terug naar overzicht

28-jul-2006

Verslag deel 2

Van ABC naar Kamp 1 op 6150 meter.

De volgende ochtend staan we om 04.00u op en vertrekken we om 04.30u voor de route naar kamp 1 op 6150m. Het is gelukkig nog koud en we klimmen snel en steady door. Zo dichtbij als mogelijk en zo af en toe in de rotsen om beschermd te zijn tegen de vallende stenen. Die stenen vallen hier vanaf een hoogte van 7000 meter dus je kunt wel nagaan wat een snelheid zelfs de kleinste opdonders kunnen ontwikkelen. Het geluid dat ze maken klinkt als een formule 1 wagen als ze langs je heen komen suizen.  Niet te veel bij nadenken, en snelheid maken! Dat lukt aardig, Ryan is als eerste vertrokken, maar ik haal hem halverwege de route in. Ik klim het liefste voorop, zeker met die steenslag. Om 07.30u bereik ik kamp 1 op 6150m. Tijd: een nette 3 uur. Ik ben tevreden en zeker omdat ik eigenlijk maar een keer een steen dicht langs me heb zien gaan. 

Tegenstribbelende HAPS’s

Als ik aankom in kamp 1 denk ik lekker in een tent te gaan liggen en sneeuw te gaan smelten, veel drinken, lekker eten, veel snoepen en herstellen voor morgen. Maar wat blijkt? De HAP’s zitten met 4 man in een tent thee te drinken en te kletsen en in de andere tent liggen er twee te snurken! In eerste instantie neem ik het sportief op en gun ze tijd om te vertrekken. Maar dat zijn ze niet van plan want het waait boven te hard richting kamp 2! Ik wacht op Ryan die als tweede een half uur later aan komt en merk ook zijn enorme teleurstelling op en de onmacht om er direct iets aan te doen.

Uiteindelijk maakt Ryan zich kwaad (nog niet eerder gezien) en gooit zijn rugzak neer en geeft aan dat het van hem zo ook niet meer hoeft. Hij is duidelijk geweest tegen de HAP’s in het BaseCamp K2 en heeft vriendelijk gevraagd wie er gemotiveerd genoeg was om werk te verzetten voor de expeditie. Uiteraard was iedereen toen van de partij. Nu het een beetje waait beginnen ze elkaar aan te steken en te deserteren. Als Ryan Takki de ‘leider’ van de HAP’s verantwoordelijk stelt, glimlacht die als een boer die kiespijn heeft. Ik probeer me er uiteraard tegenaan te bemoeien en Ryan steun te geven. Ik probeer uit te leggen dat we een plan hebben en dat het plan alleen werkt als iedereen zich aan dat plan houdt. Er is hier in kamp 1 niet genoeg plek voor 6 HAP’s en 4 klimmers in slechts twee 2-persoons tentjes. Inmiddels heb ik het koud gekregen en wurm me in een van de tenten. De HAP’s begrijpen mijn uitleg niet of willen me niet begrijpen. Hun visie is dat er te veel wind is! Maar ik weet beter en vertel me hun weerbericht. Het lijkt veel wind maar het is slechts thermiek langs deze hellingen met mist en in de middag gaat het liggen en in de avond wordt het zelfs windstil. Maar het wil er niet in. Dan maar kwaadschiks. Ik flikker hun spullen de tent uit. Rugzak, branders, slaapmatten, handschoenen, klimmaterialen etc. Gelukkig verdeelt het kamp zich van de HAP’s. Takki en Akbar vinden dat ze moeten gaan. Er wordt geruzied en geschreeuwd en uiteindelijk vertrekken ze met de belofte dat als het te hard waait in kamp 2 ze terug zullen komen. We vertellen hun wel dat ze dan 2 tenten vanuit kamp 2 mee terug moeten nemen, die hier moeten opzetten (eerst een plateau moeten uitgraven) omdat er in de twee huidige tenten geen plek voor hen is. Ryan stuurt Muhammed naar beneden want die is ziek en gebruikt alleen gas en tent ruimte terwijl hij niets kan betekenen.

Ik begin met sneeuw te smelten en ondertussen zijn ook Gerard en Mick aangekomen. Wat een negatieve energie voor niets. Als het NU al begint wat moet het dan worden in kamp 3 en/of 4! Mijn klim was geweldig maar op dit gezeik had ik niet gerekend.

Gelukkig komen de 5 HAP’s niet meer terug en is het inderdaad rond 17.00u windstil geworden.

aanverwante berichten:

• Verslag deel 3