Het is een lange dag, er is bewolking en windflarden nemen het zicht weg van de route naar kamp 3. Toch vertouw ik op de weersberichten die zeggen dat de bewolking van bovenaf moet uitdrogen en de wind die moet gaan liggen. Als we eindelijk de ‘Black Pyramid’ hebben beklommen klim je eindelijk de rotsen uit en ga je het ijs in en de gletsjer op.

 
The continuing story of HAP’s.

Voordat we de rotsen echt uit zijn komen de eerste twee HAP’s al naar beneden. Dat is snel denken we. We vragen ze hoe we nog moeten doorklimmen naar kamp 3 waar zij hun ‘loads’ (touwen/ zuurstof/ tenten etc) hebben gedropt. Ze lachen vriendelijk en vertellen dat we nog zo’n 1.5 tot 2 uur te gaan hebben. We klimmen door en halen uiteindelijk de twee laatste HAP’s in. We komen op een smalle uitloper van de laatste rotsgraad en ontdekken dat daar twee bossen van elke minimaal 100m touw ligt. Ryan besluit een bos mee te nemen en ik ook. We klimmen verder en klimmen inmiddels door het ijs van de gletsjer aan de onderkant van de schouder van de K2. We klimmen door en dan plotseling denk ik het eindpunt met de plek van kamp 3 te zien. Maar het bevindt zich midden op de helling die 2500m naar beneden afloopt. Niet echt een lekkere plek voor de tent. Wat blijkt, de HAP’s hebben hun loads gewoon gedropt midden in de flank! Dit is echt ongelofelijk? Waar slaat dit op. Ik plof naast de lasten neer en wacht op de rest. Gerard komt als eerste en verwerkt de tegenslag als eerste. 

Hij pakt de 3 persoons tent op en wat pickets en gooit het op zijn al zware rugzak. Ik besluit zijn voorbeeld maar te volgen en pak een rol touw (naast die andere die ik al heb) en klim ook verder. Ik laat de 3 flessen zuurstof liggen voor de mannen die met zuurstof moeten gaan klimmen. Later begrijp ik dat Ryan en Mick de zuurstof ook laten liggen omdat ze het er niet bij kunnen hebben. Voor Gerard zie ik Antoine klimmen. Hij is vroeger vertrokken maar ik zie dat hij helemaal gebroken is. Hij klimt 10-15 meter en hangt dan als een slap geworden vaatdoek over zijn pickel met zijn tong op zijn knieën. Maar het is een harde en hij klimt door totdat hij als eerste kamp 3 bereikt.

aanverwante berichten:

• Verslag deel 5