22-feb-2008

Filmpje K2 training

Roeland van Oss, een van de jonge jongen, van de aankomende K2 expeditie heeft een fantastisch filmpje gemaakt met zijn Canon camera. Zie hier.

15-feb-2008

Training alpen K2 expeditie succesvol!

Col Armand Charlet (3.998m), vanuit Argentiere Frankrijk
NE Couloir, D+, 1000 meter

Di, 12 feb 2008
Als training voor de NORIT K2 EXPEDITION 2008 stond er een alpine beklimming op het programma. Het team voor de K2 expeditie 2008 was immers compleet. Totaal bestaat het team uit 5 Nederlandse klimmers, een Ierse klimmer en twee Sherpa klimmers. De basis van deze toch Nederlandse expeditie bestaat uit 3 ervaren Nederlandse expeditie klimmers en twee jonge honden.
Als ervaren klimmers was mijn oog gevallen op Court Haegens, die in 2006 de Gasherbrum II (8.035m) had beklommen en Cas van de Gevel die met mij al K2 (8.611m) ervaring had opgedaan in 1995 en daarna zeer veel andere beklimmingen had gemaakt.
De twee jonge honden waren na een uitvoerige selectie op papier, tochtenlijsten en de nodige gesprekken geselecteerd. Het zijn Jelle Staleman (27jr) en Roeland van Oss (29 jr) geworden. Toevalliger wijze beide in voorbereiding op de opleiding tot berggids.
Nu was het moment aangebroken om de jonge honden ook in de bergen in moeilijkere routes aan het werk te zien. Ondanks het feit dat we zeer verheugd waren dat we een stel ambitieuze, talentvolle expeditieklimmers geselecteerd hadden, vonden we dat Jelle en Roeland toch nog de nodige ervaringen in de moeilijkere, langere Alpen routes miste. Daarom hadden we de eis meegegeven dat ze minstens 2 zwaardere routes deze winter samen zouden moeten klimmen. Vanaf eind januari waren de mannen dan ook actief in Chamonix.

Cas en ikzelf hadden met Jelle en Roeland afgesproken op maandagochtend 11 februari om 10.00u in Chamonix. Court kon helaas niet van de partij zijn i.v.m zijn nieuwe baan. Maar nog voordat ik zondagavond vertrok vanuit Utrecht kreeg ik een telefoontje van Jelle vanuit Chamonix. Ik nam op: ‘met Jelle’ klonk het. Ik heb ‘goed’ nieuws en ‘slecht’ nieuws. Het goede nieuws is dat de route Lagarde Direct op de Droite noordwand gelukt is! Het slechte nieuws is echter dat ik mijn vingers bevroren heb en dat we met een helikopter van de top zijn gevist. Ik vraag nog optimistisch: ‘hoeveel vingers zijn het’? Jelle antwoord: ‘alle 10’!
Gelukkig blijkt het ‘slechts’ een eerste graads bevriezing te zijn maar het betekend wel dat er geen beklimming voor hem nu in zit…..

Maandagochtend 10.00u zitten Cas, Roeland, Jelle en ik in Chamonix aan een bak koffie. Jelle en Roeland vertellen over hun klimavontuur en de helikoper pick-up.
Jelle moet minimaal een week rust houden en besluit dan maar naar huis te gaan.
Cas, Roeland en ik pakken onze rugzakken en vertrekken naar Argentiere. Daar nemen we de kabelbaan naar de Grands Montet, tussen alle wintersporters in.
Aan het einde van de middag zijn we boven en genieten van het magnifieke uitzicht want het weer is werkelijk fantastisch en de voorspellingen idem dito! We zien de laatste skiërs afdalen voor die dag en wij blijven zoals bedacht op het kabelstation achter en overnachten. Morgenochtend vroeg zullen we om 04.00u opstaan, ontbijten en vertrekken.

Als we onze maaltijd opwarmen en genieten van de ondergaande zon, komt er een zeer vriendelijke lift bediende. Hij moet op het kabelstation blijven slapen in verband met de ijsafzetting op de liftkabels. Hij vraagt naar onze klimplannen en zijn ogen vonkelen. Blijkbaar heeft de man een klimmershart want hij biedt aan om een verwarmt hokje van het kabelstation open te laten. Hij biedt zelfs nog twee matrasjes aan. Uiteraard slaan we het voorstel niet af want met een beetje pech zitten we morgen in een bivak op de top bij -25 graden!

Na een relatieve goede nacht met de gezonde, gebruikelijke spanning, staan we om 4.00u op. We proppen wat naar binnen en gaan zeer licht gewicht aan klimmaterialen en slechts een liter drank per persoon op pad. We dalen af naar de Glacier de Rognons. Het is koud maar niet extreem. Gelukkig staat er ook maar heel weinig wind. We lopen onderaan het Couturiercouloir van de Aiguille Verte (4.121m) langs. Deze route deden Cas en ik al in 1992 in ‘slechts’ 4 uurtjes. Maar dat was in augustus meer dan 15 jaar gelden! Net als de klassieke directe noordwand op de Droites van Cornuau en Davaille....
Droite Noordwand in december 1994 (lees het verhaal)

Om 06.30u begint het te schemeren en we klimmen richting de ‘einstieg’. Zoals een team behoort, wisselen we al vanaf het begin heel natuurlijk elkaar af tijdens het sporen. Rond 07.00u klimmen we over de rechterkant van de bergschund, na eerst te veel in het midden op de chaos van de opengescheurde gletsjer te hebben gezocht naar een mogelijke doorgang. Als we eenmaal over de bergschund zijn, gaat het snel. We spreken af het eerste gedeelte zonder touw te klimmen zolang een ieder van ons zich daarbij prettig voelt en om de snelheid erin te houden. De steilte van de route begint op ongeveer 50°. Daarna zal de steilheid snel oplopen naar 70°/75° met stukken gecombineerd terrein. Afhankelijk van de omstandigheden kunnen we nog kiezen voor varianten. Maar de condities blijken perfect! Het ijs is geweldig, de stijgijzers en de bijlen ‘pakken’ geweldig. Op de steile stukken gaan we nog een paar touwlengtes aan het touw en genieten zichtbaar van het feit dat we met zijn drieën klimmen. Een voorklimmer, die vervolgens twee naklimmers tegelijkertijd zekert. Het grote voordeel is dat je lekker met zijn twee het nazekeren kan afwisselen, foto’s kan maken en een bakkie kan doen.

Soms zit het tegen, soms zit het mee. Dit keer zit het absoluut mee. Het weer is perfect, de condities zijn perfect en wij voelen ons perfect. Maar na een paar uur klimmen blijkt dan toch altijd maar weer wat een 1000 meter wand betekend. Verzuring en er lijkt maar geen einde aan te komen. Eerst denk ik nog dat het aan mij ligt. Niet geacclimatiseerd, net uit Nederland en dan naar 4.000 meter. Maar Cas die voor me klimt gaat ook steeds langzamer en Roeland achter mij hoor ik ook niet meer. Maar we laten elkaar niet lang ‘lopen’. Het touw is na de lastige steile sleutelpassages weer opgeborgen en we klimmen ieder ons eigen tempo. Maar toch lijken we verbonden. Op nog 10 meter van elkaar volgen we elkaars stijgsporen. Nog steeds elkaar op een natuurlijke manier afwisselend. Totdat Cas de laatste meters eruit perst en we eindelijk op de col tussen de Aiguille du Jardin en de Grande Rocheusse uit komen. De wind is direct voelbaar, onze ‘bekkies’ zijn ook blauw van de kou. Het praten gaat al wat lastiger. Trek in eten heeft niemand. We drinken een laatste slok en overwegen nog naar een van de echte toppen door te klimmen. Links naar de Aiguille du Jardin of rechts naar de Grande Rocheusse. Maar het ziet er qua condities niet uit. Links blanc ijs, rechts zeer luchtige losse rotsen. We besluiten af te dalen.

Om 12.50u staan we op de col! Een kleine 6 uur hebben we over deze winterbeklimming van 1000 meter gedaan. We zijn zeer tevreden. De zon schijnt aan de andere kant van de berg volop. Nog even een paar abseils en we staan in de zon. Uiteraard zijn we er niet met een paar ‘simpele’ abseils omdat alle standplaatsen met abseil slinges onder de sneeuw verborgen liggen. Maar met wat improvisatie en het slaan van wat rotshaken en hier en daar wat lengtes afklimmen, staan we toch 2 uur laten om 15.00u op de Glacier de Talefre. Wat dan nog volgt is een lange, moeizame afdaling door kniediepte sneeuw om uit te komen in de Couvercle Hut (2.687m).

We komen net voor de ondergaande zon om 17.30u aan bij de hut. Moe maar zeer volaan en een goed gevoel dat dit team straks de zeer extreme uitdaging op de K2 met elkaar aan kan. We genieten nog van de laatste zonnestralen voordat we de hut in duiken. Van afstand zagen we al dat er andere klimmers in de hut moesten zitten want er kwam volop rook uit de schoorsteen. Het bleken tourskiërs die de volgende dag de zuidwand van de Courtes zouden afskieën. Wij zullen de Mere de Glace aflopen i.v.m skieen;-)

15-feb-2008

Aconcagua succesvol!

De vijfde van de 7-summits! Zie het persbericht.
Lees de aangrijpende topverhalen op de weblog van de Aconcagua.

5-jan-2008

Kilimanjaro succesvol beklommen

Hiermee is de 4-de van de 7-summits een feit. Helaas was het niet mogelijk om met mijn parapente van de top te vliegen daar er te veel bewolking rond de berg hing.

Lees ons uitgebreidde verslag op de weblog van de kili

 

10-dec-2007

Jonge honden geselecteerd.

 

De zoektocht naar 'jong' en nieuw talent is ten einde: 2 'jonge' klimmers zijn na intensief overleg gekozen. De gelukkige zijn: Roeland van Oss en Jelle Staleman. Binnenkort meer hierover.

Verder staat er de volgende actie op stapel. Lees verder ....

25-okt-2007

Een zoon: TEUN(-tje)

Wereld op zijn kop, mama, energie, nieuw leven, ontdekkingsreis, passie, puur, liefhebben, dromen, geborgenheid, vrijheid, kracht, groots,
natuur, diepe vreugde, geluk, bescherming, maatje, blijdschap, papa, avontuur, wens, licht, nu, 19 oktober, wonder, genieten, zoon, warmte.

Op vrijdag 19 oktober was het zover! Na een zwangerschapsperiode van 9 mnd is de kerngezonde nieuwe beroepsavonturier Teun Willem Hendrik van Rooijen geboren.

ik zoek een woord
een heel nieuw woord
een woord dat niemand kent
ik zoek een woord
dat zeggen wil
dat jij de liefste bent (Hans Hagen)

Roepnaam: Teun
Geboren op 19 oktober 2007, Utrecht
Zoon van Heleen Eshuis en Wilco van Rooijen

4-okt-2007

Paragliden vanaf de top van de Mont Blanc!

Op zondag 16 september om 8.30u was het dan eindelijk zover. Ik kon met mijn parapente van de top van de Mont Blanc af vliegen!

Op zaterdagochtend waren we begonnen aan de beklimming met een team van het bedrijf Deloitte (zie ook de weblog). In juni van dit jaar stonden we ook nog op de top als enig team omdat we net tussen al de zware stormen door waren geklommen (zie de weblog).

Al een keer of 3 had ik mijn Ozone Mojo paraglider meegenomen in mijn rugzak maar te vaak moest ik mijn 'klanten' ook begeleiden op de weg naar beneden. Dit keer echter had ik naast onze gidsen ook nog bergsporter en expeditieman Philip de Roo meegenomen die mijn taak als expeditieleider deskundig kon overnemen. Hij nam samen met Niels Koekkoek en de gidsen, de leiding om ons team weer veilig naar beneden te brengen.

De parapente vlucht                                                                                                                                    De ideale wind om van de Mont Blanc af te kunnen vliegen moet NO of NW zijn, of alles wat daar tussenin ligt. Je startrichting is dan naar het dal van Chamonix gericht en dus kun je het scherm opzetten en direct de goede kant opvliegen naar beneden naar Chamonix waar niets meer tussen zit qua bergen en/of gevaarlijke punten/obstakels. Uiteraard was het die ochtend niet ideaal. De wind was SO. Dat betekend dat de wind langs de helling komt en er dus absoluut niet loodrecht opstaat. Dat wist ik van te voren vanwege de zeer accurate weersvoorspelling die je kunt opvragen in het weersbureau in Chamonix. Toch was de wind niet harder dan 35 km/uur en dus gaf ik mijn onderneming het voordeel van de twijfel.

Aangekomen op de top op 4.810 meter vanuit de Gouterhut op ruim 3700 meter voelde ik de wind in mijn rug en dus min of meer vanuit het dal van Chamonix komen langs de helling, over de top, richting Italie. Als je vanuit Chamonix, over de Dome du Gouter naar de top klimt, heb je rechts na de top (als je dus over de top heen bent) een soort 'zadel' die vervolgens naar rechts flauw afdaalt. (dit is dus niet na de top links richting Mont Maudit en Mont Blanc du Tacul, de andere normaal route).

Ik loop dus na het zadel en probeer mijn parapente in de sneeuw iets lager dan het hoogste punt van het zadel neer te leggen. Echter er staat genoeg wind langs de helling die ervoor zorgt dat gewoon neerleggen er niet bij is. Gelukkig heb ik aan mijn speciale lichte paraglider lintjes zitten aan het scherm dat ik deze juist onder deze omstandigheden kan ingraven. Ik graaf de lintjes voor zover dat gaat in en trek snel mijn lichtgewicht harnas aan van het merk Nervures. Ik probeer een eerste rugstart maar een zeer stevige windvlaag zorgt ervoor dat ik op mijn buik getrokken wordt en mijn remmen maximaal moet intrekken om te voorkomen dat ik niet met paraglider en al over de graat geblazen wordt richting Italie. Ik pak mijn boeltje weer bij elkaar, graaf de lintjes weer opnieuw in, organiseer al mijn lijnen opnieuw en wacht het juiste moment weer af. Als de wind even echt rustig lijkt zet ik het scherm in deze 'cross' wind op boven mijn hoofd, controleer het scherm nogmaals. Ik moet echt maximaal met mijn gewicht naar voren blijven hangen en vlieg dan heel langzaam naar voren tegen de wind in weg langs de helling.

De wind is alles behalve mooi laminair en homogeen. De paraglider is als een wild paard die ik flink in de teugels moet houden. Nadat ik flink omhoog schiet in de thermiek en met mijn paraglider boven de top hang komt er rust in scherm en begint de afdaling over de normaal route. Wat een SUPER relaxed gevoel. Ik zie de klimmers die net nog buitenadem over hun pickel gebogen stonden naar lucht te happen. Ze zullen nog een vette dag nodig hebben om af te dalen en weer veilig in Chamonix aan te komen. Volledig gebroken maar voldaan.

Ik vlieg eigenlijk veel te snel over de graat, de gletsjer over maar geniet met volle teugen van het uitzicht. Ik draai rond en zie de top weer voor me liggen, 4.5 km hoog vlieg ik richting het dal. De zon heeft nog niet eens het dal bereikt. Eerst vlieg ik weer over de Dome du Douter (4000m) en vervolgens langs de hut (3800m) waar we overigens voor de beklimming weer eens een enorme beroerde nacht hebben gehad vanwege het feit dat we weer geen bed hadden i.v.m plaatsgebrek. Vervolgens vlieg ik de hele breedte van het dal over naar Le Brevent, die 'slechts' op 2700 meter ligt. Als ik daar aankom is de zon de berg reeds aan het opwarmen en kan ik op de hoogte van het tussenstation nog even blijven hangen.

Ik blijf lekker hangen totdat de zon ook daadwerkelijk het dal bereikt heeft, daarna vlieg ik naar de landingsplek achter een hotel in Chamonix, op loop afstand van onze 'gite'. Om 10.00u zit ik aan het ontbijt op een terras van Chamonix omhoog te staren naar de top van de Mont Blanc waar ik 1.5 uur geleden nog op stond;-) Dit was ECHT kicken!

21-sep-2007

Verslag Ultra Trail Mont Blanc

The North Face Ultra Trail 2007
TOUR DU MONT BLANC

Een wedstrijd door 7 schitterende valleien, met 71 gletsjers, 400 verschillende bergtoppen en een magnifique uitzicht op de hoogste berg van West Europa, de Mont Blanc (4.807m)

Ervaringen
Na 13 ‘vlakke’ marathons (snelste 3uur14min) op zeeniveau en 3 keer de triatlon van Almere (snelste 11uur2min), was ik toe aan een nieuw avontuur. Ik wilde een ultra wedstrijd doen in de bergen tussen mijn werk door in het beklimmen van bergen.

In 2000 had ik al enorm veel plezier beleefd aan de bergtriatlon Embrun in 13 uur en 50 minuten. Bianca van Dijk eindigde toen als eerste dame in 12 uur en 10 minuten! Ronald Dercksen overigens (wie kent hem nog;-) in 13 uur en 35 minuten.

In 2005 liep ik mijn eerste bergmarathon, de Jungfrau marathon in 4 uur en 27 minuten. Ook deze marathon in de bergen gaf mij zoveel meer energie.

Ultra trail Mont Blanc

In 2007 moest het de ‘ultra’ marathon rond het Mont Blanc massief worden. Je hebt tijdens deze ultra marathon keuze uit twee afstanden:

• Of het ‘hele’ rondje van 163 km rond het massief van de Mont Blanc, startend in Chamonix (Frankrijk) naar Courmayeur (Italië) en door naar Champex (Zwitserland) en weer terug naar Chamonix.
• Of het ‘halve’ rondje van 86 km van Courmayeur (Italië) naar Champex (Zwitserland) en door naar Chamonix (Frankrijk).

Maar wat deze ultra trail zo mooi en zwaar maakt is niet zozeer de afstand als wel de hoogte die je moet overbruggen. Doe je de 163 km, dan moet je 8900m stijgende hoogte meters overwinnen. Doe je de 86 km, dan moet je 4500m stijgende hoogte meters overwinnen. En dan is er nog het terrein waar je over heen moet, het is tenslotte geen geasfalteerde weg. Dus heeft de tocht ook nog een alpiene gradatie t.a.v. de technische moeilijkheidsgraat qua klimmen en dalen. Je hebt in het bergbeklimmen een gradatie van F (facile), PD (peu difficile), AD (assez difficile), D (difficile), TD (tres difficile), ED (extremement difficile) en ABO (abominable).

Deze ultra trail staat aan gegeven als ‘D’ (difficile = moeilijk). Dit houdt in dat je op veel stukken eenvoudigweg niet moet uitglijden want dan kan het wel eens je laatste wedstrijd geweest zijn. De beklimmingen gaan steil omhoog, (soms tot 2800m!) via bergpaadjes met rotsblokken, beekjes, boomwortels, modder en gras. Daarna weer steil naar beneden tot in bergdorpjes op 1000 meter.

De limieten zijn overigens voor de 86 km dat je binnen 24 uur moet finishen en voor de 163 km binnen de 48 uur.

Afbeelding 86 km parkoers in hoogte en kilometers:

Afbeelding 163 km parkoers in hoogte en kilometers:

Het ontstaan van het idee
Tijdens één van mijn Mont Blanc beklimmingen met klanten had ik de ultra lopers wel eens zien binnen komen in Chamonix. Gekkenwerk vond ik het nog. Hardlopen door de bergen over zulke afstanden. En dan nog één- en sommige twee nachten overslaan qua slaap. Twee dagen en twee nachten lang zie je de ultra atleten binnen komen over de finish in Chamonix. Sommige met bloed doorlopen ogen maar de meeste oogde nog fit ook. De winnaar was vorige jaar een Sherpa uit Nepal, waar ik dan weer niet gek van op kijk omdat ik weet wat deze krachtpatsers in de Himalaya presteren. Dus leek het me ook wel wat om die ervaring te doorstaan. Via mijn sponsor The North Face was het makkelijk inschrijven. Je moet er namelijk snel bij zijn want zowel aan de 86 km als aan de 163 km mogen elk maar 1500 mensen meedoen. Dit i.v.m. de veiligheid en de bevoorradingen en assistentie langs het parkoer. De hele 163 km leek me wel wat maar het bleek dat je eerst de halve 86 km gedaan moest hebben en/of andere vergelijkbare ultra ervaring moest kunnen aantonen van minder dan een jaar geleden. Dat kon ik niet en dus werd het de halve en achteraf begrijp ik ook wel waarom.

Trainen
Hoe train je in hemelsnaam voor een ultra marathon van 86 km of meer door de bergen met 4500 meter hoogteverschil en/of meer? Ervaringsdeskundigen hadden me al verteld dat gerichte bergtrainingen van deze extreme duur tot blessures zouden leiden. Het werd dus afgeraden om je ‘normale’ hardloop trainingen om te gooien naar specifieke heuveltrainingen. Ik legde mezelf dus de marathon van Rotterdam weer op in april 2007. Dit voor de kilometer omvang en hopelijk een nieuwe PR. Daarna zou ik toch alweer beroepshalve veel in de bergen klimmen zoals in mei de Mt McKinley (6.194m) in Alaska, de Mont Blanc (4.807m) in Frankrijk in juni, en in augustus de Mount Elbrus (5.642m) in Rusland en tussen door nog wat heuvels in Schotland en de UK. Daarnaast zou ik mijn kilometers maken als ik in Nederland zou zijn om vervolgens op 24 augustus 2007 klaar aan de start te kunnen verschijnen.

Een keer tussendoor had ik op een zondag met een cluppie mee getraind op de Utrechtse heuvelrug waar we 60 km met elkaar hadden gelopen. Daar had ik Bas de Bruin en Linda Vagent leren kennen die van plan waren de 163 km met zijn tweeën voor de 3 keer te gaan doen. Wat een bikkels waren dat!

Inschrijven
Op 23 augustus was de inschrijving in Courmayeur (Italie). Vanuit Chamonix (Frankrijk) kon je gratis de bus pakken en door de Mont Blanc tunnel rijden om je vervolgens aan de andere kant in Courmayeur in te schrijven. Daar werd ook je uitrusting gecheckt want de organisatie schrijft voor dat je het volgende allemaal bij je moet hebben.

1. minimaal 2 liter water (zo’n TNF camelbag is echt super;-)
2. twee (kop)lampen (één reserve) + set nieuwe batterijen
3. survival deken (zo’n lichtgewicht aluminium)
4. SOS noodfluitje
5. sporttape
6. sportvoeding en repen
7. regenjack
8. sport-tight (minimaal tot over de knieën)
9. cap en/of bandana tegen de zon
10. paspoort (tenslotte ga je over grenzen)

Nadat alles gecontroleerd en goedgekeurd was kreeg je twee chips om je pols en was je vanaf dat moment door iedereen te herkennen of je deelnemer was aan de halve dan wel de hele ultra trail du Mont Blanc.

Start
Op vrijdag 24 augustus om 12.00u was de start in Courmayeur voor de 86km. De start voor de 163km was die dag om 18.00u in Chamonix. Je kunt dus beidde starts als supporter meemaken! De start was een mooi Italiaans spektakel. Vette muziek van gouwe ouwe klassiekers als “we are the champions” van Queen tot “nothing else matters” van Metallica, en alles wat daar tussen in ligt. Aangezien de meeste met telescoop stokken lopen (om de knieën nog enigszins te ontlasten) was het dansen, en springen en zwaaien met die stokken in de lucht naar de omroeper op het bordes van het stadhuis die ons opzweepte met zijn Italiaanse peptalk. Vervolgens werd de start een half uur uitgesteld omdat nog niet iedereen gearriveerd was vanuit Chamonix met de bus. En dat dan weer in die hitte tussen al die opgezweepte mensen. Maar om 12.30u knalde dan het lang verwachte startschot. Eerst door de straten van Courmayeur naar boven. Courmayeur ligt op 1220m en de eerste 5 km gingen gelijk vet omhoog naar Refugio Bertone op 1989m. Dus 769m omhoog. Als klimmer was ik direct in mijn element en dus stoof ik omhoog. Het ging lekker en met flink omhoog lopen had ik redelijk wat ervaring en dit keer had ik niet eens een zware rugzak dus dat kon mijn inziens niet fout gaan. Uiteraard voelde ik mij euforisch en oppermachtig zoals zo vaak in het begin van een wedstrijd/ challenge. Na heel wat mensen op het eerste stuk voorbij geklommen te zijn kwam er een iets vlakker stukje en lag er op 12 km het Refugio Bonatti op 2020m. Daarna daalde we af over 5 km naar het plaatsje Arnuva op km 17 op 1769m. Lekker om te dalen en even weer wat te herstellen. Vanaf Arnuva ging het weer flink omhoog naar de Grand Col Ferret op 2537m. Dit was het 21km punt, maar pas het begin. Die 768m omhoog in 4 km dit keer hakte er al aardig in. Mijn benen begonnen toch al wat zwaarder te worden. Maar ik had de hoogste col alweer gehad en dus voelde ik me nog steeds super en oppermachtig. Het was nu afdalen over 17 km met hier en daar wat vlak terrein. De tip die ik had gekregen van Bas en Linda was dat je direct weer moet gaan hardlopen zodra het ook maar weer enigszins vlak en/of naar beneden gaat. Dit zou op het einde namelijk enorm veel tijd schelen. Met deze tip in mijn hoofd speerde ik dus als een gek naar beneden. Inhalen op de smalle bergpaadjes was zeer verraderlijk maar noodzakelijk. Ik had inmiddels een kameraadje gevonden en samen genoten we van de afdaling. Zonder een woord te wisselen voelde we elkaar aan en gingen we kop over kop lachend naar beneden. Inmiddels lag ik behoorlijk vooraan in het veld en haalde we nog steeds veel mensen in. We passeerden La Peule op 25km op 2071m en daarna La Fouly op 30km en 1593m. Richting Praz de Fort op 38km en 1151m begon ik toch wel uit te zien naar Champex-Lac. Dat was Zwitserland en deze plaats herinnerde ik me nog goed van mijn Tour Du Mont Blanc tocht die ik gelopen had met een schoolvriend in 1985. Hier zou ook een uitgebreide ‘refreshment’ zijn waar werkelijk alles te verkrijgen zou zijn van pasta maaltijden, yoghurt, brood, soep, cola, koffie, melk, sportdrank, thee, water, banaan, sinaasappel, chocolade, rozijnen, mueslibars, slaapmatjes, dekens etc, etc. Mijn eerste persoonlijke ‘refreshment’ had ik al gehad door mijn eigen supporters. Heleen was notabene op deze dag jarig en uitgerekend op deze 24-ste augustus moest ik toch weer een prestatie tochtje doen. Gelukkig waren haar ouders langs gekomen om haar verjaardag te vieren. Daarmee stonden in eens Heleen en mijn schoonouders langs de kant. Na een heerlijk kopje warme thee en een banaan vervolgde ik mijn weg. Heleen riep me nog na: nog een klein stukje tot Champex! Ik verheugde me enorm op Champex, ook omdat het op 45km op de helft ligt. Waar ik even geen rekening mee had gehouden was dat het Champex-Lac ruim 300 meter hoger lag op 1477m. Dat viel zwaar tegen, de kilometers en de hoge snelheid met de nodige inspanningen begonnen hun tol te eisen. Op wandelbordjes zag ik soms de tijden die er normaal over ‘gewandeld’ werden. Voor Champex zag ik bijv een bordje met nog 3 uur! te gaan. Ik dacht dat ik door de grond ging want in mijn beleving was het nog 15 minuten hardlopen. De dag was ook inmiddels ten einde en het begon te schemeren. Om 18.30u liep ik eindelijk Champex binnen en daar was niet alleen Heleen en haar ouders maar ook nog eens mijn zwager en zus met 4 kids die langs kwamen vanuit Zuid-Frankrijk op weg naar huis. Een heerlijk onthaal maar ik had er weinig oog voor ik kapot gegaan op het laatste stuk. In 6 uur had ik 45 km door de bergen gerend en ik moest er nog 41! Ik kon bijna niets eten. Geen pasta, geen brood, geen vast voedsel. Ik at wat yoghurt, een beetje soep en 2 bekertjes sportdrank en 3 bekertjes cola, daarna nog een yoghurtje. Ik had het koud gekregen en zat te rillen van de kou en inspanningen. Alle kleding die ik bij me had trok ik aan. Mijn lange TNF fleece majo, een extra TNF sportshirt, daaroverheen mijn TNF lichtgewicht paclite regenjack, mijn fleece handschoenen, mijn bandana en alvast mijn koplamp. Gelukkig kreeg ik het weer enigszins warm en kwam er kwam er vernieuwde energie vrij. Na een uur bij gekomen te zijn moest ik er maar weer aan geloven. Mijn zwager en mijn neefjes rende nog een paar honderd meter met me mee en toen verdween ik weer in de bossen en was ik weer alleen. De zon was inmiddels onder het werd een prachtig gezicht. Even ging het naar beneden maar al snel moesten we stijgen naar 1987m naar Bovine op km 54. Na 15 minuten lopen zweet ik alweer als een otter en moet alle kleding die ik aangetrokken heb weer uit. Ik prop alles weer in mijn TNF rugzakje met waterzak. De hoofdlampen zijn inmiddels aangegaan en het was een mooi slangenspoor van hoofdlampen de berg op. Door een dichtbegroeid bos langs een wild stromende bergbeek klimmen we omhoog. Het is een enorm steil en slecht pad vol met enorme boomwortels. De route wordt gemarkeerd door om de zoveel meter een reflecterend lintje. Zodra je met je koplamp de duisternis in schijnt, licht het lintje op. Echter wordt mijn lichtbundel uit mijn koplamp steeds smaller en kleiner. Hier betrap ik mezelf op een enorme stomme fout. Ik had niet de moeite genomen om nieuwe batterijen te kopen en ook mijn reserve batterijen in mijn andere zaklamp waren ook al niet nieuw. Mijn lithium ion batterijen zouden nog wel een tijdje mee gaan dacht ik. FOUT! Ik wissel mijn batterijen, de licht bundel is iets beter maar lang zal het niet duren. Als we door klimmen stijgen we boven de bomen uit en vlakt de berg af. Resultaat van dit is dat er uiteraard meer wind staat en dat het kouder is op hoogte. Ik weiger echter van kleding te wisselen want straks gaan we weer naar beneden en wordt het weer warmer. Toch duurt het weer langer dan verwacht. Aangekomen op de top op bijna 2000m in Bovine is er weer een stempelpost (met je chip om je pols) en kun je soep, thee, koffie, cola, sportdrank etc krijgen. Ik drink snel een bekertje weg en vervolg het lange steile smalle bergpaadje naar beneden. Een afdaling van ruim 600m naar het plaatsje Trient op 1300m op km 60. Mijn koplamp laat me in de steek. Ik pak mijn maglite zaklampje die slechts 2 i.p.v. 3 penlite batterijen heeft en stop hem in mijn mond. Mijn beidde handen heb ik immers nodig aan mijn stokken omdat het gemeen steil en soms ook goed glibberig is. Echt hard naar beneden is er allang niet meer bij. Ik ben jaloers op de renners die me voorbij komen met een baklicht op hun hoofd waar je een voetbalveld mee kan verlichten. Eigen schuld dikke bult, moet je maar niet zo stom zijn om het te onderschatten denk ik bij mezelf. Maar eerlijkheid geschied om te vermelden dat het niet alleen mijn koplamp was die de oorzaak was van het langzamer aan doen naar beneden. Door de vermoeidheid begon ik ook mijn knieën te voelen en ik moest er toch even niet aan denken dat ik mijn knie zou verdraaien en daarmee de wedstrijd voor gezien moest houden. Er waren nog steeds van die kamikaze piloten die me voorbij vlogen. Ik kon in ieder geval niet meer achter ze aan. En wat een klote afdaling was het naar Trient. Er kwam geen einde aan en het was ideaal om uit te glijden en je nek te breken. Vanwege het slechte licht bundeltje stapte ik ook soms naast het pad in zo’n blubber poel en dus waren mijn voeten doorweekt en was het vanaf mijn knieën een bruine natte blubber bedoeling. Eindelijk aangekomen in Trient dacht ik even dat het de laatste berg was geweest. Helaas, ik pakte mijn reliëf kaartje en tot mijn grote ontsteltenis zag ik dat ik nog precies zo’n zelfde berg op en af moest als ik gedaan had. Nog een keer naar bijna 2000m! naar het plaatje Catogne op km 63. Nu dus 632 meter omhoog in 3km! Ik moest echt de motivatie uit mijn tenen halen. Het werd maar later en later. Nog heel even zitten gaat er door mijn hoofd, maar dat andere stemmetje (mantra) roept harder: opstaan en doorgaan, opstaan en doorgaan, opstaan en doorgaan. Ik loop door het dorpje, steek de weg over en loop het donkere bos in waar het gelijk weer flink begint te stijgen. Gelukkig kan ik met een groepje meekomen die een vergelijkbaar tempo bergop loopt. Inhalen zou zelfmoord zijn. Tijd is allang niet belangrijk meer, uitlopen is het streven. Ik had gedacht rond 2 a 3 uur in de nacht Chamonix te bereiken. In iedergeval voordat de zon weer opkomt. Ik wil naar bed, slapen, mezelf overgeven ……

Na weet ik hoe lang bereik ik dan eindelijk de laatste top van deze ultra trail op 1932m alvorens ik eindelijk definitief mag afdalen naar Vallorcine op 1260m. Ik zit nu op kilometer 70 en het zit het erop praat ik mezelf in. Nu nog 16 kilometer afdalend naar Chamonix. Ik pak voor de zekerheid nog eenmaal het reliëf kaartje. FUCK roep ik, het blijkt dat ik nog Col des Montets over moet op 1461m! Nog een keer 200 meter omhoog. Ik begin er moedeloos van te worden.

Ik vervolg mijn weg en ik voel dat ik aandrang begin te krijgen. Ik denk bij mezelf, als ik een mooi plekje zie ga ik zitten. Dan komt er een Fransman langs, ik haak aan en focus me op zijn hakken. Ik spreek met mezelf af dat ik 10 minuten aanhaak en dan langs de kant mag gaan zitten om het een en ander los te laten. Ik laat echter niet meer los. Samen beklimmen we de col en we raken in gesprek. Ook hij blijkt verrot te zijn en naar het einde te hunkeren. Dat geeft mij moed. We zijn de col over en moeten nog 13 km naar het verlossende eindpunt op 86km. Nog 13km reken ik, dat is een uur lopen als we doorlopen. Maar ik kan niet meer, mijn enkels en knieën zijn doodop. Ze doen pijn. Ik wil gaan wandelen maar tegelijkertijd bedenk ik: als ik ga wandelen haal ik max 5 km/uur. Dat zou betekenen dat ik NOG 3 uur bezig ben om de finish in Chamonix te bereiken. Dat NOOIT! Niet nog eens 3 uur. Dan komt de zon al op. Ik besluit om hard door te lopen terwijl mijn lichaam doodmoe en mijn enkels en knieën schreeuwen opdat het afgelopen moet zijn. Met de Fransman verwerk ik nog een paar vette mentale tegenslagen. In plaats van 13 km over de weg (relaxed) naar het eindpunt in Chamonix, stuurt het parkoer ons de bossen in aan de rand van het dal. Dat betekent weer omhoog, heuveltje op, heuveltje af, heuvel op, heuvel af etc. Dit stond niet op het reliëf kaartje! Eenvoudigweg omdat het elke keer ‘slechts’ 5 meter op, 5 meter af betreft. Maar door dat donkere bos over die klottige boomwortels, met geen uitzicht op het eindpunt, is het frustrerend. Dan eindelijk na heel veel geduld en de mentale mantra “doorgaan, doorgaan, doorgaan” komen we het bos uit in Chamonix. We denken nu zijn er bijna, nog even ‘een boulevard’ over en de finish is daar. MIS! We komen uit het bos, we gaan langs een stempelpost (met de elektronische pols chips) en krijgen te horen dat het NOG MAAR 5 kilometer is. Nog 5 kilometer! Dat is wandelend nog een uur want ik ben het nu echt zat. De Fransman loopt ook al niet meer hard. Dan denk ik, nu is het mijn beurt op acte de presente te geven. Ik vertelde de Fransman even daarnet nog dat als hij niet meer kan hardlopen, ik dat zeker niet meer kan. Maar nu voel ik dat ik verplicht ben aan hem de leiding te nemen. Ik begin weer met hardlopen en de Fransman volgt. We gaan weer door de bossen in Chamonix wat een ATB parkoer is. Ik vervloek echt de organisatoren die dit bedacht hebben. Dit scheen er een paar jaar geleden niet ingezeten te hebben en ik wenste dat het nog steeds zo zou zijn. Bij het sportcomplex en universiteitsgebouw van Chamonix komen we eindelijk de bossen uit. De Fransman kan nog versnellen, ik laat hem gaan en gun hem de eer. Ik ben verrot! Ik zeg hardop tegen mezelf dat ik NOOIT, NOOIT, NOOIT de hele van 163 km zal doen en wat een respect ik heb voor degene die dat wel doen!

Ik vermaan mezelf en dwing mezelf met de tranen in mijn ogen om de laatste 250 meter al hardlopend af te leggen met mijn stokken in de lucht. Het is 04uur50min in de ochtend en er staan misschien 10 mensen langs de kant te applaudisseren. Ik steek nog mijn hand op en dan ….. eindelijk, eindelijk DE FINISH!

Nooit, nooit, nooit zou ik de hele van 163 kilometer in mijn hoofd halen ……. maar zei ik ook niet zoiets na mijn eerste marathon in 1994 in Rotterdam;-) Wie weet toch wel, het blijft me fascineren …

29-aug-2007

Ultra Marathon 86 km gehaald!

Het is gelukt!

Van Courmayeur in Italie naar Champex in Zwitserland en van Champex naar Chamonix in Frankrijk. 86 km met 4500M hoogteverschil en moeilijkheidsgraad 'difficile'!

Het was ongelofelijk zwaar en heb het volbracht in 16 uur en 20 minuten! Een uitgebreid verslag volgt nog!

Wilco

6-aug-2007

The North Face Ultra Marathon

Afgelopen zondag 5 augustus met het team Holland getraind voor onze ultra marathon rond het Mont Blanc massief.

Met 10! man hebben we 6 uur getraind rond Amerongen, Leersum, Rhenen en Veenendaal. Afgelegde afstand 45 km. We zijn begonnen om 9.00u en om 15.30u waren we terug bij het pannenkoekenhuis in Amerongen nadat we alle heuvels gehad hadden op de Utrechtse heuvelrug. De helft van het team wil de 86km met 3500m hoogteverschil rond de Mont Blanc doen op 24 augustus, startend in Coumayeur (Italie). De andere helft wil de 180 km met 8500m hoogteverschil doen rond de Mont Blanc, startend en eindigend in Chamonix. De halve moet in 24 uur, de hele in 48 uur. Dit jaar eerst maar eens de halve doen;-)

6-aug-2007

Paragliding

Heerlijk twee weekjes paragliding. De eerst week in St Vincent tussen Gap en Briancon in de Franse Haute Savoie.

Doel was niet alleen paragliding maar ook om mijn VW Ruska Buggy daarheen te rijden en die daar achter te laten. Elke jaar geef ik een paar weken les in de Franse alpen voor paraglidingsschool INFERNO.

Daarna naar Dune du Pilat, gelegen onder Bordeaux, net onder Arcacon. Perfect voor je schermbeheersing.

Wat is he ttoch een heerlijke sport!

9-jul-2007

People Planet Pleasure

‘Duurzaam genieten’ kan worden samengevat in deze 3 woorden. Het gaat om de juiste balance zien te vinden tussen jou menselijke behoeftes (people), daarin je verantwoordelijkheid te nemen ten opzichte van je omgeving (planet) om vervolgens duurzaam te kunnen genieten (pleasure)! 

Ben ik roomser dan de paus? Nou, nee! Maar ik zal met een mooi voorbeeld beginnen. Op 20 mei dit jaar stond ik op de top van de Mount McKinley (6194m) of te wel ‘Denali’ (the great one). Dit is de hoogste berg van Noord-Amerika (Alaska) en een van de beroemde ‘seven summits’. Deze berg ligt in het nationaal park Denali. Uiteraard is alles op zijn Amerikaans geregeld en dus met veel regels en plichten. Eén ervan is dat je je eigen vuilnis en zelfs je eigen ‘uitwerpselen’ moet terug meenemen. Voordat laatste krijg je een prachtige, lichtgewicht CMC (clean mountain cans) container, waar je overigens net op kan zitten. Deze dien je mee te nemen naar alle kampen op de berg en ook weer terug in te leveren. Ben je hem zogenaamd verloren dan ben je je statiegeld van $ 150,- kwijt + boete. Om je afval op te slaan en te bewaren krijg je prachtige milieu vriendelijke en afbreekbare plastic zakken. Gelukkig bevriest alles in de sneeuw en heb je van de stank geen last. Je kunt voor je overtollig afval overigens prima een ‘cache’ aanleggen en deze markeren met je GPS om hem op de terugweg weer mee terug te nemen.

In het begin vond ik het iets typisch Amerikaans en wat overdreven. Maar wat bleek, na de ‘heropvoeding’ vond ik het eigenlijk wel zo praktisch en zeker zo ‘respectvol’. Wat een smerige bende zou het worden op zo’n populaire berg als een van de ‘seven summits’, als alle klimmers maar overal te pas en te onpas hun behoeftes zouden doen. Ook om te plassen waren er gemeenschappelijke ‘peeholes’ gemarkeerd in de sneeuw.

Hoe anders is het op de Mont Blanc (4810m) in Frankrijk. Elk jaar beklimmen we met NaarNieuweHoogte.nl deze berg verschillende keren. En elke keer weer verbaas ik me erover dat anno 2007 nog steeds alle menselijke uitwerpselen aan de achterkant van de hut zo de diepte in verdwijnen. En op die hoogte bevriest het in de zomer zeker niet. Met als gevolg: een ondragelijke stank. Viva la France!

Mede daarom heb ik mij verbonden aan de organisatie ‘Respect the Mountains’. Als ambassadeur en als expeditie organisator probeer ik zowel op amateur- als professioneel niveau, mezelf en mijn medeklimmers te wijzen op het respect voor de natuur. Want laten we vooral als het grootste ‘beest’ in de natuur logisch blijven nadenken. Om je daarbij te helpen heeft Respect the Mountains ‘seven ways’ bedacht om de natuur te respecteren. Meld je aan als supporter en ontvang een Eco-box en een pracht Respect the Mountain ‘badge’. Let’s do it! 

 

9-jul-2007

Update juni

Nog geen twee dagen terug van een prachtige expeditie in Alaska, stond er weer een Three Peak Challenge voor de deur. Zie voor het uitvoerige verslag de weblog TEAM WHITE MOUNTAIN. (wel helemaal naar onderen scrollen).

Met hetzelfde team gingen we eind juni naar de Mont Blanc en met ongekend succes wirsten we ook daar de top te halen. We waren het enige team op de top wegens een uitgekiende strategie! Lees voor het boeiende verhaal dezelfde weblog. (met prachtige foto's naar de top!)

9-jul-2007

Update mei

Tja, een update werd de hoogste tijd. In mei stonden we op de hoogste berg van de Noord Amerika, de Mt McKinley (6194m)! Weer een van de 'seven summits'. Voor het hele verslag verwijs ik naar Mt McKinley weblog (incl. prachtige foto's!)

Voor mijn persoonlijk verslag en dagboek, lees verder.

16-apr-2007

Drama marathon Rotterdam

Gisteren meegedaan aan de 27-e marathon in Rotterdam. Het zou mijn 18-e marathon worden en ik vond het tijd om mijn PR weer eens te verbeteren. Deze stond op 3.14u en het doel was nu 3.10u. Vanaf oudjaarsdag 2006 werd er volop zo'n 4 a 5 keer per week getraind in weer en wind. Nog nooit had ik zo'n serieuze en goed doordachte voorbereiding gehad. Totdat het weersbericht aankondigde dat het warm zou worden op 15 April 2007, ja het zou zelfs de warmste marathon ooit worden!

Vol goede moed begonnen en de eerste 10 km gingen dan ook als bedacht. Echter al snel kwam de dorst en uitdroging omdat de normaal gebruikelijke afstanden tussen de drinkposten van 5 km veel te ver uit elkaar lagen bij dit warme weer. Bij km 11/12 begon ik het al flink zwaar te krijgen omdat ik zo'n dorst had. Bij km 15 liet ik me dan ook vollopen met water en sportdrank. Ik kon er weer tegen, dacht ik. Maar bij km 17/18 begon de ellende weer opnieuw! Ik had het zeer heet, de zon brandde op mijn schouders en in het gezicht, ondanks pet en zonnebril. Ik vocht me met een enorme dorst naar het 20 km punt en verzorgde mezelf opnieuw met veel water en sportdrank. Maar bij km 23/24 voelde ik me weer uitgedroogd en begonnen de warmte stuwingen. Van die rillingen die je normaal hebt als je het koud hebt. Maar nu had ik die rillingen bij plus 30 graden celsius. Bij km 28 besloot ik te stoppen want het einde was nog lang niet inzicht en de uitdroging zou alleen maar erger worden.

Ik was nog niet thuis of ik vernam al via de radio dat er 50 mensen met ambulances waren afgevoerd wegens oververhitting. Ik begreep niet waarom de organisatie geen drankposten om de 2.5 km hadden neergezet. Dat is vanuit de organisatie een blunder. Maar wat ik al helemaal niet begrijp is waarom mensen het zover laten komen. Het is maar goed dat de organisatie de beslissing nam om de marathon te staken. Mensen denken vaak dat 'getrainde' lopers zelf wel stoppen als dat nodig mocht zijn. Maar blijkbaar NIET. Mensen moet je blijkbaar tegenzichzelf in bescherming nemen, anders lopen ze regelrecht de dood tegemoed. En waarom zou je denken? Het doet me denken aan 'ondeskudige' klimmers die hoge bergen beklimmingen. Ook daar zie je vaak dat mensen doorgaan om de top te halen, ookal raken ze uitgeput. En dan gaat het op de terugtocht fout! Oververmoeid, geen concentratie meer, een foutje is dan snel gemaakt. Het is toch een kunst je grenzen te kennen en deze ook te accepteren. Geen berg, geen marathon is het waard om er het loodje voor te leggen!

Volgend jaar weer een nieuwe marathon. Nu eerst op naar The North Face Ultra marathon (86 km) in augustus. Met sportieve groet, Wilco van Rooijen

10-apr-2007

In de media

De nieuwe expeditie in mei 2007: http://www.ad.nl/utrecht/stad/article1248133.ece

10-apr-2007

film The Alps

Afgelopen week naar de premiere geweest van de grootbeeld film The Alps in het Omniversum. De film gaat over de Zwitserse Alpen in het algemeen, en centraal in de film staat de beklimming van de Eiger noordwand door de zoon van de omgekomen John Harlin. De filmbeelden tonen zeer realistisch de schitterende route van de deze beklimming. Herinneringen uit mijn eigen beklimming met Cas van de Gevel in 1994 kwamen weer op het netvlies. Het dodenbivak, de rampe, de witte spin. Helaas duurt zo'n film en dus zo'n beklimming altijd veel te kort maar het blijft een spectaculaire belevenis. Net als de Everest documantaire 'Beyond the Limit' (nu nog elke ma avond op TV om 22.00u) is het een aanrader om het avontuur van dichtbij mee te maken.

2-apr-2007

Loesje

EENZAAM AAN DE TOP

EN DAN ONTDEK JE DAT JE OP DE VERKEERDE BERG ZIT,

26-mrt-2007

Beyond the Limit!

Vanavond is het zover. De eerste aflevering op Discovery Channel. In een serie van 6 spectaculaire afleveringen kun je de verrichtingen van 6 amateurs volgen die het dak van de wereld beklimmen.

Uniek want als publiek kun je niet dichterbij de beleving komen dan nu. Met helm camera's worden de mannen (met een zeer uiteenlopende achtergrond) gevolgd. Een man in het team probeert hetzelfs zonder extra zuurstof. Het is een documantaire geworden die zeer realistich het beeld laat zien wat er vandaag de dag nodig is aan doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen, passie, lef en organisatie vermogen.

Vandaag mocht ik als 'spokeman' er al het een en ander over zeggen vanochtend vroeg bij Van Inkel bij het radio station Q-Music om 7.45u. Daarna rond de klok van 11.00u bij Gerard Ekdom, 3 FM "live on air". Rond 14.00u was er Vincent Lijster van Kink FM, hem sprak ik ook regelmatig tijdens mijn Broad Peak-K2 expeditie in 2006.

Vanavond vanaf 20.00u zal ik ook bij "SLAM FM" zijn bij Kristel Kicks. En rest van de week misschien nog bij Radio 2 en op TV bij Jenssen. Ook in de grote steden staan er grote A0 bilboards aangeplakt en zijn er zelfs radio spotjes op de verschillende zenders! Discovery Channel: Beyond the Limit pakt groot uit en dat mag ook wel met een mega productie die zelfs beelden prachtige vanaf het dak van de wereld brengt. Volg het want er gebeurd VEEL.

Zie voor het uitzend schema mijn site: www.expeditienet.nl en discoverchannel.

12-mrt-2007

Race for Tibet

Een paar weken geleden alweer was ik op het Himalaya fesitival in Amsterdam voor een paar zeer prachtige en indrukwekkende Himalaya films onder andere van Tibet.

Daar werd ik maar weer eens voor de zoveelste keer met mijn neus op de feiten gedrukt hoe triest het gesteld is met de Tibetanen die onderdrukt worden door de Chinezen. Dat Tibet tegewoordig op de kaart staat als zijnde China is al een ramp maar als je dan bedenkt en vooral ziet wat hier de gevolgen van zijn dan begrijp je de campagne "Beijing 2008: Race voor Tibet". In een van de filmpjes zag ik hoe de Tibetaanse cultuur totaal verkracht wordt. Hun charismatisch leider de Dalai Lama heeft al moeten vluchten en het boedisme is bij wet verboden. De Tibetaanse kinderen leren verplicht alleen maar Chinees op school en verliezen zo in rap tempo hun eigen cultuur waarin de taal en de godsdienst zo belangrijk zijn. Overigens is het verboden om de film "Angry Monk" te tonen en wordt de Deense filmmaker geboycot en worden landen onderdruk gezet door China om de film te vertonen, en helaas met succes! Hoe zo achterkamerspolitiek ....

De campagne "Beijing 2008; Race for Tibet" wil bereiken dat China deze gelegenheid benut om de wereld te laten zien dat het een waardige gastheer is voor de Olympische Spelen van 2008 door:

• mesnenrechtenschendingen in Tibet te beeindigen
• rechtstreeks met de Dalai Lama via onderhandelingen een oplossing voor Tibet te vinden.

Wat heeft een bergbeklimmer hiermee te maken? Alles! Vanuit Tibet worden veel bergen beklommen onderandere de Mount Everest. Klimmers maken gebruik van de onderdrukte Tibetanen om hun lasten met hun yaks naar het basiskamp te brengen voor een honger loontje omdat de winst naar de Chinezen gaan. Afgelopen seizoen werd nog weer eens duidelijk dat wij klimmers er alles mee te maken hebben in hoe wij ons opstellen. Tijdens de beklimming van de Cho Oyu werden vluchtende Tibetanen gewoon voor hun neus doodgeschoten. De schokkende film hiervan staat op youtube.com Als je deze film ziet begrijp je wat ik bedoel en begint iedereen met het aanvragen van de sticker van de campagne op http://www.racefortibet.org/   

28-feb-2007

An inconvenient dream!

Na vorige week nog bevroren watervallen te hebben beklommen toch een ongemakkelijke droom ……. deze vertaling slaat natuurlijk op de titel van de film van Al Gore: ‘an inconvenient truth’. Een schokkerende film die gaat over de opwarming van de aarde die in iedergeval of je het er nu mee eens bent of  niet, versneld wordt door de CO2 uitstoot die wij met zijn alle veroorzaken.
We kunnen het niet langer ontkennen. De gevolgen manifesteren zich steeds heftiger en grootschaliger. Juist in onze tak van ‘outdoor’sports. Waren de seizoenen en de meteorologische omstandigheden normaal en voorspelbaar, worden deze nu onvoorspelbaar en zeer abnormaal. Ik ben een fervente paraglider. Maar op het moment dat de wind in de zomer ineens onvoorspelbaar hard en variabel wordt is het ineens een stuk ongemakkelijker vliegen. Het zelfde geldt voor mijn passie met klimmen. Op het moment dat de kou uitblijft en de permafrost laag in de alpen ontdooit ontstaat er ineens (steen)lawines en komen gletsjers naar beneden daar waar je het niet verwacht. Ook de stormen en het noodweer in de alpen zullen hun weerga niet kennen. Ik zou begin februari gaan waterval klimmen in Cogne in Italië, helaas de watervallen zijn niet of nauwelijks bevroren en zeker niet beklimbaar!
Orkanen als Katrina zullen geen uitzondering meer zijn en wat te denken van het onderlopen van Nederland zoals in de documentaire te zien is? Kunnen we het wassende water het hoofd bieden met onze dijkjes? Ik weet zeker van niet. Als je de oerkrachten van de natuur kent en deze niet onderschat, weet je dat je zeer veel respect voor de natuur moet hebben. Beklim eens een berg met slecht weer, of slaap eens in een nylon tentje op de flank van een berg in relatief slecht weer. Beaufort 7 en je weet niet waar je het zoeken moet. Laat staan windkracht 10-12! Kunnen we het tij nog keren? Jazeker. Door ons er nu eindelijk van bewust te zijn en het niet langer te ontkennen. Verwacht het niet van de politiek, want die focussen zich alleen op belangen op de korte termijn in verband met hun verkiezingsuitslag. We zullen het zelf moeten doen. We kunnen de CO2 uitstoot letterlijk compenseren door eenvoudige maatregelen. Energie besparen kan op talloze manieren. Wist u dat de grootste besparing van een kilowatt uur bij u thuis niet zit in het feit dat die ene kilowatt bespaard is maar in de 10 kilowatt die het gekost heeft om die kilowatt te produceren! Die verloren 9 kilowatt is opgegaan tijdens transport en andere verliezen om het bij u uit het stopcontact te laten komen.
En wat te doen bij onze (sport)reizen. Heel eenvoudig. Als je een vliegtuig neemt, kun je de CO2 uitstoot compenseren door bomen te laten planten via trees for travel. Je kunt bij een volgende auto voor een milieu vriendelijker auto kiezen. Zijn onze ‘outdoor’ sporten en reizen slecht voor het milieu. In tegenstelling! De ecologische voetafdruk is de hoeveel oppervlakte aarde die we gebruiken voor wat we produceren en aan afval achterlaten/verwerken. Als je daar naar kijkt dan is het verrassende dat je ecologische voetafdruk kleiner is als je op vakantie in een tentje slaapt dan dat je thuis slaapt met al je energie verspillende apparaten. Als je dan ook nog op de fiets en wandelend vakantie viert wordt de ecologische voetdruk zelfs minimaal en spaar je dus het milieu!
Wat ga jij doen?

www.treesfortravel.nl
www.voetafdruk.nl
www.aninconvenienttruth.co.uk

Een aansprekende film van "the Blue Man" ziehttp://www.youtube.com/watch?v=ALBY7DLHwv0

24-feb-2007

Watervalklimmen 2007

In week 8 van 17 feb tot en met 24 feb 2007 ga ik waterval klimmen met Cas, Bert, Arie en Wim in Frankrijk bij Briancon.

Maandag 19 februari
Vallee du Fournel, Les  nains des ravines, 300m-IV/4

Om 7.00u op, Bert probeerde brood te halen maar de een bakker had geen brood en de andere was nog dicht! Arie moest zijn nieuwe stijgijzers nog afstellen en zo'n eerste dag is het toch even alle klimspullen weer bijenkap zoeken. En wat blijkt, ik ben mijn helm vergeten. En dat met ijsklimmen. Helaas we hebben geen tijd om een nieuwe helm te kopen en zet ik maar een dikke muts op mijn hoofd. We gaan van onze camping in Valloise naar het dal van de Fournel. Een prachtig dal maar vaak is het afgesloten en moet je minimaal 2 tot 3 uur lopen op toerski's of sneeuwschoenen. Maar er is alweer even geen sneeuw gevallen en er ligt in het dal dan ook niet veel. Gelukkig is het wel koud en heeft het vannacht flink gevroren. Het dal blijkt open te zijn en we proberen met Bert zijn Skoda stationcar zo ver mogelijk te komen. Al snel moeten de sneeuwkettingen erom, ook bij de Seat van Arie. Gelukkig blijkt Cas hierin zeer handig en die legt ze er in 2 min om. Voor ons reed er een Renault bus van ice-fall.com dus we rijden in zijn spoor. We horen de bodem over de bevroren grond schrappen. Bert rijdt zo voorzichtig mogelijk. Na toch een flink het dal ingereden te zijn zien we dat de Renault bus gestopt is en midden op de weg geparkeerd staat. We stoppen ook en moeten graven als een graafmachine om twee parkeerplaatsen vrij te graven. Daarna beklimmen we de route. Bert wil wel voorop, Cas en ik volgen. Het is voor het eerst dat ik op monopunten klim en ook met mijn nieuwe 'lucky' Vaude ijsbijlen. Het blijkt flink wennen. Het waterval ijs is wisselend van kwaliteit en wisselt af in loodrechte stukken met af en toe terrassen. Als we uiteindelijk moe maar voldaan bovenkomen seilen we ab. Arie en Wim maken de laatste touwlengte niet af en komen terug. Als we terug zijn bij de auto blijkt het weer graven omdat de auto's gekeerd moeten worden. Net voor het donker 18.30u staan we in Argentiere la Bessee waar we snel naar een buitensportwinkel gaan om een nieuwe helm te kopen.  Ik koop een nieuwe BD helm met  een beschermvizier voor vallend ijs. Daarna naar de camping spullen drogen, eten en ons bed in.

Dinsdag 20 februari
Vallee du Fournel, Beating the retreat IV/4+, 500m, 1 uur anstieg
Om 6.00u op en om 7.00u vertrek. Nog even langs de bakker en daarna de vallee de Fournel in. We parkeerden nu de auto's een stuk eerder door de les die we gisteren geleerd hadden. Daarna liepen we tot de laatste banden sporen en vervolgden een paadje door de sneeuw dat gemaakt was door voorgangers. Daarna moesten we zelf sporen en de bijna heupdiepe sneeuw in. Gelukkig had ik mijn sneeuwrackets bij me als enige en liep ik iedereen er fluitend mee uit. Ik maakte mooi gebruik door foto's te nemen van de 4 die klimmend en steunend omhoog kwamen.
Ik ben begonnen met voorklimmen maar na de tweede touwlengte was er een loodrecht gordijn die ik aan Cas over liet onder het mom; hier heb je altijd van gedroomd. Waarop Cas antwoorde; dit is meer een nachtmerrie. Afijn Cas en ik klommen samen vandaag en Bert met Arie en Wim zodat Wim niet steeds voorop moest klimmen. De laatste touwlengte hielden ze voorgezien. Gelukkig vonden Cas en ik een abseil stelle, en gingen we vanaf de top op ruim 2000 meter weer naar beneden. Beneden pakte we weer snel onze spullen in en stampte naar beneden. Vervolgens weer de rackets onder en met een nieuw spoor ging ik terug naar het oorspronkelijke pad. In de verte scheen nog de zon die ik snel inhaalde om met genot de laatste stralen op te vangen. Nadat iedereen bij de auto was aangekomen reden we terug naar het dorp en deden we inkopen voor het avondeten. Wim en Bert kookten. Op de camping genoten we van bier met stokbrood en Franse kaas.

Woensdag 21 februari
Ceillac, Holiday on Ice (y-droite), II+/3+, 250 meter
Vandaag om 6.00u op, om 7.30u weg naar Ceillac. Een uurtje rijden, gelukkig zijn we om 8.30u voordat de skiliften om 9.00u open gaan. Bert, Cas en ik beginnen gevolgd door Wim en Arie die de linker route klimmen. Ik mag voor klimmen en we hebben binnen de eerste touwlengte al de eerste touwgroep van 5 ingehaald. Het ijs is goed en massief, zelfs beter dan in de Fournel. Het enige is dat er al flinke voetstappen zijn geslagen. Na de eerste route gaan we relaxed op het skiterras een bak koffie drinken. Er komen nog een paar parapentes over. Arie (die voorklimt) en Wim klimmen na de linkse ook nog de rechtse route. Bert, Cas en ik besluiten naar Fressiniere te rijden om daar te kijken naar de kwaliteit van de watervallen. Die blijkt zeer slecht, het dal ligt ook een stuk lager tussen de 1200m en 1400m. We kunnen zelfs helemaal doorrijden tot het eind van het dal waar de route gaat richting de berg Dormillouse. Daarna gaan we naar Argentiere la Bessee en ga ik hardlopend terug naar Vallouise via Pui de St Vincent over skipistes en weilanden. Na 1.5 kom ik terug op de camping. In de avond kijken we nog eens naar onze stijgijzers en ontdekken dat onze nieuwe 'lucky' monopuntstijgijzers van Vaude toch een ontwerpfout heeft. Het was mij al opgevallen dat dit nieuwe stijgijzer onstabiel was. Eerst dacht ik dat het gewoon wennen was maar we ontdekten als we de voorpunten vergeleken met die van Wim, Bert en Arie dat er iets niet klopte qua afstand. Gelukkig had ik nog een paar reserve stijgijzers en kon ik het een en ander modificeren. Ik heb nu alweer zin want ik ben nu overtuigd dat het 10X beter klimmen moet zijn. Helaas heeft Cas ze niet kunnen modificeren dus we zullen morgen het verschil zien. Morgen gaan we weer richting de Fournel.

Donderdag 22 februari
Vallee du Fournel, Delicados 200m IV/5+
Om 6.00u op, 7.00u weg naar de Fournel. De bewolking van gisteren is grotendeels weg. Vannacht waren er weer sterren. We moeten helemaal naar het einde van het dal lopen maar gelukkig blijkt er een spoor te liggen. Na een stevige warming up staan we onder aan de route en dankzij mijn sneeuwschoenen koste het me weinig moeite en had ik wat meer tijd en oog voor de camera. Cas klimt voorop gevolgd door Wim en mij. Daarachter Bert voorop en Arie er achteraan. Maar net als ik aan de tweede touwlengte wil beginnen valt mijn linkerstijgijzer uit elkaar. Het voorstuk dondert de diepte in, vlak langs Arie. Er zit maar een ding op een dat is abseilen. Dat doe ik dus aan het touw van Bert zodat Wim door kan klimmen naar Cas. Terug bij het begin is het 12.30u en loop ik in ruim een uur terug naar de auto. Daar pak ik mijn andere schoenen, gooi de klimmaterialen eruit en loop verder naar beneden richting Argentiere la Bessee. Ik heb geen zin om al die tijd in de auto te wachten. Dan maar lekker lopen, de zon schijnt achter de wolken. Om 15.30 bereik ik Argentierre-la-Bessee.  Dan probeer ik niet via de steile drukke weg naar Vallouise maar via een smalle kloof. Deze loopt echter dood maar ik heb geen zin om terug te gaan. Ik volg langs de wild stromende rivier, maar al snel springend over de keien. Een keer ga ik door het ijskoude water en
trek mijn Sorrel laarzen uit. Maar bij de tweede keer hou ik ze gewoon aan, dan maar natte poten. Maar als ik verder door de kloof ga, wordt het water dieper. Ik traverseer over de rotsen, af en toe zelfs over onbetrouwbare leisteen. Ik dwing mezelf snelheid te maken, niet te lang nadenken welke route want de tijd tikt door. Uiteindelijk klim ik bijna aan het einde van de kloof omhoog naar een huisje. Het huisje blijkt van de stuw te zijn vanwaar het pad begint door de weilanden richting Vallouise. Uiteindelijk heb ik nog 2 uur nodig om de camping te bereiken. Het laatste stuk pak ik over de weg om de snelheid erin te houden. Met een speedmarch bereik ik de camping en even later bestel ik een halve liter bier in het café, en ik heb nog niet de eerste slok genomen of de 2 auto's van Bert en Arie draaien de camping op. Ik ben redelijk gebroken van de 25km lopen. De mannen hebben lekker geklommen maar de loodrechte zuil in de Delicados was te slecht en hebben ze dus niet gedaan. Na ieder een liter bier gaan we ons eten bereiden; macaroni!

Vrijdag 23 februari
Vallee d'entre-les-aygues, Moby Dick 400m IV/4+
Om 6.00u op, om 7.30u reden we weg uit Vallouise naar achteren waar het dal ophoudt. Misschien een 10 min rijden, daarna op ski's verder het dal in over een stuk ski piste. Aan het einde van de ski piste klimt er een pad omhoog maar buigen wij af naar de beek. We laten onze ski's achter en Bert en ik trekken onze sneeuw schoenen aan. Cas ploegt moedig door de sneeuw. Als Arie en Wim ons zien besluiten ze om te keren en het voorgezien te houden. Arie mopperde dat de aanloop naar de route wel erg lang en steil is. Na de beek klimmen we via een lawine kegel omhoog naar het begin van Moby Dick. Bert is dit keer zijn helm vergeten en mag dus voorklimmen I.v.m. het vallende ijs. Het is een mooie route met af en toe steile stukken afgewisseld door sneeuwvelden. We klimmen relaxed en het gaat vlot. Knap dat Bert nog zo zeker en beheerst klimt. Ook zijn conditie is top! Boven aangekomen op ruim 1800 m moeten we afdalen door het bos. Abseilen met Abalakov vertrouwen we niet I.v.m de slechte ijskwaliteit. Het is zeker 6 graden boven nul en het gaat nu hard met de watervallen. Door het bos is het nog flink zwoegen, af en toe een abseil en soms tot de heupen in de sneeuw komen we uiteindelijk weer terug waar we begonnen. We dalen verder af naar onze ski's en glijden terug richting Vallouise waar de auto staat. Daar trekken we alle natte zooi uit en nemen in het zonnetje een bak koffie. We genieten want het voorjaar laat zich voelen. Het ijsklimmen zit erop voor dit jaar en we rijden terug naar de camping en Arie en Wim blijken al vertrokken. Wij volgen ook snel, om 17.00u rijden we weg in prachtig licht van de laaghangende zon.

6-feb-2007

Van Droom naar Daad

Onlangs kwam het spiksplinter nieuwe outdoor- en reismagazine Elements uit. Waar ik als colomnist voor gevraagd werd. Een droom die werkelijkheid werd.

Ikzelf droomde als kleine jongen om de hoogste toppen te beklimmen. Stap voor stap doorliep ik deze droom. Van de Utrechtse heuvelrug tot op de top van de Mount Everest. Afgelopen zomer beklom ik de Broad Peak (8048m) en de K2 (8611m) in het Karakorum gebergte van Pakistan. Helaas bereikte ik de top niet .

Voor mij zijn reizen en/of ‘outdoor’uitdagingen verslavend. De wereld willen zien, jezelf ontdekken, je grenzen letterlijk en figuurlijk verleggen. Het unieke van de mens is dat hij zich aan allerlei situaties kan aanpassen. Van bittere kou tot zinderende hitte. Van de Noordpool tot aan de Zuidpool. Hij kan de grootste dingen bereiken.

Tegelijkertijd is het spel nooit afgelopen of gespeeld. Na elke overwinning of teleurstelling liggen er nieuwe kansen in het verschiet. Geen enkele bergtop is de ultieme top. Mensen vragen mij wel is: ‘Wat is de mooiste beloning, reis of expeditie die je hebt gedaan ?’ Daar kan ik geen zinnig antwoord op geven. Geen reis of expeditie is hetzelfde, geen team is hetzelfde, geen uitdaging is hetzelfde. Bovendien veranderen je eigen ervaringen en je persoonlijkheid met elke reis en expeditie. Wat dat betreft gaat het ook niet zozeer om het bereiken van de top, dan wel om de weg er naartoe. Natuurlijk wordt je afgerekend op ‘de top’. Maar de essentiële dingen gebeuren daarvoor of daarna. Daarom is de ‘honger’ na het bereiken van een top niet gestild.

Het gekke is dat het eigenlijk niet uitmaakt of je nu succes hebt of niet. In 1995 werd ik zwaar getroffen door steenslag op de berg K2 (8611m) en spatte mijn droom in een enkele seconde uiteen. Toch wil je na zo’n ongeluk je zelfvertrouwen hervinden en het een nieuw leven inblazen.

In 2004 bereikte ik zonder extra zuurstof de top van de Mount Everest (8848m). Op zo’n moment voel je je onoverwinnelijk.. Maar of je nu succesvol bent of niet, het is een natuurlijk zichzelf genererend proces. Wat mij betreft een heerlijke verslaving. Je bepaalt zelf de grenzen van je nieuwe uitdagingen en de wereld ligt aan je voeten. 

Of het nu gaat om een nieuw outdoor- en reismagazine zoals Elements of het beklimmen van de hoogste toppen. Het gaat om de keuzes die je onderweg maakt. Dromen beginnen bij daden. Iedereen heeft dromen en plannen maar je hebt pas werkelijk iets aan je dromen als je ze ook realiseert. Stap voor stap.

22-jan-2007

Wieler Zesdaagse

Tja, het valt toch niet mee om elke week trouw je weblog bij te werken. Laat staan dat ik het elke dag zou moeten doen.  De week is weer omgevlogen en om precies te zijn was de wieler 6-daagse ook niet afgelopen weekend in Ahoy in R'dam maar maar het weekend ervoor. Toch maar als nog geplaats. Mijn rol daar was om met een aantal ambassadeurs (als je heel goed zoekt, sta ik er ergens tussen;-) van Rigth To Play een donatie te overhandigen aan de organisatie van de wieler-zesdaagse. RTP werkt al vanaf het begin samen met de wieler-zesdaagse en kan op die manier goed onder de aandacht van het grote publiek komen en hiermee uiteindelijk via acties geld ophalen voor RTP om kinderen overal over de wereld te kunnen laten sporten. De filosofie is: "when a child plays, the world wins"

Afgelopen weekend heb ik een 2 uur durende presentatie mogen houden voor de Nederlandse kernploeg zweefvliegen. Ook heb ik de presentatie mogen bewonderen van de profesionele film die er gemaakt is tijdens onze Three Peak Challenge in de UK waarbij we 3 toppen van elk 1000 meter in 36 uur op en af zijn gerend met het bedrijf Olympia Uitzendburo. De challenge was onderdeel van een Master Class programma.

10-jan-2007

Televisie item 'kou'

Afgelopen week een item gemaakt met Henk Westbroek voor zijn TV programma op RTV Utrecht en omstreken. Thema was 'KOU'. Iets wat natuurlijk bijna niet meer voorkomt in Nederland met alle gevolgen van de 'global warming' en alle CO2 uitstoot. Daarom gingen we op bezoek bij Van Dijks Koelhuis in Cothen waar de temperatuur nog naar grote hoogte kan worden gebracht namelijk -30 graden.

Na het item en 20 minuten later gingen we weer de koelcel uit en wat is het dan warm buiten. De bril van Henk besloeg direct en het leek wel een sauna ervaring!

Heerlijk ...... of toch niet? Nee, niet echt want hoe ernstig is het gesteld met onze temperatuur. Bloemen en bomen komen nu al uit en dan is de temperatuur nu 'nog' maar een halve tot graad gemiddeld gestegen. Hoe moet dat met de voorspellingen voor de komende jaren als de temperatuur graden! gaan stijgen?Nog niet overtuigd? Ga dan naar de bioscoop en zie de film: 'Un inconvenient truth' = een ongemakelijke waarheid want dat is zeker. Een aanrader!

 

2-jan-2007

Nieuwjaarsduik 2007

Tja, de traditionele UNOX nieuwjaarsduik in Scheveningen ging niet door vanwege de 'levensgevaarlijke' storm en stromingen;-)

Gelukkig was de burgemeester van Zandvoort meer een man naar mijn hart met avonturiersbloed. Hij liet de duik gewoon doorgaan met de stelling: 'de nieuwjaarsduik Zandvoort, gaat ALTIJD door'

En zo geschiede .....

Verder is er weer zoveel gebeurd tussen kerst en het nieuwe jaar dat ik niet toekwam aan mijn weblog. Uiteraard is een van mijn voornemens om dit toch trouw wekelijks te realiseren.

Wat is er dan allemaal gebeurd. Welnu onder andere is mijn bedrijf Adventure Consultancy een BV geworden en is er een heuse strategie kaart ontwikkeld voor 2007/2008.  Daarmee zijn de doelen helder en kan ik mijn ambitie daarin kwijt. Zowel zakelijk als prive.

Zakelijk gaan we onze expeditie reizen NaarNieuweHoogte verder uitbouwen voor zowel de particuliere markt als de zakelijke markt. Zie ook ons zakelijke programma Topclass met filmpje Topclass op het web.

Verder zal mijn uitdaging in 2007 zijn een nieuw topteam samen te stellen voor mijn uitdaging in 2008 om opnieuw naar de K2 te gaan!

4-dec-2006

Start persoonlijke weblog Wilco

Hier is ie dan! Mijn persoonlijke weblog. 4 december 2006 vond ik wel een mooie start datum! Afgelopen zaterdag in de 'Globe' in Den Haag 8 gratis presentaties gehouden over al onze nieuwe expedities voor volgend jaar. Onder het motto: "DISCOVER YOUR OWN DREAMS" Lees verder ...

Verder deze week werken aan wat bedrijfspresentaties en mijn presentatie op 13 december in het Omniversum. Lees verder ...

En volgende week .... dan is mijn nieuwe kalnder uit. Lees verder ...

A.s vrijdag een reunie van de TPC ICS. Lees meer ...

En dan a.s zaterdag nog een bijeenkomst met ons succesvol Elbrus team in Utrecht. Lees meer ...